χωρίς εισιτήριο

με αφορμή το «into the wild»

Με αφορμή τις εικόνες στο πανί ξαναβγαίνουν στους δρόμους οι παλιές σκέψεις. Να φεύγεις μακριά, να τρέχεις στις μεγάλες λεωφόρους, να φτάνεις στις πεδιάδες και να τις εγκαταλείπεις ξανά.

Περπατώντας ή καθισμένος στα κουπέ των βρώμικων τρένων, ο δρόμος μένει πίσω, παίζοντας άλλοτε νότες νοσταλγικές κι άλλοτε ξέφρενα σόλο απρόσμενης ελευθερίας. Να ταξιδεύεις μακριά. Κάθε τόσο οι στάσεις τα ήσυχα ηλιόλουστα μεσημέρια σε ερημικά βενζινάδικα. Το φιλικό και αγέλαστο πρόσωπο μιας ξεχασμένης γυναίκας στην άκρη της εθνικής οδού. Η μυρωδιά της βενζίνης κι ύστερα μια ξαφνική βροχή, πίσω απ’ τα τζάμια ενός επαρχιακού άθλιου ταβερνείου που επιμένει να σερβίρει τους ξινούς επιβάτες των ΚΤΕΛ. Οι στροφές αργά πίσω από τον οδηγό της νταλίκας που μεταφέρει τα υλικά της καθημερινότητας. Διαδρομές τεθλασμένες, πάρε το χάρτη, άνοιξε το παράθυρο κι άσε τα χαρτιά και τα υπομνήματα να πετάξουν κόντρα στον άνεμο. Παραιτήσου από τη διαγράμμιση, τις επιταγές της πυξίδας, τις πράσινες πινακίδες. Στην εποχή των αυτοκινητόδρομων και των ατελείωτων διοδίων είναι αδύνατο να χαθείς. Αυτό ακριβώς είναι το ζόρι μας. Να χαθείς.

Τα χωριά πριν τον Ταΰγετο, καμένα και καταπράσινα, ο μεγάλος κάμπος που ερωτοτροπεί με τις ρόδες σου στη Λάρισα. Η Θράκη και έξω να βρέχει λάσπη και οικεία πρόσωπα. Ο μόνος τρόπος να δραπετεύσεις είναι να γελάς μπροστά στην ολοκληρωτική έλλειψη σχεδίου. Με άλλα λόγια το ταξίδι, η φυγή είναι τραγούδια ατελή, τους στίχους τους βρίσκεις μουρμουρίζοντας καθοδόν.

Ο Αχλαδόκαμπος, η παλιά εθνική οδός. Λακκούβες στην άσφαλτο, παρατημένα πρώην snack bar cafe, επιγραφές που κρέμονται από το τελευταίο επίμονο καρφί. Ελάχιστοι οδηγοί, βιαστικοί και γρήγοροι καταπίνουν τις στροφές και το αντίθετο ρεύμα. Να φεύγεις ψηλότερα, να αντικρίζεις τις κορυφές και τα τσακάλια, να ταξιδεύεις. Παλιές διαφημιστικές πινακίδες, ξεχασμένα προϊόντα και ο βοσκός με το κοπάδι να είναι παρέα και βάρος, ζωή και φορτίο.

ruthefraze2007102214482.jpgΗ μουσική της ταινίας σκίζει τα νερά του ποταμού. Το παγωμένο ρεύμα διαχέεται ανάμεσα στα πόδια σου και κάθεσαι ξανά πάνω σε μια πέτρα. Στην πέτρα να βρεις κάτι από σένα. Στο βράχο να δεις τις νύχτες, τα σπίτια, τους ανθρώπους. Έπειτα την έρημο και τη σκόνη. Με το σακίδιο γύρναγε εκείνος στις άκρες του πολιτισμού, στα χιόνια και στον άνεμο. Λέει να ξέρεις να φεύγεις, να μη φοβάσαι το δρόμο. Κι ύστερα να μη φοβάσαι τους άλλους, τα λάθη, εσένα τον ίδιο.

Και κακά τα ψέματα, δεν υπάρχουν αποδράσεις ή οριστικά ταξίδια. Ο καθένας είναι αμετάκλητα δεμένος με τους ανθρώπους και τις μικρές προσωπικές του οδούς. Ο δρόμος ανοιχτός φανερώνει τα δικά σου, το χρόνο που σπατάλησες, το χρόνο που θέλεις να χαρίσεις. Μια στροφή που δεν έχει προορισμό, μια ανακάλυψη που δεν σκόπευες να κάνεις, μια ανορθογραφία στο σωστό μονοπάτι. Όχι μόνο προορισμούς και βιασύνες. Αποκλίσεις, άσκοπες βόλτες και αμέτρητα χιλιόμετρα στην άκλαυτη ενδοχώρα.

Να φεύγεις μακριά, να οδηγείς στις φωτεινές λεωφόρους, να καβαλάς άγνωστες αμαξοστοιχίες και να φτάνεις σε ερειπωμένους σταθμούς. Να δραπετεύεις.

itw_wallpaper_09_800x600.jpg


Advertisements

8 Σχόλια

Filed under τα ελάχιστα

8 responses to “χωρίς εισιτήριο

  1. οφείλω να καταθέσω εγγράφως πως γράφετε τα καλύτερα «road posts» (κατά το road movies) στην εγχώρια βλογόσφαιρα and beyond

  2. τα παραλέτε κ. Μοίρη, αλλά ξέρετε δα, πως πάνε αυτά τα πράγματα.
    τα γράφουμε, για να ξεχνάμε ότι το δικό μας on the road συνήθως εξαντλείται στα πέριξ της Σόλωνος.
    πολλές καλημέρες.

  3. Καθως γλιστραμε πανω στις εποχες
    (το διαβαζω και το ξαναδιαβαζω.πανεμορφο!)

  4. κοιτάξτε, άλλοι έφεραν πέντε στροφές τον κόσμο ολόκληρο και δεν μπορούν να δουν (και ασφαλώς να περιγράψουν) τα όσα εσείς μπορείτε να δείτε στα πέριξ της κάθε Σόλωνος

    άρα δεν τα παραλέω..

  5. }g{ ευχαριστώ πολύ. διαβάζω και ξαναδιαβάζω για την Πλάτωνος.

    κ. Μοίρη είναι γεγονός η Σόλωνος και τα πέριξ κρύβουν ένα κόσμο ολόκληρο.
    αλλά οι εικόνες μου έρχονται κυρίως από την καλοκαιρινή Αρκαδία και το χειμώνα της Θράκης.
    σας ξαναμαναευχαριστώ.

  6. Μου θυμίζεις Κέρουακ, το Δρόμο, αυτό το φευγιό που πολλές φορές δεν εχει επιστροφή.

  7. μόλις ευκαιρήσετε δώστε μου κάποια στοιχεία γι αυτόν τον «χειμώνα της Θράκης» , πιθανώς με ενδιαφέρει..

  8. @ριτς, ο Κέρουακ είναι αγαπημένος, αλλά οι επιστροφές στην περίπτωσή μου αποδεικνύονται αναπόφευκτες. ευχαριστώ και χαιρετώ.

    @ εντός των ημερών κ. Μοίρη. σας φυλάω περισσότερες λεπτομέρειες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s