το μολύβι που ποτέ δεν έπαψε

selef.gif

Φωνές, σκληρές επιθέσεις, αυτάρεσκα υπονοούμενα για τη σεξουαλικότητα του καθενός, κιτρινισμός. Πυρά κατά δικαίων και αδίκων, σκόπιμη εναλλαγή του ελάχιστου με το ουσιώδες. Η σύγχυση βρίσκεται παντού. Διαχέεται σε κουβέντες στη γαλαρία του λεωφορείου, σε τηλεοπτικά παράθυρα, σε σοβαροφανείς στήλες μεγάλων εφημερίδων και ιστολόγια. Οι λέξεις μας παντού ακροβατούν μεταξύ κριτικής και συκοφαντίας.

Ο Δημοσιογράφος είναι το πρότυπο. Η καταγγελία το κρυφό όνειρο. Μια κοινωνία κοιμάται και ξυπνάει σκεπτόμενη όχι ότι ξεσκεπάζει ένα πολιτικό σκάνδαλο αλλά ότι κάνει πλιάτσικο σε μια ζωή και αποκαθηλώνει τους άλλους από την (οπωσδήποτε τεχνητή τους) κοινωνική κορυφή.

Σπανίως στη δικαιοσύνη καταφεύγουν οι αδικημένοι. Συνήθως καταφεύγουν στα τερτίπια της, όσοι έχουν την οικονομική δυνατότητα κι όσοι γουστάρουν να μεταφράσουν την αντιπαλότητα τους σε εξόντωση. Αγωγές σε κλειστά γραφεία, καταθέσεις σε ανακριτές και αποζημιώσεις. Ποιός πιστεύει ότι οι λέξεις δεν του είναι αρκετές; Φτάσαμε πλέον στο σημείο να θεωρούμε ότι η μοναδική υπαρκτή δικαίωση πρέπει να περιβάλλεται τον τύπο δικαστικής απόφασης. Κι είναι οι καλύτεροι πελάτες των δικηγόρων, αυτοί που έχουν μόνιμα δημόσιο βήμα είτε στην τηλεόραση είτε σε εφημερίδες.

Λογικό, αφού η υπόληψη, η αξιολόγηση του καθενός, είναι φανερό πλέον ότι αποτιμάται αποκλειστικά και μόνο σε ωραία, γυαλιστερά ευρουλάκια. Με άλλα λόγια αυτοί που προσφεύγουν στα δικαστήρια δεν προσπαθούν να προστατέψουν τον εαυτό τους. Η συνήθης κάστα των «πετυχημένων», ηθικών και βραβευμένων θέλει να ρυθμίσει τη συμπεριφορά των υπολοίπων. Θέλει να προλάβει λόγια και αντιδράσεις. Θέλει να ελαχιστοποιήσει τη διαφωνία. Ακριβώς όπως οι κάμερες δε θέλουν να εντοπίσουν τον παραβάτη, αλλά να πλάσουν προσωπικότητες, να εμπεδώσουν την υπακοή, να ρυθμίσουν ολικά κάθε λεπτή πτυχή της καθημερινής συναναστροφής.

Η προϋπόθεση για τον κιτρινισμό, για τα κακεντρεχή σχόλια, αλλά και για τα υπέροχα κείμενα είναι η ελευθερία. Το βασικό προαπαιτούμενο για το κάθε γράμμα που πληκτρολογούμε, εκβιαστές, λογοτέχνες, σχολιαστές και ανεπρόκοποι τεμπελχανάδες, είναι η ελευθερία. Ιστολόγοι που μεθάνε ονειρεύομενοι τη «ζούγκλα» και ιστολόγοι που μεθάνε τους αναγνώστες τους βάζοντας στις λέξεις τους φωτιά χρειάζονται την ελευθερία. Ως αναγνώστες, ας υποδεχτούμε σπίτι μας τη διάκριση και ας την έχουμε μόνιμη καλεσμένη στο τραπέζι μας. Ας γράφει ο καθένας βρισιές ή ποιήματα, εμείς θα κρίνουμε και θα αποδώσουμε στο καθετί την αξία του. Τα ιστολόγια δεν είναι τηλεοπτικές συχνότητες που παρελαύνουν δισεκατομμύρια. Είναι όλη η κοινωνία σε λέξεις, κείμενα και τραγούδια. Δε χρειαζόμαστε νόμους, διατάξεις, ούτε νομίζω και καμία αυτορύθμιση. Οι απαγορεύσεις και οι επαπειλούμενες ποινές δε συμμόρφωσαν ποτέ κανένα. Δε θέλω φόβο. Θέλω ο καθένας από μας να έχει την ελευθερία και μαζί την σιαμαία της αδερφή την ευθύνη. Ας επιλέξουμε κι ας αξιολογήσουμε. Ή ας αποφασίζει το κράτος για μας τί θα διαβάζουμε, πώς θα το γράφουμε, πού θα πηγαίνουμε και τί θα φοράμε.

Η σύγχυση είναι διάχυτη στην κοινωνία. Ο καθένας προσπαθεί, άλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο να προσεγγίσει την αλήθεια. Κάποιος παλεύει με τη συγκίνηση που προκαλεί μια ταινία, άλλος κλείνει τα μάτια και ταξιδεύει με τις μουσικές του, άλλος με σφιγμένη γροθιά χαϊδεύει τους δρόμους, άλλος βγάζει τα γραπτά του στο πέλαγος της wordpress. Άλλος όλα μαζί ή και τίποτα απ’ τα παραπάνω. Με την τέχνη, με τη δουλειά ή με τον αγώνα υπάρχει κάτω απ’ την τηλεοπτική και δικαστική πραγματικότητα ένας κόσμος που το παλεύει με τον τρόπο του.

Μέχρι λοιπόν οι πανταχού παρούσες γραμμές να πάψουν να είναι διαχωριστικές και να υπάρξουν μόνο και μόνο για να ενώνουν τις ακρότατα όρια του ανθρώπινου σύμπαντος, η προσπάθεια θα μένει. Μέχρι η ελευθερία να γίνει η πρώτη λέξη που κλαψουρίζουν τα μωρά και η τελευταία που αγκομαχούν οι γέροι ας μη σταματήσει κανείς. Αγαπητέ ιστολόγε, μη σταματάς. Μίλα. Σκέψου. Μη σταματάς να γράφεις, να μετανιώνεις, να ανασκεύαζεις, να μπερδεύεσαι. Γράφε. Η δημοφιλής παρλάτα ήταν εξαρχής λάθος. Ευτυχώς τη διόρθωσε για μας ο Μανώλης Αναγνωστάκης:

«Έστω. Ανάπηρος, δείξε τα χέρια σου. Κρίνε για να κριθείς»

 

ΥΓ. Το σκίτσο από ένα παλιότερο κείμενο του Στάθη στην «Ε», για όσους επιμένουν να βλέπουν την πολιτική ως ένα ατελείωτο εξουθενωτικό κουτσομπολιό.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under ταυτολογίες - για τη νοσταλγία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s