μικρό σχόλιο για την απαισιοδοξία

Είδε τα παιδιά με τις σάκες στον ώμο να στέκονται με τα στόματα ανοιχτά, στο πλάι του περίπτερου. Κοιτούσαν με λαχτάρα την ημίγυμνη γκομενίτσα που πόζαρε, με ύφος προκλητικό και βλέμμα που κατάπινε το φακό και τον πελάτη. Ξεφύλλιζαν αργά, διψούσαν και σχολίαζαν, ανυπομονώντας να μεγαλώσουν και να εξαργυρώσουν το δικό τους μερίδιο σε κορμί και ιδρώτα.

Τα προσπέρασε και μπήκε στο κτίριο. Φόρεσε την ποδιά και κάθισε στη θέση της. Η Γ. ταμίας στο super market της γειτονιάς. Η Γ. πίσω από τα γελοία, ανέραστα χρώματα της υπαλληλικής στολής, άρχιζε ξανά τα αθροίσματα, τα παρακαλώ και τα ορίστε.

Κανείς δεν καθυστερούσε τα βήματά του για να την προσέξει. Σκυμμένοι πελάτες πάνω από πορτοφόλια και κατεψυγμένα κρέατα, βιάζονταν να τακτοποιήσουν τις σακούλες τους και να αφήσουν πίσω τους, τους χαώδεις διαδρόμους και τα ξέχειλα ράφια. Ο δημοτικός υπάλληλος που ψώνιζε τρεις φορές την εβδομάδα, αν και ήταν πολύ ευγενικός, δεν είχε σηκώσει ποτέ τα μάτια να την κοιτάξει. Ο νεαρός φοιτητής, δευτεροετής στο φυσικό, συνήθιζε να χαμογελάει συγκαταβατικά, ενώ μερικοί τακτικοί πελάτες απόμαχοι της δουλειάς και του έρωτα ήταν μάλλον απότομοι, αν όχι αγενείς. Κι όμως, μόνο άσχημη δεν ήταν.

Πίσω από τις μικρές ρωγμές που σχηματίζονταν γύρω στο λαιμό της, πίσω απ’ τις μαύρες τρύπες που εδώ και λίγο καιρό παρίσταναν τα μάτια, πίσω από το ξεραμένο, αφυδατωμένο στόμα της, ταλαντεύονταν χωρίς αμφιβολία μια ολόκληρη σειρά από χαμένες ευκαιρίες.

Τα μαλλιά και τα χέρια, από χρόνια χωρίς χάδι ή φιλί, πάλευαν, ανεπιτυχώς είναι η αλήθεια, να αντισταθούν στα εκατοντάδες απορρυπαντικά, λευκαντικά και παστεριωμένα γάλατα που το απέναντι ράφι εκτόξευε κατά ρυπάς εναντίον της. Χιλιάδες διαφημίσεις, επαναστατικές λοσιόν και ολοκαίνουριες λακ την παρακολουθούσαν καθημερινά και ειρωνεύονταν το αντικείμενο της παρατήρησης. Ειρωνικό ύφος έπαιρναν συνήθως και οι απειράριθμες μοντέλες, τραγουδίστριες και εν γένει celebrities που στόλιζαν τα εξώφυλλα των μηνιαίων περιοδικών, που το τελευταίο εξάμηνο άλλαξαν θέση και ήρθαν και θρονιάστηκαν ακριβώς δίπλα της.

Ακριβώς το ίδιο έργο, της παρακολούθησης εννοώ, επιτελούσαν ήσυχα και συστηματικά και οι τρεις πλησιέστερες κάμερες του καταστήματος, οι οποίες μπορούσε εύκολα να καταλάβει ότι ζούμαραν συνεχώς στο δεξί της χέρι και συγκεκριμένα μεταξύ δείκτη και μεγάλου δάχτυλου, στο σημείο δηλαδή ακριβώς που τοποθετούνταν τα ρέστα μέχρι να φτάσουν στο χέρι του βιαστικού καταναλωτή. Αναρωτιόταν αν ο χοντρούλης που καθόταν στο δωμάτιο με τις γεμάτες άπειρα θραύσματα αλήθειας οθόνες και την παντελή άγνοια του πραγματικού κόσμου, είχε προσπαθήσει να στρέψει την κάμερα προς το πρόσωπο ή το υπόλοιπο σώμα της. Θα ήθελε να πιστεύει ότι του τράβηξε την προσοχή, αλλά 6 μέρες την εβδομάδα τους τελευταίους 18 μήνες στην ίδια άβολη καρέκλα έλεγαν ότι η κάμερα, όπως και κάθε κάμερα κλειστού κυκλώματος, αδυνατεί να αποτυπώσει οποιοδήποτε πρόσωπο.

Εκείνη, παρά τις τακτικές επιθέσεις ενός κόσμου που αιμορραγεί αντιγυραντικές κρέμες και πικάντικες μουστάρδες, θαύμαζε ακόμη τις ξανθές με τα γυμνασμένα σώματα και τις αινιγματικές δηλώσεις, όπως θαύμαζε και ορισμένες κοπελίτσες που έρχονταν στο super market για να ψωνίσουν ένα βιολογικό μαρούλι ή δύο γιαούρτια με φρούτα και φορούσαν ακριβές φόρμες, μοδάτα κασκόλ και δεκάδες αξεσουάρ. Τις θαύμαζε γιατί έδειχναν αψεγάδιαστες, κομψές και έτοιμες για όλα. Τις θαύμαζε γιατί είχαν σφιχτούς κώλους, στενά τζιν και ένα στρατό ανδρών να τις λαχταράνε από το απέναντι πεζοδρόμιο. Τις θαύμαζε γιατί έβλεπε με τα μάτια κλειστά και με μοναδικό φως την αντανάκλαση της τηλεόρασης.

Στην πραγματικότητα οι άνδρες λαχταρούσαν την ψευδαίσθηση του συνδυασμού σκληρής τσόντας και προκομμένης νοικοκυράς που δημιουργούσαν οι επώνυμες κιλότες και το κρεμασμένο στα περίπτερα συλλογικό φαντασιακό κι όχι τις ίδιες.

Αν πρόσεχε λίγο καλύτερα, θα καταλάβαινε ότι ο δημοτικός σύμβουλος δεν σήκωνε τα μάτια του εξαιτίας της ντροπής και της υπερβολικής προσπάθειας να καμουφλάρει τον κόμπο στο στομάχι και στα λόγια του. Αν ήξερε καλύτερα, μπορεί να υποπτευόταν ότι ο φοιτητής πολλές φορές πήγαινε στο μπάνιο παρέα με το πρόσωπο, τη φωνή και τα πόδια της. Αν είχε τα αυτιά της ανοιχτά στους ήχους του δρόμου και κλειστά στις μεσημεριανές τηλεοπτικές υστερίες μπορεί και να άκουγε τον ψίθυρο όταν περνούσε μπροστά από το καφενείο. Εκεί ο Κώστας, ο Πέτρος κι ο Ευθύμης, που ήταν γνωστό ότι έπαιρναν τον καφέ τους σκέτο, γεύονταν κάθε απόγευμα, την ώρα που εκείνη σχόλαγε, τα πιο γλυκά ροφήματα. Κάθε βήμα της ήταν ζάχαρη, μέλι ή έμοιαζε ακόμη με το απογευματινό ούζο που χαίρονται οι τελευταίοι ζωντανοί στα νησιά του Ιούλη. Όλα αυτά, εμφανέστατα για όποιον δεν περιμένει να μάθει τα νέα από τις ειδήσεις, εκείνη αδυνατούσε να τα υποψιαστεί.

Αδυνατούσε να υποψιαστεί ότι ο κόσμος αποτελείται κυρίως από πόνο, ταλαιπωρημένα χαμόγελα, διψασμένα κορμιά και στιγμές που αδημονούν να ξετινάξουν τα κάθε λογής φτιασίδια. Αδυνατούσε να πιστέψει ότι οποιαδήποτε πραγματική γυναίκα κουρασμένη, γεμάτη ζέστη, τρυφεράδα και βάσανο, είναι απείρως προτιμότερη από κάθε μια πλαστική κουκλάρα που περιφέρει τα φτηνά γοφιά της από εκπομπή σε εκπομπή.

Εκείνο ακριβώς το βράδυ την ώρα που έσβηνε το πορτατίφ πλάι στο κρεβάτι, σκεφτόταν ότι η μοναξιά ώρες ώρες μοιάζει με θηλιά, με σφιχτό σκοινί γύρω απ’ το λαιμό. Δεν μπορούσε να καταλάβει ότι κάθε βράδυ, πολλοί άνδρες στη γειτονιά την καληνύχτιζαν ψιθυριστά και ονειρεύονταν το ίδιο εκείνο πορτατίφ που τώρα την καταδίκαζε για άλλη μια νύχτα στο σκοτάδι.

υγ. Η ιστοριούλα γράφτηκε για το e-περιοδικό Στάχτες, ο λόγος στο Διαδίκτυο.

Advertisements

13 Σχόλια

Filed under παρένθεση

13 responses to “μικρό σχόλιο για την απαισιοδοξία

  1. αυτό δεν ήταν ένα μικρό σχόλιο αλλά ένας τεράστιος ύμνος για τη γυναίκα της διπλανής πόρτας

    υγρό πυρ κρύβει αυτό το βυτίο σας…θα μας κάψει ζωντανούς καμιά μέρα αυτός ο προσεκτικά σκεπασμένος πόθος…

  2. φταίτε κι εσείς κ. Μοίρη μου. κάτι σχετικά με τα πτι-φουρ σας ξεκίνησα να γράφω, αλλά τελικά αλλού κατέληξα.
    (με σκλαβώνετε κάθε φορά με τα καλά σας λόγια)
    σας καλησπερίζω και συνεχίζω να κρυφοκοιτάζω κάτω απ’ τα σκεπάσματα.

  3. Για ολες τις ψυχες τις εξωτερικης σ-χολης..

  4. Ωραιοτατο!:-)
    για ριξε μια ματια… Εχει και φουρνο κοντα στο σουπερ μαρκετ;

  5. Αυτό που μ’ αρέσει περισσότερο στη γραφή σου είναι τό ότι διαβάζεται και νομίζει ο αναγνώστης ότι του μιλάς από τη διπλανή καρέκλα, καθώς πίνετε καφέ. Και κάθε τόσο γυρνάει να σε κοιτάξει με χαμόγελο ανταμοιβής, για τις ομορφιές που ξεστομίζεις γενναιόδωρα. Δεν ξέρω αν μπόρεσες να το δεις, αλλά στο ‘ριξα κάμποσες φορές, μέσα σ’ αυτό το κείμενο.

  6. Ωραιο και το σχολιο του Exiled 🙂 Θα μου αρεσε να το ειχα γραψει.

  7. @greekgaylolita για όλες τις φορές που δεν κοίταξα καλύτερα. πολύ κακώς.

    @καλή μου ροδιά, πολύ μου άρεσε αυτό το «μπορεί και νά ‘χε χαθεί κάτω από τα βήματά της που έσκαφταν την άσφαλτο όπως έτρεχε να διασχίσει το δρόμο».
    κρατάω την αισιοδοξία σου ότι ο ήρωας δεν άφησε και δεύτερη ευκαιρία να χαθεί και σε παραφράζω.
    μ’ αρέσουν τα σχόλια, καμιά φορά τα τρώω κιόλας.

    @exiled, ευχαριστώ πολύ. αν ποτέ περάσω από Βερολίνο χρωστάω καφέ και θα μου πεις εσύ ιστορίες χωρίς τέλος για υπέροχες Γερμανίδες.

  8. Οπως το απομονωσες ειναι πολυ καλυτερο. Εντελως σουρεαλ!
    Ευχαριστω που μπηκες στον κοπο 🙂

  9. Novalis

    «δεν σήκωνε τα μάτια» (της καρδιάς που λέει κάπου εκεί ο Γιουτζήν), «τον καφέ τους σκέτο», «οι τελευταίοι ζωντανοί στα νησιά του Ιούλη»

    Μερικές λέξεις από την ωραιότετη παράγραφο που έχω διαβάσει εδώ και καιρό.

  10. Novalis

    (τελευταία, όχι εδώ και καιρό, πουτάνα σύνταξη!)

  11. άλλο ένα υπέροχο κείμενο του Αρανίτση (απ’ τα πολλά).
    ευχαριστώ για τις καλές κουβέντες. τελευταία οι λέξεις μου όλο και περισσότερο αποζητούν τα νησιά του Ιούλη. λες να έρθει επιτέλους το καλοκαίρι;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s