πεδία μάχης

Την ουσία και το περιεχόμενο της αντιπροσωπευτικής μας δημοκρατίας τη βλέπουμε στα υπεροπτικά και αμετανόητα πρόσωπα των πολιτικών που δεν προλαβαίνουν να κατηγορούν τη μία ή την άλλη παράταξη για άλλο ένα σκάνδαλο. Είναι γνωστό, η αλητεία εδώ και χρόνια είναι εγκατεστημένη στο άβατο της βουλής (μοναδικό πραγματικό άβατο, αφού για να εισέλθεις πρέπει να πληρείς μια σειρά από προϋποθέσεις, όπως ας πούμε να έχεις αμάξι πάνω από τα 2000 κυβικά ή να μπορείς να αυτοαποκαλείσαι μεγάλη δημοκρατική παράταξη, χωρίς να ξεσπάς σε γέλια). Κατηγορούμε όσους τα σπάνε ότι στρέφουν τον κόσμο εναντίον τους ή ότι κάνουν τους ακροδεξιούς να φαίνονται θύματα. Λογικό, αλλά θα έπρεπε να λάβουμε υπόψη μας, πως ποτέ η αριστερά δεν ήξερε από τακτική. Και πώς να ξέρει, αφού είναι γνωστό ότι όταν σε πνίγει το δίκιο, είναι δύσκολο να παίζεις επικοινωνιακά παιχνίδια. Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι τα όποια επεισόδια, ούτε η για άλλη μια φορά συμπόρευση κράτους και ακροδεξιάς, αλλά η αντίληψη ότι μπορούμε να σταματήσουμε την οποιαδήποτε διαδήλωση, πορεία ή ομιλία. Αν η ελευθερία είναι ο δρόμος που ονειρευόμαστε κάποτε να περπατήσουμε, οι απαγορεύσεις είναι το ανέκδοτο και το όπλο του παλιού κόσμου.

………………………………………………………………………………………………………………

Αν δε βαριέσαι λοιπόν κι αν δεν αγανακτείς με τις φωτιές στις κεντρικές λεωφόρους, δες κι ένα παλιότερο ποστ ή ακόμα καλύτερα άκουσε το παρακάτω τραγουδάκι.

…………………………………………………………………………………..

Είμαι γυφτάκι στην Πανεπιστημίου
με τα τραγούδια-πατσαβούρια μου γυαλίζω το παμπρίζ
και τα όνειρά σας
σε στάσεις λεωφορείου
με τα λουλούδια τα κουλούρια μου πουλάω και την ψυχή μου
στα παιδιά σας
σε τάφους γυμνασίου
τα σουσαμένια μου μπουμπούκια βουτηγμένα σε χολή
γλώσσα σφουγγάρι
δαίμων του κυλικείου
στο μαυροπίνακα καρφώνω τους σπασίκλες μαθητές
και τα τσιράκια
του άρχοντα ηλιθίου
τους κοπαδίτες τους μουγγούς τους σιωπηλούς πλειοψηφούντες
δουλειές με φούντες
μπαίνω με τα τσαρούχια
στο σαλονάκι της Ευρώπης μια ζωή πρετ-α-πορτέ
με περιμένει

Κάνω παιγνίδι με λόγια και με νότες
έχω κρυμμένα τραγουδάκια στα μανίκια στα μπατζάκια
γητεύω κότες
άγουρα κοριτσάκια
και τα φυτεύω στο κρεβάτι με τα κέρατα να εξέχουν
στα τασάκια
από έρωτες καπότες
με γουρουνάκια κουμπαράδες να κυλιέμαι στα λεφτά
βαράω κουδούνι
στης καφετζούς τις πόρτες
η σκονισμένη νεολαία σαβανωμένη συνολάκια
κάνει νάζια
σε ντισκοκαρμανιόλες
θεατές και νικημένοι ονειρώξεων λεκέδες
είσαστε όλες
ένα μάτσο βιόλες
σας σιχάθηκε η ψυχή μου καρκινάκια του πλανήτη
σκατοκαριόλες

Τζ. Πανούσης , Είμαι γυφτάκι.

Advertisements

2 Σχόλια

Filed under πολιτικά

2 responses to “πεδία μάχης

  1. Το ζουμι ειναι οτι τα εχουν κανει μπαχαλο και η μεθοδος να ανακατευουν τον κοσμακη στρεφοντας τη μια συντεχνια εναντιον της αλλης, ειναι το «εφευρημα» των πολιτικων. Λες και ειμαστε σαν τα μουτρα τους!
    ..το δυστυχημα ειναι πως μερικοι απο μας πιανονται απροετοιμαστοι και τσιμπανε..

  2. συμφωνώ με την παρατήρηση ροδιά. το θέμα είναι πώς θα φαίνεται όλο και πιο καθαρά ότι δεν είμαστε ή ότι δε θέλουμε πια να είμαστε σαν τα μούτρα τους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s