ήρωες με παντούφλες

Άθλιες γκριμάτσες και επαναλαμβανόμενες εξυπνάδες καταδυναστεύουν τις τηλεοπτικές, τουλάχιστον, κωμωδίες. Σήμερα οι κωμικές σειρές μοιάζουν παράταιρες. Υπερβολικό παίξιμο, απίστευτες καρικατούρες και ηθοποιοί που δυσκολεύονται να συλλαβίσουν φυσιολογικά τις πιο καθημερινές φράσεις. Βέβαια ο ηθοποιός καλύτερα να αποκαλύπτεται, κι όχι να αυτοθαυμάζεται κάτω απ’ τους προβολείς.

Το γιατρικό έρχεται κάτι μεσημέρια Σαββάτου, σε σκηνές που είδα χιλιάδες φορές τον Σταυρίδη να τρίβει τα χέρια του, τον Παπαγιανόπουλο να σταυροκοπιέται, τον Χατζηχρήστο να χτενίζεται. Παρατηρώ ξανά τους χαώδεις, αλλοπρόσαλλους διαλόγους του Βέγγου. Όλα είναι εδώ κι εμείς μάρτυρες της διαρκούς αιώρησης μεταξύ γέλιου και δράματος.

xatzixristos.jpgΗ παλιότερη κωμωδία άλλωστε, είναι η αντανάκλαση των δικών μας πρωινών. Κάθε μας κίνηση διαδικαστική ή απελπισίας, αν απομονωθεί φανερώνει την έμφυτη γελοιότητά της. Κάθε λέξη, κάθε προσπάθεια απογυμνωμένη απ’ την αδιάκοπη σειρά ενεργειών και τον απώτερο σκοπό της, μοιάζει μάταιη, αν όχι διασκεδαστικά ξεκρέμαστη.

Οι παλιοί συνδαιτυμόνες στο τραπέζι της κωμωδίας, οι ηθοποιοί των ασπρόμαυρων αναμνήσεων κατέκτησαν ήσυχα την υψηλότερη τέχνη. Κατάφεραν να μας μιλήσουν για το ελάχιστο με όρους ήρεμου μεγαλείου. Στις σκηνές τους, ηρωισμός και εργασία, καθημερινότητα και ανικανότητα συμβαδίζουν χωρίς ντροπή ή μεγαλοστομία. Απενεχοποιώντας την έλλειψη μεγαλεπήβολων στόχων και την αποτυχία, έβαζαν στο κέντρο των αναζητήσεων τη σχέση με το διπλανό. Εραστές της επαφής και των μηδενικών αποστάσεων, γίνονταν και γίνονται ακόμη συνένοχοι στο φοβερό λάθος και σύντροφοι στις αγαπημένες χειρονομίες.

Τα γέλια τους είναι τα ίδια γέλια που κάνει η παρέα, γύρω απ’ το τραπέζι της κουζίνας. Ο μπακαλόγατος προκαλεί το χάος και ξορκίζει το κακό, ακριβώς όπως από μια στιγμή αμηχανίας, θα μας λυτρώσει το χάχανο που παραφυλάει. Ο Γκιωνάκης τραγουδάει «ο άρρωστος είναι βαριά» ή αποκαλεί τον Αυλωνίτη «κύριο Χοντρό» για να πλάσει το πιο ευρύχωρο σύμπαν με τις πιο συνηθισμένες λέξεις.

Στα αποσπάσματα αυτά, η ατέλεια, το πείσμα, η διαφορά δεν εξορίζεται, αλλά προχωράει μπροστά και εκτίθεται. Η μοναδικότητα προσκαλεί το βάσανο και τη χαρά, αφού όλα τα ανθρώπινα είναι συμπαθητικοί επισκέπτες και πολύτιμοι φίλοι. Οι πρωταγωνιστές, αστέρια πάνω στο πάλκο, αλλά και συνοδοιπόροι στην πείνα, το μεθύσι, την απώλεια. Πιο πολύ εκπρόσωποι του κόσμου, παρά απρόσωπα αυτάρεσκα είδωλα. Οι ηθοποιοί στο πλάνο μοιάζουν με λαμπυρίζοντα μοναχικά πλάσματα που ανυπομονούν να μοιραστούν τις ώρες τους. Απλά, σχεδόν χωρίς να παίζουν ή να προσποιούνται, ξεδιπλώνουν τις ιστορίες στην οθόνη.

mimis_fotopoulos.jpg

Οι ήρωες αυτοί (γιατί φυσικά ήρωας δεν είναι ο Schwarzenegger που σκοτώνει τρεις-τρεις τους κακούς ή ο πράκτορας που συλλαμβάνει άλλον ένα serial killer, αλλά εσύ, ο γείτονας κι ο οδηγός που ήδη περιμένει μισή ώρα κολλημένος στην Κηφισίας) δεν αποτελούν μια γραφική εικόνα της αθωότητας, αλλά παίζουν συνεχώς με τον παρακάτω υπαινιγμό. Δεν χρειάζεται να είμαστε όλοι ίδιοι. Δεν χρειάζεται να ντρέπεσαι για τα κουσούρια σου, παρά θα ‘πρεπε να γελάς με τα τερτίπια της φύσης. Χοντροί, μυταράδες, λελέκια, τάπες είναι μόνο οι αφορμές για το πείραγμα και ταυτόχρονα οι αιτίες που προεξοφλούν το αναντικατάστατο του καθενός.

Το ομοιόμορφο φέρσιμο, η επιβαλλόμενη συγκεκριμένη οπτική της ομορφιάς, το αστραφτερό χαμόγελο κανέναν δεν ξεγελάνε. Τη ματαιότητα μόνο το γέλιο μπορεί να την κοντράρει. Το γέλιο που δέχεται την τραγωδία, το παράλογο, το τέλος και αποδυναμώνει τον πανικό και τη μοναξιά. Το γέλιο για όλα όσα είμαστε, για όλα όσα κάνουμε. Το δικό μας γέλιο, μπροστά στις ίδιες πάντα ήττες. Αν ακόμα επιμένει να έρχεται η άνοιξη, αυτό νομίζω κατά ένα μέρος οφείλεται στη συνάντηση με το πηγαίο χαχανητό, το λυτρωτικό, ασταμάτητο γέλιο της παρέας.

Advertisements

6 Σχόλια

Filed under πολιτισμός και καβαλίνα

6 responses to “ήρωες με παντούφλες

  1. Αξεχαστος ο Ελληνικος κινηματογραφος…Μακαρι και οι νεοι δημιουργοι να εφτιαχναν εστω και για λιγο κατι το οποιο θα εφτανε τις ταινιες του τοτε….

  2. πρέζα tv, πάντως και σήμερα ο ελληνικός κινηματογράφος βγάζει πολύ καλές ταινίες.
    απλά στον τομέα της κωμωδίας έχουμε συνήθως τραγωδίες ή τηλεοπτικής αισθητικής μέτρια αποτελέσματα.

  3. Εξαιρετικό ποστ αγαπητό βυτίο. Εξαιρετικό.

  4. Σελιτσανος

    Καλα τα λετε!
    Ακομα και ο Περακης αφου εκανε την ταινια «Λουφα και παραλλαγη»,φροντισε να την κανει κινηματογραφικο και κατοπιν τηλεοπτικο σηριαλ και να την απαξιωσει.
    Δεν εννοω βεβαια οτι αυτη η ταινια εντασσεται στην παλια ελληνικη κωμωδια , αλλα οτι ηταν ενα καλο εργο , μια καλη καινουργια αρχη , που ομως δεν προχωρησε.

  5. θα συμφωνήσω πλήρως μ’ αυτά που λέτε για τον Περάκη.
    τη συγκεκριμένη ταινία την ξεζούμισε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s