ο ήχος του ηλεκτρικού, ο ήχος του κύματος

Οι δικές μου διαδρομές προς το λιμάνι έχουν για soundtrack τον ήχο του ηλεκτρικού. Ακόμα και τις φορές που ο προορισμός είναι το πλοίο της μεγάλης φυγής κι η ανυπομονησία σκοτώνει τις ενδιάμεσες στιγμές, ο γνωστός ήχος του ΗΣΑΠ είναι πάντα εκεί, γνώριμος, μελαγχολικός και μονότονος.

Μοναστηράκι – Πειραιάς και το βλέμμα χάνεται στο τζάμι που τρέχει κατά μήκος της πόλης. Δίπλα στις ράγες ξεχειλίζει η καλώς εννοούμενη λαϊκότητα, αλλά και η φτώχεια, η μιζέρια και οι ατελείωτες πλαστικές σακούλες. Γειτονιές άδειες, καταστήματα που παλεύουν να επιβιώσουν και ιδιοκτήτες που ξεκινούν τη μέρα ή κλειδώνουν τις πόρτες, κοιτώντας τους επιβάτες που τρέχουν σε χιλιάδες βιαστικές διαδρομές.

Σε λίγο ανάμεσα στους σταθμούς βλέπω δύο μαγαζιά κολλητά το ένα δίπλα στο άλλο. Δεξιά «Βιοτεχνία Εσωρούχων», αριστερά «Φανοποιείο Βαφαί». Η ζωή μπλέκεται γλυκά. Δίπλα δίπλα τα χέρια και το κρεβάτι, ο κόπος κι η λύτρωση, το γράσο και τ’ ασπρόρουχα. Η αρμονία κρύβεται στα σοκάκια που οι άντρες ακόμα, δεν λυπούνται τις όμορφες κουβέντες. Η γαλήνια συνύπαρξη εκπορεύεται από τις όμορες ταμπέλες που στερέωσαν το παρελθόν και οι γείτονες.

Αντίθετα, εκεί που το σήμερα καλωσορίζει τους αγχωμένους, μα πάντοτε καλοντυμένους καταναλωτές, η γειτονία είναι μακρινό ενδεχόμενο. Σχεδόν παντού, οι καφετέριες ορθώνουν τζαμένια όρια για να αποκλείσουν τον πελάτη από τα εξωτερικά ερεθίσματα. Γειτονικά μαγαζιά χωρίζονται με τέντες και πλαστικά διαφανή υλικά, φροντίζοντας να απομονώσουν τους φυλακισμένους τηλεθεατές. Ακόμα και αυτά που βρίσκονται δίπλα στη θάλασσα αφήνουν ελάχιστο ανοιχτό πεδίο, εκτιμώντας περισσότερο τα φτηνά υλικά, παρά τα ταξίδια του βλέμματος στο τοπίο. Η θάλασσα άλλωστε θα μπορούσε από σήμερα να οριστεί ως ο δρόμος για τη Μύκονο ή ίσως ως το αναγκαίο διάλειμμα από την ηλιοθεραπεία.

Με άλλα λόγια, αυτό που εξορίζεται στο χώρο της ανάμνησης είναι η πιθανότητα της συνύπαρξης. Το παράδειγμα των παραπάνω μαγαζιών, δείχνει ότι πένσες και μαύρες δαντέλες, βαριά σίδερα και μεταξένιες κλωστές απέχουν μόνο όσο μια καλημέρα. Εμείς όμως, αντί να ανοίγουμε διάπλατα τα παράθυρα, ορθώνουμε άπειρα τείχη και βλέπουμε τα δελτία στη διαπασών. Άλλωστε στην καφετέρια έχουμε ωραιότατες TFT οθόνες και το θέαμα κόβει πραγματικά την ανάσα. Ανάσα που έμαθε πια να βολεύεται αποκλειστικά και μόνο με την ευλογία του εξαερισμού.

Στους ίδιους περίπου δρόμους, περπατούσαν κάποτε οι παππούδες των σημερινών θαμώνων, οι οποίοι, αν και βρίσκονταν καθ’ οδόν προς το φυλλάδιο, που άλλοτε επεφύλασσε τον χαρούμενο γυρισμό και άλλοτε την απώλεια, εντούτοις φύλαγαν ένα τρυφερό βλέμμα για τη θάλασσα. Τότε όμως ακόμα, οι άνθρωποι υποψιάζονταν ότι ο ανοιχτός ορίζοντας και η συνομιλία με τα βαθειά νερά υπόσχονταν όχι μόνο την απόσταση, αλλά και την ελπίδα. Η ίδια θάλασσα σήμερα δυσκολεύεται να μιλήσει για βουτιές, πόσο μάλλον να ψελλίσει τη λέξη αισιοδοξία.

Έτσι οι αντικατοπτρισμοί της οθόνης και η επινοημένη απόσταση των ακριβών εστιατορίων, επιμένουν να κρύβουν επιμελώς τις άσχημες μυρωδιές και επιβάλουν την υποχρεωτική αποχή από την πόλη. Το αστικό τοπίο και το λιμάνι μοιάζει ώρες ώρες να απομένει εκείνο το μέρος που τα σκουπίδια σωρεύονται και οι τουρίστες στριμώχνονται τα καλοκαίρια. Όσο βολική όμως κι αν είναι η κατάσταση αυτή για τους εραστές της πολυθρόνας, καλώς ή κακώς ο τόπος παραμένει δικός μας. Θα είναι λοιπόν παιδιά και τρελοί αυτοί που θα ζητήσουν τα ρέστα για την καταστροφική μας απάθεια. Τουλάχιστον ο Γκάτσος κάποτε, προσπαθώντας να διασώσει κάτι απ’ τη μνήμη του τοπίου, έγραψε

«φέρτε μου τη θάλασσα να την προσκυνήσω,

φέρτε μου τον ήλιο της να προσευχηθώ

έθρεψα τα σπλάχνα σου, κύμα πελαγίσιο,

με χιλιάδες μνήματα μέσα στο βυθό»

Οι ίδιοι τέσσερις στίχοι ίσως κάποτε σώσουν και μας.

υγ: κειμενάκι γραμμένο για το πειραιώτικο Passtoport

Advertisements

6 Σχόλια

Filed under του λιμανιού

6 responses to “ο ήχος του ηλεκτρικού, ο ήχος του κύματος

  1. είτε road , είτε rail , είτε seaside movie γράφετε, οι εικόνες σας ποτέ δεν είναι φλουταρισμένες..

  2. σας ευχαριστώ πολύ κ. Μοίρη.
    με το road και το rail κάτι γίνεται. τελευταία όμως μας έχει λείψει αυτό το seaside.

  3. Mou arese poly. Eidika i anafora sta magazakia pou eite enoigoun eite kleinoun.. pou palevoun na stathoun. H mia kalymera pou apexoun telika oxi mono oi danteles kai ta varia ergaleia alla pistevo oloi mas.

  4. @ giousurum μικρή η απόσταση αλλά δύσκολα τη διανύει κανείς μες στον καθημερινό χαμό.

  5. «πένσες και μαύρες δαντέλες, βαριά σίδερα και μεταξένιες κλωστές απέχουν μόνο όσο μια καλημέρα»
    Τι όμορφο!

  6. μοιάζει όμορφο γιατί σκέφτεσαι τις μαύρες δαντέλες : )
    ευχαριστώ padrazo.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s