άσπρα πουκάμισα*

«Μ’ ένα άσπρο πουκάμισο και ένα τζιν παντελόνι μπορώ να πάω παντού» είχε πει κάποτε (αν θυμάμαι καλά) ο πολύ σημαντικός για το χώρο της μόδας και εξίσου ασήμαντος για μας τους υπόλοιπους, Ralf Lauren.

Τα λευκά πουκάμισα πάντα έμοιαζαν ιδιαίτερα. Άλλοτε λινά, ελαφριά καλοκαιρινά υφάσματα, που περιοδεύουν στη βραδινή βόλτα κατά μήκος της προκυμαίας του Αυγούστου κι άλλοτε κυριλέ και επίσημα τα φορούσαν οι σερβιτόροι που ευγενικά μοίραζαν κοκτέιλ σε δεξιώσεις. Άλλοτε πάλι πένθιμα και στιβαρά, παρέα με τη μαύρη κορδελίτσα στο μανίκι ή αέρινα κι ερωτικά αγκαλιάζοντας τα σώματα γυναικών που ξύπνησαν μεσημέρι σε ξένα κρεβάτια. Τα άσπρα πουκάμισα, μια υπόνοια ευγενικής λιτότητας, ακτινοβολούσαν πάντοτε μια καθαρότητα περίεργη, που μοιάζει να καθρεφτίζει κάτι περισσότερο απ’ τη νοικοκυροσύνη του ιδιοκτήτη.

Σκέφτομαι γκαρσόνια σε παλιές ταινίες, μ’ άσπρο πουκάμισο και μαύρο παντελόνι, όταν ακόμη στις ταβέρνες πατούσες πάνω στο χαλικάκι. Ευγενικοί, γρήγοροι και με μια φοβερή ικανότητα να απομνημονεύουν και ν’ απαγγέλουν με ρυθμούς πολυβόλου ολόκληρους καταλόγους και θηριώδεις παραγγελίες. Όταν οι θαμώνες, έπειτα από μαραθώνιους κρασιού, υπάκουγαν στο κάλεσμα του μαξιλαριού, στα έμπειρα χέρια τους, χωρούσαν όλα τα πιάτα, ανεξάρτητα αν το τραπέζι ήταν το προσωρινό άντρο του ερωτευμένου ζευγαριού ή της πολυπληθούς παρέας.

Άνθρωποι των νησιών του καλοκαιριού, ήρεμοι, μ’ αργό περπάτημα και μακρινό βλέμμα. Το άσπρο πουκάμισο ταιριάζει με τα μπλε παράθυρα, τα ασβεστωμένα σοκάκια, το κρασί και το χάρτινο τραπεζομάντιλο, που όλο παιδεύει ο αέρας. Το πιάνουν στο αρμυρίκι πρόχειρα σ’ ένα κλαδί ή το ακουμπάνε βιαστικά κάτω από ένα μεγάλο βότσαλο, εκείνοι, που ασφυκτιούν απ’ την πόλη και το χειμώνα. Μετά τρέχουν, στο πρόσωπο η λαχτάρα μικρού παιδιού, και ξαναβρίσκουν τις άκρες του χρόνου στο πρώτο φετινό μακροβούτι.

Θυμάμαι στη γειτονιά τους γέρους να φεύγουν ήσυχα τις νύχτες απ’ το καφενείο. Στο μανίκι η μαύρη κορδέλα, στη γροθιά και στο στομάχι το σφίξιμο. Σαν παντοδύναμη τανάλια που όλο πιέζει, μα ποτέ δε συντρίβει τα κόκκαλα. Κάποια Χριστούγεννα είδα τον παππού να στερεώνει στο λευκό πουκάμισο την κορδέλα κι από τότε έμαθα ότι αν σωπάσεις για λίγο, μπορεί και να ακούσεις το βουβό πόνο του αγαπημένου. Μπορείς τότε ακόμα και να δεις μπροστά σου την άνιση σύγκρουση με το χρόνο, περίπου όπως όταν ο Λιδάκης τραγουδάει: «τ’ άσπρο πουκάμισο θα βάλω απόψε πάλι, να πέσει απάνω του σαν ταύρος ο καιρός, δώσε μου μάνα την ευχή να βγω γερός, πόλεμος είναι και χορός και παραζάλη».

Σκέφτομαι ξανά τις γυναίκες που μισανοίγουν τα μάτια και τη μέρα τους στα σεντόνια του αγαπημένου. Φοράνε το πουκάμισό του, κουμπώνοντας μόνο τα τελείως απαραίτητα κουμπιά. Εκείνη χαϊδεύει το σώμα του, ενώ το πουκάμισο, που είναι το δικό του ρούχο, το δικό του λίγο ζωής, πασχίζει να διανύσει την επινοημένη όσο και πραγματική απόσταση μεταξύ των δύο. Μπορεί να μην το πουν ποτέ, αλλά ήδη το ξέρουν, το λευκό του πουκάμισο φτιάχτηκε μόνο για εκείνη.

Τέλος περισσότερο απ’ όλα, το άσπρο πουκάμισο, πανάκριβο ή απ’ το καλάθι, ολοκαίνουριο ή χιλιοφορεμένο, δεν παύει να περιγράφει την ερωτική απελπισία με τον τρόπο του Τσιτσάνη. «Άσπρο πουκάμισο φορώ και μαύρο θα το βάψω. Μαύρα είναι τα μάτια π’ αγαπώ, γι’ αυτά κοντεύω να χαθώ, γι’ αυτά πολύ θα κλάψω» τραγούδησε ο Καζαντζίδης κι ακόμη χορεύουν οι ερωτευμένοι γύρω απ’ το τραπέζι, που πάντα θα ‘χει χώρο για δυο γεμάτα ποτήρια και ένα κοινό βράδυ.

* παλιότερο ποστίδιο που πήγε άπατο, ξανακοιταγμένο, πλυμένο και σιδερωμένο για το πειραιώτικο Passtoport

Advertisements

9 Σχόλια

Filed under του λιμανιού

9 responses to “άσπρα πουκάμισα*

  1. τριζάτο και μπουζάτο ποστ, ακριβώς όπως ένα αγαπημένο άσπρο πουκάμισο..

    (εσχάτως δεν σας προλαβαίνω, προσέξτε το αυτό ) 🙂

  2. καλημέρες κ. Μοίρη.
    εσείς αποκλείεται να μην προλαβαίνετε. με τα τρένα που ταξιδεύετε έχετε απλά φύγει πολύ μπροστά. ρίξτε μια ματιά και πίσω, κάπου θα ξεπροβάλλει ο καρβουνιάρης.

  3. άσπρο πουκάμισο σε καρβουνιάρη

    πολύ τολμηρός…

  4. ε εντάξει μια φορά έγινε αυτό, το τρένο έφευγε 7 το πρωί και το μπαρ ίσα που πρόλαβε να σχολάσει στις 6:30.

  5. ασπρο πουκαμισο, υφασμα λινο, σουρες κατω απο τον ωμιτη, ζωνη φαρδια στη μεση, χαλαρα δεμενη, θυμιζει ιπποτη μεσαιωνικο, θα συρει το σπαθι να σφαξει το δρακο ή το μαντολινο να σου τραγουδησει;
    🙂 ωραιο ποστ

  6. …υπαρχει ομως και «το πουκαμισο το θαλασσι», πιο καλοκαιρινο και πιο φευγα.. 😉

  7. Ασε πια τα καρρω πουκαμισακια τα αμερικανικα, ασορτι με το τρανζιστορ!

  8. α ρε Ροδιά ρέστα έδωσες πάλι.
    αυτό με τον ιππότη είναι φοβερό. σπαθί και μαντολίνο, άλογα και δράκοι. καταπληκτικό. έπρεπε να το είχα σκεφτεί.

    μιας και πιάσαμε τα τραγούδια «κάτω απ’ το πουκάμισό μου…..»

  9. Παράθεμα: MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης » λευκό πουκάμισο : a tribute

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s