οι κόρες του μεσημεριού

Μαθητής ακόμη, περίμενα ανυπόμονα κάποιος στο σπίτι να ζητήσει τσιγάρα, στη σκέψη της κοπέλας και του χαμόγελου που θα συναντούσα στο περίπτερο. Μια όμορφη μαυρομάλλα, που θα ήταν μακράν ο σπουδαιότερος λόγος να αρχίσει κάποιος το κάπνισμα. Την έχασα ξαφνικά πριν 3 χρόνια. Αργότερα έμαθα ότι είχε παντρευτεί κι έφυγε από τη γειτονιά, ενώ πούλησε και το περίπτερο. Τον τελευταίο καιρό την είδα πάλι. Ήταν ακόμη πιο όμορφη κι απέπνεε μια ζεστασιά και μια καρτερικότητα ή μπορεί απλά και να ήταν η ιδέα μου. Είχε χωρίσει και μετά από καιρό περιφερόταν μόνη ανάμεσα στα μακαρόνια και τα ρύζια του super market, λες και αναρωτιόταν αν θα έπρεπε να συνεχίσει να μαγειρεύει, τώρα που δεν υπήρχε κάποιος να δοκιμάσει το φαγητό και την αγάπη της.

Στο video club και στο super market της γειτονιάς, όποιος πει ότι δεν τις έχει προσέξει θα είναι ασφαλώς ψεύτης. Ευγένεια και χάρη. Καμία ιδιαίτερη φροντίδα να τονίσουν τη θηλυκότητά τους. Καλημέρες που στάζουν επιθυμία, ανεπαίσθητα αγγίγματα που θυμίζουν φρεσκοπλυμένα σεντόνια. Η «ερεθιστική χωματίλα», που λέει ο Μυριβήλης, οι βαριές σακούλες, η απουσία προσποίησης όλα είναι εδώ. Στα καφενεία ξέρουν να σου πουν γι’ αυτές. Περνούν μπροστά από τη τζαμαρία και σταματά το παιχνίδι. Η μπάλα αφήνει για λίγο το αδιάκοπο πάνω κάτω, το αμάξι καθυστερεί λίγο περισσότερο στο stop, ο περαστικός ξεχνάει για δευτερόλεπτα την αργοπορία του. Φτάνεις βιαστικός στο περίπτερο κι όμως αργείς να διαλέξεις τσίχλες. Στα super market σχηματίζονται αλλοπρόσαλλες ουρές.

Τα υπέροχα κορίτσια, ηρωίδες συνοικιών ή πολλών οικοδομικών τετραγώνων, ακαταμάχητα και δικά μας. Κατοικούν στην άκρη του στόματος, στο πρωινό που ο ήλιος βγήκε ύστερα από συνεχόμενες βροχές. Όμορφες, χωρίς να το ξέρουν, αποφορτίζουν το διαρκή εκνευρισμό. Κοιτάζουν τις βισσοβανδήδες στα γυαλιστερά περιοδικά, ανίκανες να καταλάβουν την εξακολουθητική ανωτερότητά τους. Σύντροφοι στη σκέψη και τα σιωπηλά ταξίδια ενός ακόμη διαβάτη.

Οι μοιραίες γυναίκες είθισται να μονοπωλούν συζητήσεις και εξώφυλλα. Πανέμορφα πρόσωπα και αλάνθαστα σώματα απέναντι από το φακό και το θαυμασμό. Ηθοποιοί που καπνίζουν αφηρημένα σε ταινίες που τις αποθεώνουν, ηδονικά βλέμματα και μυστήρια πλάσματα τροφοδοτούν το μύθο και διασχίζουν ήρεμα τις νυχτερινές σκέψεις. Ακόμη, διάσημοι κώλοι και πετυχημένες τραγουδίστριες με πλαστικά χαρακτηριστικά και ακόμη πιο πλαστικά λόγια συνηθίζουν να παρελαύνουν στις κουβέντες όλων. Αντιλαμβάνομαι το μεγαλείο της Ναυπλιώτου και τον λυσσασμένο ιδρώτα που προκαλεί η Pamela, αλλά παρατηρώ παντού τη φοβερή γοητεία των κοριτσιών που χαλάνε τα δάχτυλά τους, σε σκληρές αναμετρήσεις με την ταμειακή μηχανή.

Στο δρόμο η γοητεία δε φωτίζει μόνο τον ονειρικό γαλαξία των εξεζητημένων θηλυκών. Πέρα από τις ανέραστες καλοντυμένες ξανθές που απολαμβάνουν τον καφέ τους στη Σκουφά και τα «εναλλακτικά» κοριτσάκια που γεμίζουν το Γκάζι, τα μάτια δε δυσκολεύονται να εντοπίσουν την επιθυμία στις χαμηλόφωνες καθημερινές συναναστροφές. Είναι οι γυναίκες που δεν φωνάζουν για τις άγριες γιορτές της νύχτας. Αυτές που δεν τρελαίνονται να κερδίσουν την αφόρητη μάχη του πρωινού. Είναι οι γυναίκες της επιθυμίας, που μοιάζει με την αυτονόητη δροσερή αύρα του μεσημεριού.

Οι γυναίκες αυτές που αρνούνται να πιστέψουν ότι ο έρωτας (το μουνί το έφαγε η αυτολογοκρισία) είναι άλλο ένα όπλο ή μέσο επιβολής, αλλά συνεχίζουν να υπαινίσσονται ότι αυτός είναι άλλος ένας τρόπος να συλλαβίσει κανείς την ανάσα. Με άλλα λόγια εκπνοή και εισπνοή, όχι σοβατισμένα πρόσωπα, υπεροπτικά βλέμματα και καύλα πνιγμένη πίσω από τεράστια γυαλιά ηλίου. Αν όμως η επιθυμία κάποτε είναι αγκαλιά κι όχι κατάκτηση, οφείλουμε ένα τραγουδάκι στο κορίτσι που λάμπει στα στενά της συνοικίας κι αγνοεί τα φώτα της κοινωνικής πίστας.

Advertisements

12 Σχόλια

Filed under γυναικών λέχος πολύπονον

12 responses to “οι κόρες του μεσημεριού

  1. απορώ πώς το έχασα αυτό το ποίημα..
    κάλλιο αργά…

  2. φαίνεται πως τα καλύτερα ποιήματα είναι θαμμένα κάτω απ’ τα βυτία 🙂

    Κυριε Βυτίο, καιρό είχα να συγκινηθώ διαβάζοντας.

  3. Myshkin vs Raskolnikov

    Εγώ αυτήν την κοπέλα κάπου την ξέρω.

    Υ.Γ: @ Κ.Κ.Μοίρη: Εμπιστεύτηκα το ένστικτό σας στο scouting και δε βγήκα χαμένος…

  4. @ κ. Μοίρη, ευτυχώς αυτή τη φορά δεν έχετε στοιχεία για την αγαπημένη μου περιπτερού. Αν θυμάστε, χάρη στους υπαινιγμούς σας, παλιότερα έψαχνα για καντίνες στη Λάρισα. Αυτή τουλάχιστον γλίτωσε.
    ΥΓ. κουράγιο, έφυγε το Σ, ένα Κ μας μένει.

    @ κυρία Λουίζα Κορνάρου σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια. κάτω απ’ το βυτίο είναι θαμμένη η δική μου συγκίνηση για το κορίτσι που μου έδινε τις halls κι ας ήταν καλοκαίρι.

    @ Myshkin vs Raskolinkov, την ξέρετε ε; μα δεν είναι υπέροχη;

  5. Βυτίο που μεταφέρει ευωδιές! Εξαιρετικό!

  6. Oups! Χρειάστηκε να μπει ημερολογιακά η Άνοιξη για να μας πάρει αμπάριζα το άρωμα ενός ύμνου για τα κορίτσια που αγαπήσαμε!
    Κύριε Βυτίε, μοσχοβολήσατε τη blogoγειτονιά μας.

  7. Άνοιξα το παράθυρο του αυτοκινήτου και θυμήθηκα την Άνοιξη.Άνοιξα το παράθυρο του υπολογιστή και θυμήθηκα τις γυναίκες που αγαπώ.Δεν έχω τίποτα άλλο να πω παρά ντρέπομαι γι αυτά που επιθυμούσα.Να ‘σαι καλά.

  8. @ αγαπητή Nina C, συνήθως κάτι αηδίες μεταφέρω, αλλά όταν μπλέκονται γυναίκες οι ευωδιές έρχονται από κάθε δρομάκι και κάθε λεωφόρο.

    @ κύριε dimitris-r, τις αγαπήσαμε και τις αγαπάμε ακόμα. απλά μερικές φορές δεν τους το δείχνουμε.

    @ island, ας πάρει η Άνοιξή μου, κάτι απ’το πρόσωπο του κοριτσιού στο περίπτερο και θα ‘μαι ευτυχισμένος.

    @ όλους.
    Καλά τί ευγένεια, τί ωραίος τρόπος. Η παρέα που συχνάζει στου ΚΚΜοίρη μοιάζει να ‘ναι από άλλο πλανήτη. Ωραία πρέπει να είστε εκεί. Τα σέβη μου.

  9. κι εσείς βυτίε μου στον ίδιο γαλαξία ζείτε, άρα «είμαστε» και όχι «είστε»

    τους χαιρετισμούς μου στην περιπτερού σας

  10. τώρα μόλις θυμήθηκα μια τέτοια γυναίκα- αληθινή, από αυτές που τις αξίζει κεφαλαίο Γ- που βάζει κουλουράκια με γάντια μιας χρήσης και εγώ παρακαλώ εκείνη τη στιγμή να ήμουν κουλουράκι κι ας αφήναμε καταμέρους τους κανόνες υγιεινής και λιώνω σαν πτιφούρ με σοκολάτα την ώρα που με κοιτά (τα πτιφούρ, όχι εμένα)

    μα σε καλό σας με τέτοια ποστς ανοιξιάτικα…..

  11. δηλαδή κ. Μοίρη αυτός ο γαλαξίας εκτός από ευγένεια και λεπτό χιούμορ, είναι γεμάτος από ωραίες γυναίκες και νόστιμα κουλουράκια. Τί άλλο να ζητήσει κανείς; μόνο κι άλλο χρόνο.

  12. μαζί της
    (τα κουλουράκια δεν είναι να τα εμπιστεύεσαι)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s