χαρτοπετσέτα

Είσοδος – Έξοδος

Ήταν έτοιμος να πει : «Έρχομαι εκ μέρους του Φουλάνο», όταν είδε τόσο λίγα φιλικά πρόσωπα που, αντί να πάρει κάθισμα, όρθωσε τ’ ανάστημά του, έβαλε το σομπρέρο του και είπε, γυρίζοντας την πλάτη : «Φεύγω εκ μέρους του Φουλάνο».

Jules Renard, Journal

Σύντομες και παράξενες ιστορίες,

Χ.Λ. Μπόρχες – Α.Μ. Κασάρες

Συνάντησα στο δρόμο μια παλιά φιλόλογο, που είχα στο γυμνάσιο. Θυμάμαι της είχα πει μια μέρα, μετά από σχετική ερώτηση, ότι θα γίνω αθλητικογράφος. Εκείνη σα να δυσανασχέτησε και είπε ότι κι αυτό καλό είναι, αλλά οι φιλοδοξίες μου θα έπρεπε να είναι πολύ μεγαλύτερες. Εγώ όμως ήθελα απλά να βλέπω τη μπάλα να ανεβοκατεβαίνει στα τσιμέντα της πλατείας ή τα τεράστια γήπεδα της οικουμένης. Αφού δε θα γινόμουν ποδοσφαιριστής ή μπασκετμπολίστας, τουλάχιστον ας πέρναγα τα πρωινά μου συζητώντας για τα τρίποντα του Έντι Τζόνσον ή τις φοβερές ντρίπλες του Καραπιάλη. Τότε δεν κατάλαβα καθόλου το απογοητευμένο ύφος της, ούτε μπόρεσα να συνειδητοποιήσω γιατί δεν ήταν αρκετά ψηλή η φιλοδοξία μου.

Το χειμώνα σ’ ένα πάρτι, ο φίλος Α., δικηγόρος, τσακώθηκε μ’ έναν άλλο καλεσμένο για το Μετρό. Μετά από ώρα κι αφού δε βρέθηκε άκρη για το αν οι συρμοί τελικά αργούν ή όχι, ο άλλος τον ρώτησε, πότε σκοπεύει να ανοίξει το δικό του γραφείο. Ο Α. του απάντησε ότι δεν το σκέφτεται καν. Νιώθει μια χαρά εκεί που εργάζεται. Τότε ο άλλος, λες και επιτέλους τα κατάλαβε όλα, είπε ότι αυτό έπρεπε να το αναφέρει απ’ την αρχή. «Δεν μιλάω με ανθρώπους που δεν έχουν φιλοδοξίες», προσέθεσε.

Πριν ένα και κάτι χρόνο, όταν ξεκινούσα αυτό το βλογ, σκεφτόμουν ότι θα σκαρώνω ποστ γεμάτα ειρωνεία για την πολιτική κατάσταση ή θα κλείνω μέσα σε παραγράφους όλο το θυμό και τις βλαστήμιες που εκτοξεύαμε στα τηλεοπτικά παράθυρα και τους θαμώνες τους. Τώρα, σχεδόν Ιούλιος του 2008, αν κοιτάξω τα στατιστικά θα διαπιστώσω πως το μακράν πιο δημοφιλές ποστ, ήταν αυτό για τον Καρρά (βοήθησε βέβαια ότι το λίνκαρε ο Σραόσας). Αν η φιλοδοξία μου ήταν να γράφω σοβαρά κείμενα, η νοσταλγία για τις ζαλισμένες νύχτες και τις γυναίκες που χάθηκαν στα στενόχωρα μπαρ, αποδεικνύεται πολύ πιο δυνατή.

Κι έπειτα βλέπω ότι παντού, σε κάθε πρόταση, σε κάθε φράση, χρησιμοποιώ τη λέξη σχεδόν. Κι αυτή η επανάληψη είναι ενδεικτική, γιατί έτσι τα βλέπω όλα, έτσι τα πλησιάζω, μ’ ένα σχεδόν στο στόμα, στα χέρια και τα βήματα. Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος που δεν είμαι σοβαρός ή που ακούω συνεχώς ότι δεν έχω φιλοδοξίες. Το σχεδόν που με ταλανίζει στη ζωή και τη γραφή. Προσπαθώ να διώξω το σχεδόν μόνο και μόνο για να μιλήσω σοβαρά για δυο τρία πραγματάκια. Ας πούμε για εκείνο το βράδυ που βούτηξα στα βάτα και πάλευα μεθυσμένος να ξαναβγώ στην επιφάνεια ή για το απόγευμα που την έβλεπα να γράφει σε μια χαρτοπετσέτα το τηλέφωνό της. Να ποιά είναι η φιλοδοξία μου. Να μιλήσω για εκείνη τη χαρτοπετσέτα. Ή έστω να βρω και γω το παράθυρό μου.

Advertisements

6 Σχόλια

Filed under ταυτολογίες - για τη νοσταλγία

6 responses to “χαρτοπετσέτα

  1. ε

    μιληστε μας λοιπον για αυτη τη χαρτοπετσετα. ειμαστε εδω με ανοιχτα αυτια και ματια.

    ….Κι έπειτα βλέπω ότι παντού, σε κάθε πρόταση, σε κάθε φράση, χρησιμοποιώ τη λέξη σχεδόν. Κι αυτή η επανάληψη είναι ενδεικτική, γιατί έτσι τα βλέπω όλα, έτσι τα πλησιάζω, μ’ ένα σχεδόν στο στόμα, στα χέρια και τα βήματα…..
    🙂
    σας το χω πει ξανα νομιζω, δεν πειραζει να το ξαναπω ομως, τι ωραιο μπλογκ που εχετε

  2. συγκεντρώνω τις λέξεις μου, τις σιδερώνω (που θα ‘λεγε κι ο κ. Μοίρης) και τις τακτοποιώ. θέλει προσπάθεια να μιλήσεις για μια (δυστυχώς) αχρησιμοποίητη χαρτοπετσέτα.

    πάντως σας ευχαριστώ. μες στη ζέστη, τα λόγια σας μοιάζουν με ωραίους δροσερούς κήπους.

  3. Κάποια νοσταλγία.

    Προχωρώντας προς το ικρίωμα, ο Λι Σου είπε αυτά τα λόγια στον γιο του:
    «Αχ, να ‘μασταν στη Σανγκ Τσάι, κυνηγώντας λαγούς με το άσπρο σκυλί μας…»

    Arthur Walley, Po Chu-I

    (από το ίδιο ανάγνωσμα)

  4. Ευγονική

    Μια κυρία του καλού κόσμου αγάπησε παράφορα κάποιον κύριο Ντοντ, πουριτανό ιεροκήρυκα, και ζήτησε απ’ τον άντρα της να τους επιτρέψει να χρησιμοποιήσουν το κρεβάτι για να φέρουν στον κόσμο έναν άγγελο ή έναν άγιο. παρόλο όμως που δόθηκε η άδεια, το αποκύημα ήταν φυσιολογικό.

    Drummond, Ben Ionsiana

    (από το ίδιο απολαυστικό ανάγνωσμα)

  5. καταλαβαινόμαστε λοιπόν

    (πήρα θέση δίπλα στην ε κι είμαι όλος αυτιά κι ενθουσιασμό, μα τα χίλια Σχεδόν! )

  6. βεβαίως και καταλαβαινόμαστε.
    αυτό το βιβλίο μπορώ να το διαβάζω ολόκληρο σχεδόν κάθε μέρα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s