το σουτ που δε μπήκε

Για άλλη μια φορά, θεατές του παραλογισμού του σημερινού ποδοσφαιρικού (και όχι μόνο) συστήματος, μείναμε καθηλωμένοι να παρακολουθούμε οτιδήποτε άλλο, εκτός από μπάλα. Ενστάσεις, εκατέρωθεν δηλώσεις, πολύχρωμα εξώφυλλα και γελοίες φωνές. Δεν περιμέναμε βέβαια τίποτα καλύτερο από την κατεστημένη ιδεολογία που επιμένει να αποθεώνει το αποτέλεσμα και την επιτυχία ως αυτοσκοπό. Μια κοινωνία, που έχει μάθει για τα καλά πλέον να τα μετράει όλα, αποκλειστικά με αριθμούς και αποδόσεις, μπορεί να εκτιμήσει μόνο βαρύτιμα τρόπαια και τρανταχτές επιτυχίες. Η λατρεία του αποτελέσματος, της με κάθε τρόπο επικράτησης, είναι κάτι παραπάνω από φανερή σε έναν από τους τελευταίους χώρους που διασώζονται ίχνη συλλογικότητας, στο ποδόσφαιρο. Η επίδρασή της είναι καταστροφική.

Οι μεγάλες στιγμές του Ολυμπιακού φέτος ήταν τα δύο εκτός έδρας παιχνίδια με Werder και Real. Πιο συγκεκριμένα το γκολ του Πατσατζόγλου και η χαμένη ευκαιρία του Kovacevic συνοψίζουν αρκετά καλά την ομορφιά του ποδοσφαίρου ή τους λόγους που μπορείς ακόμη να περιμένεις με αγωνία τα ενενήντα λεπτά του ματς. Το υπόλοιπο της χρονιάς, τα τρόπαια και οι νίκες είναι μόνο για τις αθλητικές εφημερίδες και τα τυφλωμένα απ’ το φανατισμό μάτια. Τα συνεχόμενα πρωταθλήματα και τα, με το ζόρι, κύπελλα είναι για όσους πιστεύουν ότι υπάρχεις μόνο όταν κερδίζεις. Εγώ πάλι μεγάλωσα με τις κοφτές ντρίπλες και τις σέντρες του Τσιαντάκη. Τα πέτρινα χρόνια δε με εμπόδισαν απ’ το να είμαι Ολυμπιακός.

Το γκολ του Πατσατζόγλου σπάει την κατάρα της εκτός έδρας αδυναμίας με τον πιο εμφατικό τρόπο. Ο παίχτης, που έρχεται απ’ τα βάθη των τραυματισμών, τις αλλεπάλληλες ατυχίες, την αναμέτρηση με το τέλος, επιστρέφει εμφανώς χειρότερος, αλλά σκοράρει το σημαντικότερο γκολ. Ο Π. είναι οποιοσδήποτε από μας που αποτυγχάνει, που δοκιμάζεται, που μένει στο περιθώριο. Κάνει την ύστατη προσπάθεια κι ας ξέρει ότι δε θα φτάσει ποτέ τα ύψη που ονειρευόταν κι ας ξέρει ότι οι διθύραμβοι ανήκουν στο παρελθόν. Σηκώνει το πόδι και σχεδόν όλοι μαζί σουτάρουμε. Είναι η στιγμή του. Λύνει τα μάγια και γελάει. Η κερκίδα χαίρεται δυο φορές. Αντιλαμβάνεται μεμιάς ότι αυτό το συγκεκριμένο σουτ, αυτό το γκολ ανήκει σ’ αυτές τις ιδιαίτερες στιγμές. Τα σουτ που ονειρευόμαστε μέρα μεσημέρι όταν ήμαστε παιδιά με μια μισοφουσκωμένη μπάλα στην πλατεία. Το βάζει όχι ο καλύτερος, όχι ο star, αλλά αυτός που αγαπάμε. Αυτός που έπεσε, μα παλεύει από τότε να σηκωθεί. Ο οπαδός δεν γελιέται. Ο Π. δε θα ξαναγίνει αυτό που ήταν, όμως θα έχει πάντα αυτό το σουτ. Αυτή τη μαγική κλοτσιά, που θα στέλνει τη ζωή του λίγο πιο μακριά και τον Ολυμπιακό στην πρώτη εκτός έδρας νίκη μετά από δέκα χρόνια.

Η χαμένη ευκαιρία του Κ. στο 90 είναι το πιο φοβερό δευτερόλεπτο της ποδοσφαιρικής χρονιάς. Η στιγμή που μετεωρίζονται χιλιάδες άνθρωποι ανάμεσα στην απογοήτευση ή την έκρηξη. Η στιγμή που όλα παίζονται. Το χέρι του Κασίγιας πλησιάζει τη μπάλα, αλλά ακόμη τίποτα δεν είναι σίγουρο. Ρεάλ Μαδρίτης – Ολυμπιακός, ελάχιστα χιλιοστά από το 3-3. Είμαστε στο γήπεδο της καλύτερης ομάδας του κόσμου, προσπαθήσαμε ενώ ήμαστε με παίχτη λιγότερο, χτυπήσαμε το ματς στα ίσια. Είμαστε ξανά στη γειτονιά, παίζουμε μικροί – μεγάλοι και για μια φορά έχουμε φτάσει κοντά. Δεν έχει σημασία που ο τερματοφύλακας θα αποκρούσει το σουτ. Δεν έχει σημασία η ήττα. Ότι έχει σημασία αποτυπώνεται στο συμπαίχτη που μες στη σιωπή και τα πανηγύρια των αντιπάλων είναι εκεί, δίπλα σου. Είτε υπάρχει επόμενη φορά είτε όχι, ο χρόνος μας θα είναι οι μικρές ιστορίες της παρέας, των φίλων, του σουτ που χάθηκε, της συμπαράστασης που επιζεί στα μάτια του συνοδοιπόρου. Ότι επιζεί θα είναι η χαρά του παιχνιδιού.

Βέβαια δε γελιόμαστε. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι φωνάζουμε και χαρίζουμε την αγωνία μας σε ακριβοπληρωμένα, κακομαθημένα παλικαράκια που αδιαφορούν για τα υπόλοιπα του υπερχρεωμένου, φανατισμένου κοινού. Γνωρίζουμε ότι η ίδια μας η αγάπη για την ομάδα μετασχηματίζεται με διάφορα τερτίπια από τους μεγαλόσχημους επιχειρηματίες – ιδιοκτήτες σε μια ιδιότυπη ασυλία.

Συνεχίζουμε όμως ακάθεκτοι, οπαδοί κόκκινοι, πράσινοι και ασπρόμαυροι. Είμαστε ακόμη εκείνα τα παιδιά που στο διάλλειμα, έπαιζαν με πλαστικά μπουκάλια, αυτοσχέδια δεκάλεπτα ματσάκια. Μια στραβοκλοτσιά στην στραπατσαρισμένη πρώην μποτίλια ήταν η αιτία να μαζευτούμε και υψώνοντας τα χέρια να αποθεώσουμε το σκόρερ. Ήταν απλά ένα μπουκάλι ανάμεσα σε δύο πέτρες κι ήταν όλη η χαρά του παιχνιδιού. Γιατί δεν είναι μυστικό βέβαια, η μπάλα δεν υπάρχει για να την παρακολουθείς σε απευθείας μετάδοση, αλλά για να την κλοτσάς εσύ ο ίδιος.

σουτ (πολύ) άουτ για το πειραιώτικο Passtoport

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under του λιμανιού

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s