love letter to the judge

Βρέθηκα στα δικαστήρια την προηγούμενη εβδομάδα και κάθισα για λίγο στο ακροατήριο κοιτάζοντας τον κόσμο. Τα βλέμματα, γεμάτα υπομονή κι απορία, τα άδεια καθίσματα, οι δεκάδες φλύαροι δικηγόροι, η γραμματέας σημείωνε ασταμάτητα και οι δικαστές ψηλά μπροστά μας. Μια αόρατη ευγενική κυρία, ένας καλοντυμένος γιάπης με χρυσό ρολόι και η πρόεδρος. Η πρόεδρος κάτω απ’ τα γυαλιά, εμφανώς βαριεστημένη, σχεδόν δυσανασχετώντας έκανε πως άκουγε τον συνήγορο του ιδρωμένου από άγχος κατηγορούμενου. Στο τέλος της υπόθεσης βάζει μπροστά απ’ το στόμα της κάτι παλιόχαρτα και μιλάει με τους δίπλα της. Σε όλη τη διάρκεια ψιθυρίζει ή μάλλον μουρμουράει, λέει ακατάληπτους αριθμούς και ρωτάει μέσα απ’ το στόμα της με το γνωστό επικριτικό ύφος.

Δικηγόροι, κατηγορούμενος, δυο τρεις ακόμη που ενδιαφέρονταν είχαν όλοι αποκτήσει την ίδια κλίση. Γέρνουν προς την έδρα μήπως και καταφέρουν να ξεχωρίσουν τα φωνήεντα από τα σύμφωνα, τα χασμουρητά από τα άρθρα του ποινικού κώδικα. Εκείνη, με το ζακετάκι της κουμπωμένο μέχρι πάνω, μέσα σε μια αποπνιχτική ατμόσφαιρα που ζέχνει αγωνία, παράβολα και φτηνά παράταιρα κοστούμια, κουμπωμένη μέχρι το λαιμό εξαπολύει αριθμούς, απαγγέλει χωρίς να κουνιέται το στόμα της, τα δόντια της παραμένουν σφιχτά, τρίζουν και απομονώνουν τον ήδη χαμηλό ήχο. Με αδιάφορο, σχεδόν περιφρονητικό βλέμμα, ατενίζοντας το άπειρο λέει κάτι που μοιάζει με «6 μην&%* φυλάκιση κατά το *^&$# του ΠΚ». Ο κατηγορούμενος γέρνοντας πάντα προς το μέρος της παλεύει να ακούσει δυο κουβέντες για το δικό του αύριο. Αυτή δεν τον βλέπει, εγώ όμως παρατηρώ δυο σταγόνες που φεύγουν από το πίσω μέρος των μαλλιών του και βρέχουν το ολοφάνερα στενό του σακάκι. Γυρνάει στη δικηγόρο του, τη ρωτάει χαμηλόφωνα. Δεν κατάλαβε, δεν άκουσε, θέλει να μάθει. Αυτή δεν του απαντάει, μιλάει με την πρόεδρο, κάτι λέει για αναστολή. Αυτός κοιτάζει πότε τη μια πότε την άλλη. Στο τέλος παίρνει την αναστολή και η πρόεδρος φωνάζει τους επόμενους ή και τους ίδιους, με το ίδιον πάντα τρόπο, ανέκφραστη, ουδέτερη, λες και μας κάνει χάρη που δικάζει κι άλλον ένα σήμερα. Η πρόεδρος δικάζει και τον επόμενο.

………………………………………………………………………………………………………………

Σκεφτόμουν παλιότερα ότι ο κόσμος που έρχεται, ο κόσμος των γυναικών θα είναι σίγουρα καλύτερος από τον σημερινό. Μ’ άρεσε να σκέφτομαι ότι θα είναι ένας κόσμος με περισσότερη τρυφερότητα και σιωπηλή συγχώρεση, ένας κόσμος ερωτικός και ανοιχτόκαρδος, γεμάτος γιορτές, γεύσεις και γλυκές λέξεις. Στην πραγματικότητα διάβαζα μόνο Ζωγράφου κι είχα ξεχάσει –κακώς- τον Φελίνι. Η πόλη των γυναικών παρούσα σήμερα σε μερικές γωνίες και πολλούς δρόμους είναι μοβόρικος, σκληρός και το χειρότερο υστερικός. Οι γυναίκες μας επιφυλάσσουν τη φιγούρα της παραπάνω δικαστίνας. Περιφρόνηση και αδιαφορία, ατελείωτη γκρίνια και αλλοπρόσαλλη διάθεση. Η δικαστίνα στην έδρα, γινόταν το σκληρό χέρι όχι του νόμου, αλλά των κοινωνικά καταξιωμένων που καταδικάζουν ράθυμα τους αποτυχημένους της ζωής. Σκληρότητα, αυστηρότητα και ταυτόχρονα μια πλήρης υποτίμηση για τον σκυμμένο ασήμαντο που έπεσε στα χέρια της πλανητικής αστυνομίας. Οι γυναίκες δεν φέρνουν τα χάδια και τις αγκαλιές που φανταζόμουν, αλλά την πιο άτεγκτη κι υστερική εξουσία. Δικαιοσύνη απόλυτη, απαθής, κολλημένη και γραφειοκρατική. Εξουσία εκδικητική, απαιτητική και θυμωμένη.

…………………………………………………………………………………………………………….

Κοιτάζοντας την εν λόγω κυρία θυμήθηκα κάτι που λέγαμε μαθητές ακόμη με το φίλο μου τον Σ. Κοροϊδευόμασταν ότι θα ερχόταν μια μέρα που θα ξεστομίζαμε ό,τι ακριβώς σκεφτόμασταν. Σαν παιχνίδι, θα αντιδρούσαμε όπως ακριβώς νιώθαμε. Δε θα μετρούσαμε ευγένειες, συναισθήματα ή συμβάσεις. Για μια μέρα θα ήμαστε υποχρεωμένοι να είμαστε ελεύθεροι. Οι εκφράσεις θα ακούμπαγαν στα μέσα και θα μετουσίωναν σε λέξεις ολόκληρο τον εαυτό μας. Ας πούμε στην μαθηματικό. «βγάλτε μια κόλλα χαρτί; Ρε δεν πας στο διάολο λέω εγώ;» στον περιπτερά «τελείωσε το τάδε παγωτό; Ε βέβαια αφού τα τρως τρία τρία ρε μαλάκαρε, πώς να μην τελειώσουν» στην καφετέρια «μου κάνεις την ωραία σερβιτορίτσα του κώλου, αρτσούμπαλο ταγάρι;» στον εξεταστή για το proficiency «fuck off, you fucking bastard» και πάει λέγοντας. Θα ήταν μια φοβερή μέρα με καντήλια και βλαστήμιες και όλοι θα έπρεπε για μια φορά να τα ακούσουν. Οι γκόμενες που δε μας ήθελαν, οι γονείς που ήθελαν να κανονίσουν την ώρα που θα γυρίσουμε, η μπάλα που κι αυτή ώρες ώρες δε μας ήθελε, ο αγενής πωλητής, το στυλό που τελείωσε, το μπλάνκο που μας πασάλειψε. Θα ήταν η μέρα του Buscemi στο Fargo, όταν ο υπάλληλος του parking δεν ανοίγει τη μπάρα και ο εκπληκτικός Steve αμολάει την ατάκα: «άνοιξέ μου αξιοθρήνητο σκατό, ηγεμόνα της πύλης».

Καθισμένος στο ακροατήριο και παρατηρώντας την πρόεδρο, ταξίδεψα για μια στιγμή στα δύο αυτά παιδιά και στη μαγική τους μέρα. Κι η πρόεδρος τα άκουσε κανονικότατα.

…………………………………………………………………………………………………………….

Και βέβαια η μέρα αυτή, που μας έκανε παλιά να γελάμε και να ξεσπαθώνουμε χώρεσε σε πέντε φοβερά λεπτά και σε ένα οχετό λέξεων που εκτόξευσε εκεί ακριβώς που έπρεπε, δηλαδή στον καθρέφτη, ο Edward Norton.

Advertisements

19 Σχόλια

Filed under διάφορα

19 responses to “love letter to the judge

  1. Myshkin vs Raskolnikov

    Ο μονόλογος του Edward Norton, ή μάλλον ο εσωτερικός του διάλογος είναι μια μανιασμένη γροθιά στην υποκρισία, την αδιαφορία, την απάθεια. Είναι όμως τόσο υπόκωφη, τόσο υποτονική αυτή η διαμαρτυρία που σβήνει και χάνεται πριν αγγίξει πραγματικά κάποιον…

  2. @ Myshkin vs Raskolnikov, ίσως και να είναι υποκωφη, ο ίδιος όμως προσπαθεί νομίζω να ελευθερωθεί από μια γενικευμένη υποκρισία που κυριαρχεί. μπορεί να είναι περισσότερο ξέσπασμα παρά αλήθεια, αλλά αυτή η μανία να πετάξει από πάνω του κάθε βαρίδι, είτε είναι στερεότυπο είτε κλισέ που κρύβει μεγάλες αλήθειες είτε σκληρή πραγματικότητα, έχει νομίζω μεγάλη αξία. υπαινίσσεται, αν μη τι άλλο ότι είμαστε ακόμη ζωντανοί.
    τώρα, οι μη υποτονικές διαμαρτυρίες είναι ένα άλλο πολύ ενδιαφέρον ζήτημα.

  3. ε

    θα σας το πω απλα.μου αρεσει εδω.

    ας μην αφησετε μια βρωμοδικαστινα να σας ανατρεψει ολες τις καλες σκεψεις που κανατε μικρος για ανθρωπους ανοιχτοκαρδους.κριμα θα ναι.

  4. @e, δεν ανατρέπονται εύκολα τέτοιες σκέψεις, απλά κάποιες συμπεριφορές σε τρελαίνουν.
    σε πάνε κατευθείαν στη μιζέρια.
    Όμως επηρεαζόμαστε για λίγο κι επιστρέφουμε δριμύτεροι.
    καλησπέρες.

  5. δεν μου αρέσει να επαναλαμβάνομαι αλλά για την περίπτωσή σας μπορώ να κάνω συνεχώς εξαιρέσεις : γράφετε εξαιρετικά.

    επί της ουσίας του κειμένου : ανέκαθεν με κυρίευε η -εντελώς ηλίθια- απορία για το πότε οι κυρίες της έδρας (πρόεδροι ή εισαγγελείς) είχαν τον τελευταίο τους οργασμό

    επίσης : «άντε γαμήσου!» θέλω να πω στο ξυπνητήρι μου κάθε πρωί εκτός Σαββάτου και Κυριακής, είναι βαριά διαστροφή να μιλάς σε ξυπνητήρι ;

  6. Αποκωδικοποίηση….: ψυχής, σιωπής, θρησκειών, μυθολογιών,….
    Σχηματοποίηση λόγου, θεογονία, κοσμογονία,…
    Γεια….
    URL : http://www.siopi.gr

  7. @ κ. Μοίρη δε θα απαντήσω στην απορία σας, στην πραγματικότητα κανείς δεν μπορεί να απαντήσει.
    Όσο για το ξυπνητήρι, είναι το πρώτο που πρέπει να τα ακούσει κάποια στιγμή. Αλλά δεν ξέρω αν στην περίπτωσή του αρκούν τα λόγια ή αν είναι απαραίτητη και η χειροδικία. Είναι κάτι φορές που θέλει αυτό κλοτσά, να μπει γκολ στο γήπεδο Καραϊσκάκη.

    @Αλέξανδρε καλησπέρα.

  8. le vert

    κοίτα η γυναίκα γι αμένα είναι σαν ένα κυνηγόσκυλο: πάντα πηγαίνει στο δάσος με τον κυνηγό,μόνο του είναι άχρηστο. Μόλλον αυτή η πεποίθηση αποτελεί την ακρογωνιαία λίθο της αρχαιοελληνικής σχέψης περί γυναικείου ψυχισμού και υπόστασης κοκ. Έτσι λοιπόν, η συγκεκριμένη γυναίκα υποχρεούται να είναι δικαστής, κάτι αντρικό(ας μην υποτιμούμαι την έννοια και το γένος της λέξης). Δικαστής στη χριστιανική θρησκεία είναι ο Θεός άρα ένας άντρας. Επομένως εσύ μάλλον δεν είδες μιά θείτσα αλλά μία γυναίκα η οποία ζώντας σε ένα φαλοκρατούμενο κόσμο, πήρε στα χέρια της ένα μαστίγιο και άρχισε να κυνηγάει άτυχους γεράκους, επομένως περίπου ΄άνδρες (γεράκους-κατάληξη μη περιφρονητέα). Θέλω να πω ότι η συμπεριφορά των γυναικών δικαστών μεταβάλλεται από το φύλο των κατηγορουμένων και αυτό είναι εύλογο. Πάντως μία γυναίκα »εκεί ψηλά΄’ δεν είναι γυναίκα, είναι ένα κυνηγόσκυλο χαμένο στο δάσος. Με αγάπη στην παράνοια των δικαστηρίων και στη ματαιότητα του δικαστικού συστήματος που δυστυχώς δεν περιέχει απο μηχανής σωτήρες-θεούς όπως αυτούς που εμφανίζονταν που και που εκεί κοντά σας, πριν από 2000 και βάλε χρόνια.

  9. Novalis

    Πολλές σκέψεις. Σε μία θα σταθώ. Στον επερχόμενο κόσμο. Γίνεται ένας κόσμος χωρίς Νόμο (που είναι ανδρικό κατασκεύασμα); Από την άλλη, ανατρέχω πάλι στον Αρανίτση, και στέκομαι σ’ αυτό που λέει για τον έρωτα και την αγάπη. Μάλλον το μέλλον θα ‘ναι μανιοκαταθλιπτικό, όπως κι ο έρωτας.

    (Εν τω μεταξύ, συγχώρεσε τις συνεχείς, κουραστικές αναφορές στον Γιουτζήν, θα το κόψω, που θα πάει)

  10. @ le vert προς το παρόν να πω ότι δεν συμφωνώ απόλυτα σ’ αυτό που λες ότι η συμπεριφορά των γυναικών δικαστών μεταβάλλεται από το φύλο των κατηγορουμένων. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν ήταν καν γεράκος ο κατηγορούμενος, γεγονός που αμφιβάλλω αν αντιλήφθηκε καν η δικαστής. Αυτό ακριβώς ήθελα και να τονίσω. Δεν σήκωσε καν το κεφάλι της να κοιτάξει. Ήταν αυστηρή κι αδιάφορη. Σκληρή κι απαθής ταυτόχρονα. Αν και γενικά συμφωνώ σχετικά με τον φαλλοκρατούμενο κόσμο και το μαστίγιο αλλά γι’ αυτή την περίπτωση μάλλον η κοπελιά ανταποκρινόταν στην γενικότερη εικόνα του Έλληνα δικαστή. Βαριόταν κι έριχνε χρόνια. Δεν την απασχολούσε ότι καθόριζε μια ζωή, ούτε όμως σήκωνε πολλά πολλά. Απλά στο δικό μου μυαλό το ότι ήταν γυναίκα το έκανε χειρότερο. Τα υπόλοιπα από κοντά. Αλλά υπογραμμίζω ξανά τη φράση σου: ματαιότητα του δικαστικού συστήματος.
    αυτή είναι η ουσία νομίζω, όπως και για τη ντόπα. λίγο νόημα έχουν τα επιμέρους. Είναι τόσο λάθος εξαρχής δομημένο το «όλον» σύστημα.

  11. @ Novalis οι αναφορές στον Αρανίτση δεν κουράζουν, φτιάχνουν ατμόσφαιρα. πάντα ευπρόσδεκτες.
    μάλλον στο μέλλον θα γίνεται όλο και δυσκολότερο να μην είμαστε καταθλιπτικοί. γίνομαι κουραστικός αλλά όταν αποδεχόμαστε ως κυρίαρχο κριτήριο το αποτέλεσμα και την αποδοτικότητα, αυτή θα είναι η πορεία. Σύγχυση, γκάζια και ψυχική ανισορροπία.
    τώρα για το χωρίς νόμο..χμμ
    ίσως κάποτε, ίσως. αλλά είναι δύσκολο θέμα και η γνώση μου είναι λειψή για να εκφράσω αυτά που (νομίζω πως) σκέφτομαι.
    Υγ: τί καλούδι site είναι αυτό που παρέπεμψες στο άλλο ποστίδιο;

  12. Novalis

    Αυτό που γράφω για το Νόμο, έχει ρίζες ψυχαναλυτικές. Δεν μπορώ να πω πως τα κατέχω αυτά τα πράγματα, αλλά το παλεύω. Ο δικός μας έχει γράψει κάποια κείμενα για την ψυχανάλυση, την σχέση της με την ορθοδοξία και την κριτική στον μεταμοντερνισμό. Κι εγώ απλώς παπαγαλίζω. Πολύ ενδιαφέροντα. Κάποια στιγμή θα μαζέψω όλα τα λινκ.

    Τα άλλα είναι σημειώσεις από πράγματα που μ’ αρέσουν 🙂

  13. @ Novalis
    το κατάλαβα ότι μπήκες σε δύσβατα μονοπάτια (βλ. ψυχανάλυση). έχω διαβάσει κάποια σχετικά του Αρανίτση, αλλά γενικά έχω μαύρα μεσάνυχτα. ένας φίλος είχε μαζέψει κάποια κείμενα του Ε.Α. (Παράδοξα 2001-2005, κάποια απ’ τη βιβλιοθήκη κ.α.), αν ενδιαφέρεσαι μπορώ να στα στείλω μ’ ένα mail. δεν είναι τίποτα σπάνια απλά είναι μαζεμένα και τακτοποιημένα. συνειδητοποιείς ξανά τί έχει γράψει ο άνθρωπος.
    υγ. αυτό το «καλοκαίρι, πάντα καλοκαίρι» είναι πολύ ωραία φράση. τις είχα δει και παλιότερα τις «σημειώσεις» σου πάντως, δεν θυμάμαι πως τις είχα ανακαλύψει.

  14. Novalis

    Καλή φάση! Κι εγώ τα ‘χω μαζεμένα κάπου (όλα τα γραπτά), και σκόπευα να τα βρω σε ηλεκτρονική μορφή. Ναι, αν δεν σου είναι κόπος, θα ‘θελα να μου τα στείλεις.

    Όσο για το πάντα καλοκαίρι, η Ντισκολάτα φταίει. Τόσο όμορφο, που σε πληγώνει.

  15. έρχονται άμεσα, θα είναι από διεύθυνση hotmail.
    δεν το είχα διαβάσει αυτό. στρώνομαι στη δουλειά.

  16. novalis ελπίζω να ήρθε το mail. ε; γιατί τώρα τελευταία σα να ξεκούτιανα μου φαίνεται.
    τεσπα αν μπορείς κάποια στιγμή ρίξε μια ειδοποίηση ότι παρέλαβες.

  17. novalis

    Ναι, μου ήρθαν. Νο προμπλέμο.

    Θα μπορούσες να τα βάλεις όλα σ’ ένα φάκελλο και να τα ζιπάρεις. Κατόπιν, στέλνεις το ζιπαρισμένο αρχειάκι.

  18. σωστός για το ζιπάρισμα. δεν το σκέφτηκα.
    και φυσικά δεν ήταν κόπος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s