γράμμα απ’ τη θεσσαλονίκη

το παρακάτω κείμενο μου έστειλε φίλος απ’ τη Θεσσαλονίκη. Ο vert είναι ακαδημαϊκός πολίτης, γαλλομαθής, συλλέκτης παροιμιών, ερασιτέχνης τρελός κι όπως δηλώνει το nick του καταπράσινος. Επίσης του αρέσει να ξεμένει σε καταφύγια στην κορυφή του βουνού.

Γυναίκα: το διαχρονικό αίνιγμα απειλείται.

Ξεκινώντας από μία ρήση του Αριστοφάνη, δε θα μπορούσαμε να περιγράψουμε καλύτερα το γυναικείο ψυχισμό: «Των γυναικών η φύση, ο χορός και το γαμήσι». Όποιος βιαστεί να κατηγορήσει τον Αριστοφάνη ή την εποχή του για μισογυνισμό, δεν έχει προφανώς ποτέ επιχειρήσει να χαθεί στην ομίχλη που περιβάλλει το γυναικείο ψυχισμό και κατά συνέπεια τη γυναικεία συμπεριφορά.

Παίρνοντας λοιπόν το πρώτο στοιχείο που συνθέτει τον αυτοσκοπό της γυναίκας από τη γέννηση του δυτικού πολιτισμού ως τις μέρες μας, αντιλαμβάνεται κανείς ότι ο χορός δεν είναι τίποτα άλλο από την εναγώνια προσπάθεια της γυναίκας να αναπτυχθεί στο χώρο, να εκφράσει εμφαντικά-ίσως και υπερβολικά κάποιες φορές- την πολυπλοκότητα του γυναικείου ψυχισμού ώστε και η ίδια να αποφύγει την τόσο κουραστική και δυσάρεστη συνεχή αναζήτηση της δύναμης που με περισσή ευκολία και χωρίς να ερωτηθεί, της στέρησε η φύση και η φύση της. Η εν λόγω έλλειψη σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να στοιχειοθετήσει για αυτήν οποιουδήποτε είδους έλλειμμα και η γυναίκα σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να παρασυρθεί από αυτήν τη φαινομενική έλλειψη. Ο χορός λοιπόν αποτελεί το θέλγητρο που έλκει το αρσενικό και την επανατοποθετεί στη γυναικεία φύση. Είναι αυτό που αναπληρώνει το κενό, που ταιριάζει απόλυτα στο σώμα της και που με τις κινήσεις που τον συνθέτουν εκφράζεται σε μεγάλο βαθμό η πολυσημία της γυναικείας συμπεριφοράς, μιας συμπεριφοράς ασταθούς και ευμετάβλητης, ασύλληπτης και δυσερμηνευόμενης ακόμα και για την ίδια τη γυναίκα.

Από την άλλη δε, έρχεται το γαμήσι. Η «ένωση» με τον άνδρα, που της δίνει τη δύναμη, ένα φαλλό μέσα της, την προσωρινή κυριαρχία της και επομένως την πρόσκαιρη νίκη της έναντι του βασικού αντιπάλου της, του άνδρα. Τι θα μπορούσε να είναι πιο σημαντικό γι’αυτή από το να αποκτήσει και αυτή το «χρυσό φαλλό» ο οποίος θα αποτελέσει πηγή δύναμης γι’αυτή και θα την κάνει να ξεχάσει έστω και προσωρινά το έλλειμμά της, το οποίο είναι πάντα σε φαντασιακό επίπεδο και όχι σε πραγματικό το οποίο θα την εμπόδιζε να επιβιώσει. Έτσι λοιπόν και εφόσον το έλλειμμα αυτό βρίσκεται πάντα σε φαντασιακό επίπεδο και είναι ψεύτικο, η γυναίκα ψάχνει τη σεξουαλική ένωση και συνεχίζει να διατηρεί την ατομικότητας μέσα σ’αυτή, ως σκέψη( άρα επιβεβαίωση της ύπαρξής της) αλλά και ως υποκείμενο που πράττει (άρα επιβεβαίωση της συνύπαρξης).

Κατόπιν όλων τούτων που μαρτυρούν πως λειτουργεί ο ψυχισμός της γυναίκας και καταφέρνει να διασώζει ακέραιο το γυναικείο χαρακτήρα του, η γυναίκα έφτασε στις μέρες μας για να διαλυθεί ψυχικά πλήρως και να ακολουθήσει και αυτή τη γενικότερη σύγχυση συμπεριφορών, αισθημάτων και σκοπού της ανθρώπινης ύπαρξης. Η γυναίκα αλλοιώθηκε και αλλοίωσε τη σχέση της με τον άντρα και τη φύση. Σε κοινωνίες που τελούν εν πλήρει συγχύση (βλ. ελληνική), εκεί όπου βαφτίζεται το παράλογο λογικό και κανείς δεν αντιδρά, εκεί όπου η αντικειμενικότητα και ο σωτήριος ορθολογισμός βρίσκονται καταχωνιασμένα κάτω από δύο στρώματα σκόνης, όπως οι εγκυκλοπαίδειες της μέσης μεσοαστικής οικογένειας, η γυναίκα χάνει τον προσανατολισμό της και τον σκοπό της, όπως της έχει υποδειχθεί από τη φύση. Μεταμορφώνεται σε ανδρογύναιο, απαρνιέται τη φύση της και κλείνεται στον εαυτό της. Στην προσπάθεια της να ανακάμψει καταφεύγει σε διάφορες μεθόδους. Αρχικά βάφει τα μαλλιά της ( συνήθως φτηνό ξανθό), έπειτα φτιασιδώνεται μεταλλάσσοντας σχεδόν τα χαρακτηριστικά του προσώπου της και γίνεται ένα απρόσωπο και φτηνό πράγμα που επουδενί δε μπορεί να έλξει το ενδιαφέρον ενός άντρα παρά μόνο να παίξει το ρόλο της ως ένα άψυχο αντικείμενο έτοιμο για σεξ. Είναι λοιπόν αυτή που βάζει τη γυναίκα στο ρόλο αντικειμένου του σεξ και όχι ο άντρας ή τα μέσα ενημέρωσης. Καταφέρνει λοιπόν να πάρει το σεξ αλλά όχι και την ψυχική πλήρωση με αποτέλεσμα να διαλύεται ψυχικά ακόμα περισσότερο, να θλίβεται και να αναρωτιέται συνεχώς τι φταίει και ενώ δεν πάσχει αισθητικά (πάντα κατά τη γνώμη της), και ενώ υπάρχουν άντρες που την επιδιώκουν (βέβαια ως αντικείμενο του σεξ και ποτέ ως γυναίκα) δε βρίσκει την ψυχική εκείνη ισορροπία η οποία θα της δώσει τελικά και την ηρεμία και την ευτυχία. Αποτέλεσμα όλων τούτων είναι αναγκαστικά η απογοήτευση και η χρήση αντικαταθλιπτικών φαρμάκων.

Στην ελληνική κοινωνία είναι φανερά περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή δυτική κοινωνία ο εκμαυλισμός της γυναικείας φύσης, η εμπορευματοποίησή της, η πλαστικοποίησή της, καθώς «αυτό» που προσπαθεί να αποδείξει με κάθε τρόπο ότι είναι γυναίκα (βαμμένα μαλλιά, σκιές, ψιμύθια, χρώματα παντού, ακριβά «φτηνά» ρούχα και πρόσθεση ψεύτικων, ξένων σωμάτων στο γυναικείο σώμα όπως το όρισε η φύση), έχει ήδη αποκτήσει αμφίσημο ψυχισμό και μπερδεύεται με συμπεριφορές ανδρογύναιου, ευνουχισμένου και μη, παθητικού και ενεργητικού. Και όσο πιο δύσκολα νοιώθει, τόσο πιο ψεύτικο και φτιασιδωμένο γίνεται. Εύκολα δε κανείς μπορεί να παρατηρήσει την εν λόγω σύγχυση σε μία γυναίκα της Ελλάδος συγκρίνοντας την με μία γυναίκα της δυτικής κοινωνίας η οποία συνεχίζει να διακρίνεται από εκείνη τη θελκτική αφέλεια που την κάνει να αναζητά αυτό το ευκρινώς διαφορετικό που θα τη συμπληρώσει αλλά δε θα την απορροφήσει. Αυτό που θα της δώσει ευχαρίστηση αλλά όχι απόλαυση. Αυτό που θα της παραχωρήσει μέγιστες συγκινήσει όχι όμως συγκινήσεις ηρωίδων του Σαντ. Και παρατηρεί λοιπόν κανείς σε μία τέτοια γυναίκα που σπανίζει πια στην ελληνική κοινωνία η οποία τελεί σε σύγχυση, την αδυναμία που είναι η δύναμη της, την αυθεντικότητα όπως τόσο εύκολα αφήνεται να παρατηρηθεί στην Πεντάμορφη και το Τέρας του Κοκτό, και που τελικά καταλήγει στον ερωτισμό που αναδύεται σε κάθε βήμα της και είναι το ζητούμενο για αυτήν και για τους άλλους. Από την άλλη, η σαφώς σε μειονεκτική θέση Ελληνίδα, η τόσο φτιασιδωμένη, όπως ένα πλαστικό λουλούδι, άοσμο και νεκρό πριν γεννηθεί, η οποία λιώνει σαν πλαστική κούκλα στην πρώτη πηγή θερμότητας. Κενή, ασήμαντη και διόλου γυναίκα. Αυτή που δεν κράτησε τίποτα από τη γυναικείο καλούπι της μικρασιάτισας γιαγιάς της, που εκβιάζει με κάθε τρόπο τη φύση της, που φτάνει στο σημείο να εκμεταλλεύεται τα παιδιά της προς όφελος του ψυχισμού της και να απομακρύνει τον άντρα της, οδηγείται τελικά στην χρήση ψυχοφαρμάκων για να μη βλέπει την πραγματικότητα της και των άλλων που την περιτριγυρίζουν. Και οι κρίσεις αυτές δεν είναι πιο σκληρές από τον ίδιο τον ψυχισμό της σύγχρονης Ελληνίδας.

Ας αφήσουμε λοιπόν την ολοένα και πιο ομογενοποιημένη ελληνική κοινωνία και ας στραφούμε στον εαυτό μας, Ας δούμε τι είδους οικογένειες δημιουργούμε και τελικά πως επιβιώνει η κοινωνία μας. Ας σταθμιστούν όλα με γνώμονα τον ορθολογισμό ώστε να επαναπροσδιοριστούν αξίες, πρακτικές, ιδεώδη και βεβαίως η γυναικεία φύση. Μια φύση που περιγράφεται εύγλωττα στο στίχο του Ελύτη: Πριν απ’τα μάτια μου ήσουν φως, πριν απ’τον Έρωτα Έρωτας, κι όταν σε πήρε το φιλί γυναίκα.

le vert, Φλεβάρης 2008

Advertisements

4 Σχόλια

Filed under γράμματα φίλων

4 responses to “γράμμα απ’ τη θεσσαλονίκη

  1. novalis

    Και γαμώ τις παρέες έχετε βλέπω!

  2. πού να τον δεις κι από κοντά.
    θα σε αποτελειώσει (χεχε)

  3. kyriakos1234

    ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΛΗΓΩΜΕΝΗΣ ΜΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

  4. Ανώνυμος

    ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΛΗΓΩΜΕΝΗΣ ΜΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s