πολιτικός πολιτισμός

img_0192.jpgimg_0195.jpg……………………………………………………………………………………………………………..

Ξανακοιτούσα προχθές αποσπάσματα από τα τραγούδια της φωτιάς του Κούνδουρου. Βλέπω όλο αυτό τον κόσμο, ακούω τις φωνές τους. Ευλαβικά και λυσσασμένα στοιχίζονται γύρω απ’ το λόγο των ποιητών και απλώνουν το πάθος και τον παλμό τους. Όλοι μαζί εν χορώ «δώστε τη χούντα στο λαό» και «δημοκρατία». Τους ακούω και αναρωτιέμαι ποιό ποτάμι έπνιξε τις φωνές τους. Αναρωτιέμαι ποιά γεγονότα μεσολάβησαν, ποιός χρόνος πέρασε κι αλλοίωσε τα συνθήματα τους. Ίσως πάλι το πρόβλημα να ήταν ακριβώς αυτό. Ήταν σλόγκαν κι όχι πολιτική απαίτηση, ήταν τραγούδια κι όχι συλλογική ετοιμότητα. Ο κόσμος ήθελε απλά να φωνάξει, να διαμαρτυρηθεί, ίσως και να ονειρευτεί.

Όμως οι περισσότεροι από τους συγκινημένους θεατές αυτής της συναυλίας, που ασχολήθηκαν με τα πολιτικά είτε κατέθεσαν τα όπλα μπροστά στις παγίδες της απείρως πιο περίπλοκης πραγματικότητας, είτε –τελείως λανθασμένα – θεώρησαν ότι η κατάργηση του ξύλου και των βασανιστηρίων σημαίνουν αυτομάτως ότι μας τελείωσε η χούντα. Η έλλειψη δημοκρατίας την οποία λουζόμαστε σήμερα μιλάει μόνη της και υποστηρίζει ακριβώς το αντίθετο.

– Ο Αρανίτσης κάπου έγραφε: «αυτό που επιθυμεί η κοινωνία, πρωτίστως, δεν είναι βέβαια ψωμί ή παιδεία, πόσο μάλλον ελευθερία, αλλά τον εφησυχασμό» –

………………………………………………………………………………………………………………

img_0179.jpgimg_0190.jpg

Σκέφτομαι, ευτυχώς ο παππούς έχει πεθάνει και η γιαγιά δυσκολεύεται να βρει το μυαλό της τελευταία. Δεν ξέρω αν θα άντεχαν να αντικρύσουν τον τόπο τους έτσι. Δεν ξέρω αν θα άντεχαν να συνειδητοποιήσουν ότι μόνοι μας κάψαμε τα σπίτια μας.

Μόνοι μας τα κάψαμε όλα, τα παλιά αμπέλια και τις παρατημένες ελιές, τα βουνά και τις αυλές. Τόσα χρόνια αδιαφορήσαμε. Τόσα χρόνια ψηφίζοντας αυτούς, σφυρίζαμε ανέμελοι ανάμεσα στα καινούρια αυτοκίνητα και τις λεωφόρους. Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, κυβερνήσεις και οι τοπικοί άρχοντες, δικά τους παιδιά, υπάκουα και χαϊδεμένα. Σπίτια, χωράφια, πρώην αναμνήσεις. Περπατάω εκεί που κάποτε οι νεκροί ονειρεύτηκαν το μέλλον κάτω από δροσερές σκιές. Περπατάω εκεί που φύτρωνε άγρια μέντα και η γη μυρίζει ακόμη κόκκινο κρασί.

img_0187.jpg

Φωτογραφίες Θ.Π.

Advertisements

4 Σχόλια

Filed under πολιτικά, φωτογραφικά

4 responses to “πολιτικός πολιτισμός

  1. Δεν το μπορω… Ανυπερασπιστα δεντρα, ανυπερασπιστα… Δεν μπορουν να τρεξουν βλεπεις.

  2. ροδιά, το θέμα είναι γιατί δεν τρέξαμε εμείς όταν έπρεπε (για μένα πιο πολύ το λέω, τα δικά μου μέρη είναι).
    τεσπα, οι εικόνες είναι τραγικές.
    οδήγησα γύρω απ’ το χωριό μου και ένιωθα λες και βρίσκομαι σε κηδεία.

  3. Myshkin vs Raskolnikov

    Εμείς βάλαμε τις φωτιές, εμείς τις αφήσαμε να καίνε.
    Ας μην είμαστε εμείς δράστες ενός θλιβερού συμβιβασμού.

  4. Myshkin vs Raskolnikov, συμφωνώ απόλυτα αλλά πολύ φοβάμαι ότι δε θα αποφύγουμε το συμβιβασμό.
    το πρόβλημα νομίζω είναι κυρίως πολιτικό και σ’ αυτόν τον τομέα δε βλέπω φως, που λένε και στο χωριό μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s