περιμένοντας το καλοκαίρι

Ήμουν κρεμασμένος στην κουπαστή και κοίταζα τον αφρισμένο δρόμο που άφηνε πίσω του το πλοίο. Γυρνούσα από έναν Ιούλιο στη Σύρο και μουρμούριζα εκείνο το τραγουδάκι που είχα ακούσει πρώτη φορά μία απ’ τις προηγούμενες μέρες στο ταβερνείο στην Άνω Σύρα. Η Φραγκοσυριανή δεν έλεγε να ξεκολλήσει απ’ τα χείλη και το μυαλό μου. Την έλεγα ξανά και ξανά κόντρα στον άνεμο που σάρωνε το κατάστρωμα, μέχρι να φτάσουμε στον Πειραιά. Μ’ αρέσει να πιστεύω ότι για πρώτη φορά τότε, επίδοξος μαθητής έκτης δημοτικού, υποψιάστηκα ότι το καλοκαίρι δεν είναι απλά μια εποχή, αλλά ένας τόπος μαγικός.

Αναμφισβήτητα το καλοκαίρι είναι ένας τόπος μαγικός. Μπορούμε να πούμε ότι βρίσκεται εκεί που τα ρούχα μοιάζουν πάντοτε στενά. Ακόμη και οι σαγιονάρες, το σορτσάκι ή το ανοιχτό πουκάμισο σε πνίγουν. Ο Ιούλιος επιτάσσει τα πόδια σου να περπατάνε στην άμμο. Ο Αύγουστος απαιτεί να μετράς τον άνεμο με το γυμνό σου στήθος. Καλοκαίρι είναι όταν τα ρολόγια αδυνατούν να μετρήσουν το χρόνο. Οι λεπτοδείκτες σταματούν ανήμποροι, τα νούμερα σβήνουν αμήχανα. Δεν μπορούν να περιγράψουν καμία διάρκεια, αφού όλα ορίζονται από τον ήλιο και το φεγγάρι. Δε χρειάζεται να κάνεις ερωτήσεις, αφού ότι υπάρχει να μάθεις βρίσκεται στον ουρανό. Με μια ματιά αυτός, θα σου πει όλα τα μυστικά και κανένα απ’ αυτά δε θα έχει την παραμικρή σημασία.

Τα πρωινά, τα κορίτσια με τα μαλλιά να ανεμίζουν και τα κορμιά να χορεύουν νωχελικά ανάμεσα στα τραπέζια των θαμώνων, κερνάνε πουγκιά στην Αστυπάλαια, κάτω απ’ τον ίσκιο των δέντρων ή της λευκής τέντας. Στην Πάτμο, οι αναβαπτισμένοι απ’ το θαλασσινό νερό επισκέπτες αναζητούν ανάμεσα στα βότσαλα της Λάμπης, το σχήμα που θα φωτίσει τη ζωή τους. Στους Επτά Μάρτυρες, στη Σίφνο, γεννιέται η μυστηριώδης μελαγχολία που εμφανίζεται στα ηλιοκαμένα πρόσωπα. Οι μεθυσμένοι της Ίου άθελά τους σφυρίζουν μια παράξενη μελωδία. Η μελωδία αυτή έρχεται με το κύμα και αποκοιμίζει το ερωτευμένο ζευγάρι που κρύβεται από τον κόσμο και την αναπόφευκτη μοναξιά του, στον έρημο κολπίσκο στο Κουφονήσι. Οι αμμουδιές της Μήλου προσφέρουν ακριβά δώρα, όπως ας πούμε την αλμύρα στα χείλη της γυναίκας. Αν κερδίσεις ένα τέτοιο φιλί, μπορείς με μιας να καταλάβεις, τί σήμαινε να κρατάς στα χέρια σου το μαντίλι της νεράιδας. Άλλωστε, είναι γνωστό ότι τα μεσημέρια του καλοκαιριού, κάθε γυναίκα αποκτά αυτή την αλλόκοτη γοητεία, την ίδια που κάποτε εξιστορούσαν γέροι και αγόρια στα χωριά που κατοικούσαν οι νεράιδες. Αρκεί να θέλει.

Το καλοκαίρι σαλπάρει ξημερώματα με το «τρελοβάπορο» του Ελύτη και του Λάγιου. Πλήρωμα και ταξιδιώτες ένα αξεδιάλυτο κουβάρι. Η ατελείωτη παραλία της Νάξου, μια παρέα με τις μπύρες της στο Γαλησσά, τα παγωμένα νερά της Λευκάδας και η κυρία Ζωή, το Ξι στην Κεφαλλονιά, τα πρώτα παιδικά μπάνια όταν αγαπήσαμε τη θάλασσα, ο αχινός καρφωμένος στο πόδι ενός φίλου, το Σούνιο χαράματα, ένα μισοάδειο μπουκάλι ούζο ξεχασμένο έξω απ’ τη σκηνή, να το χτυπάει αλύπητα ο ήλιος. Τα μεσημέρια σε μικρές αυλές με φρούτα, παγωτά και δροσερή σαλάτα. Η φωνή της Αφροδίτης Μάνου, τόσο εύθραυστη και τρυφερή, λες και θα την αγγίξεις, καθώς πάλλεται στον αέρα. Κάποιοι Ελβετοί κάνουν ωτοστόπ σ’ ένα ξεχασμένο χωματόδρομο και μιλάμε την ίδια γλώσσα, τα τραγούδια του Cohen. Ένα ζεστό Σεπτέμβρη, λαθρεπιβάτης στα άδεια πια σοκάκια της Χώρας, τη βλέπεις να φεύγει οριστικά για την άλλη άκρη της Ευρώπης. Η αβάσταχτη μελαγχολία της αναχώρησης. Τα πλοία κάθε βράδυ αφήνουν πίσω φιλιά που δεν πρόλαβαν ν’ ανθίσουν. Στο λιμάνι επαναλαμβάνονται οι ίδιες σκηνές σιωπηλού αποχωρισμού κι η νύχτα καταπίνει τις μικρές ακυβέρνητες πολιτείες, τα νησιά του καλοκαιριού.

Το καλοκαίρι που έρχεται, τριγυρνάει γύρω απ’ την ίδια φράση του Ευγένιου Αρανίτση: «Μας έκρυψαν για χρόνια, ότι ο Θεός μιλάει με το βλέμμα της κοπέλας που κάθεται απέναντί σου, εδώ και τώρα». Επιστρέφω σ’ αυτές τις οδυνηρές και ιπτάμενες λέξεις, στα ξαπλωμένα σώματα που γυρεύουν την αφόρητη ζέστη του ήλιου και της αγκαλιάς, στις άδειες παραλίες όταν νυχτώνει, στο μανιασμένο χορό του Δεκαπενταύγουστου. Το καλοκαίρι είναι η αθεράπευτη, παντελώς αβάσιμη, μα πέρα για πέρα αληθινή αισιοδοξία. Είναι η ανεξάντλητη θάλασσα των ανθρώπων. Λέμε τώρα ότι περιμένουμε, αλλά στις κουβέντες, στα βλέμματα και στα ποτήρια μας είναι ήδη καλοκαίρι, είναι πάντα καλοκαίρι.

υγ. κειμενάκι γραμμένο για το περαιώτικο passtoport.

Στην πραγματικότητα ποστάκι που γράφτηκε για τον Novali (με σκότωσε η αιτιατική, αλλά έχω ξεχάσει τελείως τα λατινικά μου), αν όχι για άλλο λόγο, επειδή μου έδειξε το φοβερό κείμενο της discolata.

Advertisements

6 Σχόλια

Filed under του λιμανιού

6 responses to “περιμένοντας το καλοκαίρι

  1. Novalis

    Σ’ ευχαριστώ πολύ. Τι να πω. Μοιραζόμαστε το ίδιο πάθος.

    Μιαν αντίρρηση μόνο: το καλοκαίρι είναι πραγματικό.

  2. …’’σιωπο’’’’σβούρα’’…με ‘’σιωπο’’’’βόμβα’’..: Νο 4…
    …επίκαιρο σχόλιο… (…«…και πάλιν ερχόμενος…»…)

    …σαφώςςς.., πάλι, ως προς την δευτέρα…παρ,απ,ουσία –του..,
    πλην απ’ τις αοριστολογίες.., που με αντιφάσεις ‘’μας’’ παρουσιάζουν οι αναξιόπιστοι ‘’ευαγγελιστάδες’’ — Πυθίες..,
    τις με τις λέξεις και νούμερα κώδικες..,
    υπάρχουν…‘’έτσι’’ κωδικωποιημένα…κι ολόκληρες προτάσεις και κεφάλαια.., ως, λ.χ,..:
    Ιωάννης : 4 : 34, 35, 36 : Ιησούς /προς μαθητές του/ : «Δεν λέτε, ‘’Τέσσερις μήνες ακόμη
    και ο θερισμός έρχεται’’; Σηκώστε τα μάτια σας, σας λέγω, και ιδέτε τα χωράφια ότι είναι άσπρα,
    έτοιμα προς θερισμόν. Ήδη ο θεριστής παίρνει μισθόν και μαζεύει καρπόν…»..!…

    …Ααα.., τιιι.!; Οι εναπομείναντες 4.., απ’ τους 9…σ,Σ,τυγερούς…‘’μήνες’’ : έτη…κατά το «Νόμο της Στύγας».., σ,Σ,τυγεροί.!;…
    Έιιι.., 4 μήνες –του ίσον 4.000 «έτη μισθωτού»…ή 4.000 μαχαγιούγκας.!;…
    Ναιαιαι.., μήπως, κι εσείς, ω αλληγοριοπαιγμένοι ‘’χριστιανοί’’, καταλαβαίνετε λάθος κι αυτόν τον ‘’χρησμό’’ –του..,
    χα, ως ο Ηρακλειδεύς Ύλλος.., στον οποίο η Πυθία.., λέγοντας «τρίτους καρπούς».., «δεν εννοούσε τους καρπούς της γης,
    μα των ανθρώπων, δηλαδή τη γενιά,…»…κι αυτός νόμισε πως εννοεί τρία χρόνια…και ‘’την πάτησε’’..,…
    ννναι.., και.., κι εσείςς.!;
    Βρε.., 5…σ,Σ,τυγεροί…‘’μήνες’’ που τους πέρασαν…συν άλλοι 4…σ,Σ,τυγεροί… ‘’μήνες’’ που τους απομένουν..,
    να, ίσον 9 ‘’μήνες’’…και τελειώνει η ‘’θεραπεία’’ των ‘’αρρώστων’’ επιόρκων τω Γιαχβέ και τω «Νόμω της Στυγός»..,
    που.., μετά : τον 10ο ‘’μήνα’’.., θα έχουν μαζί με τους ‘’ουράνιους’’ υλικό «τσιμπούσι» οι πνευματικοί..!…
    Αέραςςς…, ω ‘’πεινάλες’’.., που..: αέρα εμαγείρευε.., μη τρέχα και μη γύρευε..!…

    * Ζαν Ρισπέν : Ελληνική Μυθολογία..:
    Όμηρος : «Αν ένας από τους αθανάτους, που κατοικούν στη χιονισμένη κορφή του Ολύμπου,
    φανεί επίορκος κάνοντας σπονδές, μαραζώνει μια ολόκληρη χρονιά, στερημένος την πνοή της ζωής,
    δε γεύεται πια ούτε την αμβροσία ούτε το νέκταρ και μένει ξαπλωμένος στο κρεβάτι του,
    δίχως ν’ ανασαίνει, δίχως να μιλάει βυθισμένος σε νάρκη.
    Όταν ύστερ’ από μια ολόκληρη χρονιά τελειώσει η περίοδος της αρρώστιας του /…τι.., ανομίας : αταξίας τω ‘’Διί’’.!;/
    είναι καταδικασμένος σε καινούργια βάσανα : εννιά ολόκληρα χρόνια ζει χώρια από τους αθανάτους θεούς,
    δίχως ποτέ να παίρνει μέρος στα συμβούλια ή στα τσιμπούσια τους
    και μονάχα τον δέκατο χρόνο ξαναμπαίνει στην παρέα των θεών, που κατοικούν στον Όλυμπο.
    Έτσι οι θεοί αφιέρωσαν στον όρκο το άφθαρτο νερό της Στύγας,
    νερό που είναι πάντα ψυχρό, καθώς κυλά από την κορυφή ψηλού βουνού…»..!

    ( Α.., την Ελληνική Μυθολογία είχε κωδικοποιητική βάση…και η Παλαιά και η Καινή…Διαθήκη : Συμφωνία…–τους…ή.!; ) *

    Εεε…, ναιαιαι.., βρεεε.., νααα..:
    Πολλοί θεραπεύονται : Ματθαίος, κεφ. 15, εδ. 29 έως 39. /…τι.., θεραπεία ο χορτασμός.!;/
    Ο χορτασμός των τεσσάρων χιλιάδων : Μάρκος, κεφ. 8, εδ. 1 έως 10. /…τι.., χορτασμός η θεραπεία.!;/
    [Λουκάς και Ιωάννης : ουδεμία, σχετική, αναφορά.]

    Ο χορτασμός των πέντε χιλιάδων : Ματθαίος, κεφ. 14, εδ. 13 έως 21.
    Ο χορτασμός των πέντε χιλιάδων : Μάρκος, κεφ. 6, εδ. 35 έως 44.
    Ο χορτασμός των πέντε χιλιάδων : Λουκάς, κεφ. 9, εδ. 10 έως 17.
    Ο χορτασμός των πέντε χιλιάδων : Ιωάννης, κεφ. 6, εδ. 1 έως 14.
    ( …5.000..:…χμ, οι που ήθελαν «να τον αρπάξουν, διά να τον κάνουν βασιλέα»..: μόνον, Ιωάννης : 6 : 15..! )

    [ …Βασιλειών Δ΄ : κεφ. 4..: ο υπό του Ελισαιέ πολλαπλασιασμός των άρτων..:
    «είκοσι κριθίνων διά εκατόν ανθρώπους, εξ ών έμεινε και περίσσευμα, μετά τον χορτασμόν των…»..,…
    …ο Απόλλων έδωσε στις κόρες του Άνιου «το χάρισμα να παράγουν με αφθονία
    /…πλην από κρασί : «οινοτρόποι» και λάδι : «ελαιοτρόποι»…/
    δημητριακά /…«αρτοτρόποι»…/…»..,…
    …ο Νηρέας έδωσε στον Πηλέα το φάρμακο κατά της πείνας..,…!…
    Έιι.., ω…«αρτοτρόπε», «ιχθυοτρόπε», «οινοτρόπε»,…Ι. Χ — Ι. ΑΧ..,
    κάνε και το νερό…γκαζόζα…Νο 666.777.888…και δώσε ‘τήν –τους…να πιουν και να ξεβαρυστομαχιάσουν..!… ]

    { …ένας φοβερός λιμός μάστιζε τη χώρα του σκληρόκαρδου μονάρχη της Αιγύπτου Βουσίρεως εννιά χρόνια συνέχεια..,…
    /…ε, 9…σ,Σ,τυγερά…χρόνια ‘’εμπάργκο’’ στον ‘’άτακτο’’ και μη θυσιάζοντα στον Δία.., μάλλον, και, που ήταν επίορκος…/
    …απ’ ό,τι λένε, ο ‘’άτακτος’’ τω Διί Ηρακλής χρειάστηκε…οχτώ χρόνια κι ένα μήνα, για να εκτελέσει
    τους 12 άθλους που, για τιμωρία, του όρισε ο Ευρυσθέας..,…
    /…χμμμ, τα κωδικικά νούμερα είναι, και, ‘’σπαστά’’…/
    …εννιά μερόνυχτα οι ‘’άτακτοι’’ τω Διί Δευκαλίων και Πύρρα βολοδέρνουν πάνω στα κύματα,
    /…έι.., μήπως 9 χρόνια.., που ‘’πάτησαν’’ τον «όρκο της Στύγας».!;/
    ώσπου αράζουν στον Παρνασσό…ή, κατ’ άλλους, στον Όρθυ.
    Πρώτη τους φροντίδα είναι να προσφέρουν θυσία στον Δία..,..!… }

    [ …«Πάντα οι άδικοι θα τιμωρούνται, εκτός αν σ’ εξευμενίσουν με θυσίες,
    εκτελώντας τις πρεπούμενες ιεροτελεστίες…»..: Άδης προς, ‘‘άτακτη’’ κι ‘’άδικη’’ τω Άδη, Περσεφόνη..,
    χα.., και, έτσι.., κι ο «Όρκος της Στύγας» πέρα.., ε, και με ένα ‘’δωράκι’’ στη ‘’Θέμιδα’’..! ]

    …Και, ω, και, ‘’χριστιανοί’’.., μήπως δεν σας αφορούν.., παρά, μόνον, τους…εκεί και τότε..Ισραηλίτεςςς.!;…
    Βρε.., μήπως, ω ‘’ανυποψίαστοι’’ ‘’αμύητοι’’.., σας παίζουν τον ‘’παπά’’…με ντούμπλε φας ‘’παπακαλόγερο’’…του στιλ..:
    —…«…Εδώ ο ‘’παπάς’’.., εκεί ο ‘’παπάς’’.., πού είναι ο ‘’παπάς’’.!;»..,…
    —…«…Να…ο…’’παπάς’’..!…»..,…
    —…«…Λυπάμαι.., έχασες.., ω ‘’κυρίιιαρχε’’ λαέ –μου.., είναι ο ‘’παπακαλόγερος’’..,…άει, πάλι, ας..!…»..,…

    …Καλή –σας νύχτα, ω ‘’πρόσφυγες’’…στις γειτονιές του…επίγειου…Άδη..!…
    Αλέξανδρος Ζήβας,
    URL : http://www.siopi.gr
    Αποκωδικοποίηση..: θρησκειών, μυθολογιών, ψυχής (ψυχοDNA, ψυχογραφήσεις),
    σιωπής (λόγου : άλεξου — ενείκονου — ενκώδικου),…
    Σχηματοποίηση λόγου (‘’ποιημάτων’’ μου), θεογονία, κοσμογονία,…

  3. δεν μου πέφτει λόγος, φιλοξενούμενος είμαι αλλά θα το πω :
    κύριε Ζήβα δεν ξέρω τί άλλα ταλέντα έχετε αλλά την αμφιλεγόμενη ικανότητα να σκοτώσετε ένα υπέροχο καλοκαίρι δεν μπορεί να σας την αμφισβητήσει κανείς

  4. @ Novalis,
    το καλοκαίρι είναι πραγματικό. Δεν υπάρχει όμως και μια περίεργη αίσθηση, μια εντύπωση ότι μοιάζει σα να ζούμε άλλες ζωές στη διάρκειά του;
    Ώρες ώρες δε νομίζεις ότι είναι κάτι τελείως διαφορετικό, μια παρένθεση, μια εμβόλιμη πραγματικότητα στον υπόλοιπο καιρό;

    @ κ. Ζήβα ………

    @ κ. Μοίρη μη μου στενοχωρείτε τον κ. Ζήβα.
    Αφήστε τον να τα πει όλα.
    προς το παρόν πάω να ακούσω την 60αρα σας.

  5. merci…τι να πω…τώρα το είδα η χαζή. ευχαριστώ.

    φιλί*

  6. αφήνω το ευχαριστώ, παίρνω το φιλί και ξαναδιαβάζω τις λέξεις για το καλοκαίρι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s