ο φελλός και το βάθος των πραγμάτων

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από την παρακάτω παρλάτα του εισαγγελέα (που είχα διαβάσει εδώ): «Εδώ κυκλοφορεί ο κάθε ανώμαλος και ο κάθε τοξικομανής και βγαίνουνε όλοι οι θολοκουλτουριάρηδες και οι προοδευτικοί και λένε το εξής: Α, το δικαίωμα στη διαφορετικότητα. Α, το δικαίωμα στην έκφραση».

Στο ίδιο πάντα μήκος κύματος θυμάμαι την αντίδραση νεαρού αξιωματικού (το πολύ 30 χρονών) στο άκουσμα συζήτησης σχετικά με το κατά πόσο είναι οι γείτονες εχθροί και αν θα έδειχνε κάποιος την θέληση να πάρει τα βουνά και κατ’ επέκταση τα όπλα. «Τί, δε θα πολεμήσετε; Τί είστε αδερφές ή κομμουνιστές; Απ’ αυτούς είστε;» Ας αφήσουμε κατά μέρος την κακοποίηση της ιστορίας και την τραγική επίδειξη ανδρισμού και ρατσισμού. Στην προκειμένη περίπτωση μας ενδιαφέρει το απ’ αυτούς, όπως στα λόγια του εκπροσώπου της δικαιοσύνης η φράση θολοκουλτουριάρηδες και συγκεκριμένα το πρώτο μισό –θολός.

Με παγιωμένη την περίεργη αντίληψη ότι η κουλτούρα, ο πολιτισμός, το διάβασμα αποτελούν δραστηριότητες τουλάχιστον θολές που ασκούνται απ’ αυτούς, τέτοια παραληρήματα καθόλου δεν πρέπει να μας εκπλήσσουν. Άλλωστε στη συνέχεια της συζήτησης ο παραπάνω αξιωματικός αηδιασμένος διαπίστωνε «κατάλαβα πάτε θέατρο, μη μου πείτε σας αρέσει κι η ποίηση».

Οι «κουλτουριάρηδες» λοιπόν, άνθρωποι θολοί, αλλόκοτοι και αν μη τι άλλο ύποπτοι. Διαβάζουν, μπερδεύουν τα πράγματα, αλλοιώνουν το περιεχόμενο, ισοπεδώνουν τα πάντα. Δεν καταλαβαίνουν από περηφάνια ή αφοσίωση. Φυσικά μια κοινωνία που μεταφράζει σε ευρώ, αντικείμενα, πρόσωπα και την ίδια την πολιτική ή τη ζωή, είναι λογικό να εκτιμά μόνο, ότι είναι εύκολα κι άμεσα αποτιμητό. Το διαγώνιο βλέμμα, η αλλιώτικη εκτίμηση, η οποιαδήποτε παρέκκλιση από τα συνολικά γούστα ανάγεται σε κουσούρι, ομιχλώδεις ιδιότητες και βέβαια παρακολουθείται στενά. Έτσι η ομαλότητα κι ο κομφορμισμός αποθεώνεται στα μπουζούκια και τις μεσημεριανές εκπομπές, που παρελαύνουν ένδοξα κι αποκαμωμένα celebrities, και ορίζεται ως απαράβατος όρος για τη συμμετοχή στη λεία. Έχεις δικαίωμα στη δημόσια ζωή και στο τεκμήριο αθωότητας μόνο αν συμμετέχεις στην συλλογική παράνοια. Δεν ήρθαμε στη ζωή για να ψυχοπλακωνόμαστε ή για ν’ αμφιβάλλουμε, μοιάζει να λέει δυνατά ο εισαγγελέας. Η κουλτούρα είναι για τις σκιές που δυναμιτίζουν την πολυαγαπημένη μας ασφάλεια, η ελευθερία έκφρασης είναι κούφιο αίτημα των μίζερων και όσων ονειρεύονται νύχτες χωρίς αστυνομίες στις λεωφόρους. Το μεγάλο πηγάδι άνοιξε και υποψήφιοι ύποπτοι είναι όλοι όσοι προφέρουν εύκολα τη λέξη ελευθερία.

Ορθώς λοιπόν συνέχισε ο εισαγγελέας στη δίκη του Πλεύρη «Εδώ κυκλοφορούν τα βιβλία, τα αίσχη του Μαρκησίου ντε Σαντ, κι αυτή τη στιγμή εδώ ασχολούμεθα πάρα πολύ με τις ιδέες κάποιου ανθρώπου, έστω κι αν διαφωνούμε». Τα αίσχη λοιπόν, τα βρώμικα μυαλά, τα ακόλαστα βιβλία, οι γραμμές που κοινωνούν το Κακό.

Φυσικά οι όποιοι «κουλτουριάρηδες» απέχουν συστηματικά καιρό τώρα. Τις μέρες αυτές που χρειάζεται όσο τίποτα όχι άλλη μια εικασία ή άλλη μια προσωπική δικαστική απόφαση, αλλά δύο απλές κουβέντες που θα φανερώσουν το πραγματικό μέγεθος των πραγμάτων και των προσώπων, η σιωπή είναι εμφανής. Μόνοι παίχτες, μόνοι σχολιαστές δημοσιογράφοι με περίεργους ρόλους, εκατομμυριούχοι και εξυπνάκηδες με ύφος χιλίων κατασκόπων. Εξουσίες συνδιαλέγονται και συναλλάσσονται, επαγγέλλονται την κάθαρση και τη λύση, τα συζητάνε και τα βρίσκουν μόνοι τους, κάτω απ’ το τραπέζι. Ο κόσμος διαχρονικά απών από τα σημαντικά και τα ελάχιστα, περιμένει μπροστά σε μια οθόνη να μάθουν όσα οι ίδιοι θα αποφασίσουν να «αποκαλύψουν» για τους εαυτούς τους. Οι δημοσιογράφοι, οι πολιτικοί μόνοι στο γήπεδο, αναμετρώνται και κρατάνε τη σφυρίχτρα του διαιτητή. Ρίχνουν τα ζάρια και ύστερα αποφασίζουν από κοινού τί έφεραν.

Οι ποιητές έχουν σωπάσει (ποιός να τους κατηγορήσει), ηθοποιοί και σκηνοθέτες δεν προλαβαίνουν, έχουν φωτογράφηση κι οι συγγραφείς σφίγγουν στη αγκαλιά τα γραπτά τους, λουσμένοι στον ιδρώτα. Τα μπαλκόνια είναι μπροστά μας και υπομονετικά περιμένουν.

Στο μέσο των θολών και των άλλων ο κόσμος. Ακίνητος, άφωνος παρακολουθεί. Τα εκατομμύρια, τους εύκολους χαρακτηρισμούς, τη λυσσαλέα μάχη, το βούρκο. Κοιτάζει και κατά βάθος ξέρει πως δεν τον αφορά τίποτα.

(Γιατί τώρα μιλάνε και επικαλούνται την «ηθική» ή την «εντιμότητα» οι ίδιοι που νόμιζαν ότι επειδή οι λογαριασμοί τους δε χωράνε σε μερικά μηδενικά, θα μας πηδήξουν κιόλας. Νομίζουν ότι είναι εντάξει να έχουν 15 εκατομμύρια ευρώ, αρκεί που μπορούν να τα δικαιολογήσουν. Έχουν μάθει καλά όλοι τους, διαχρονικοί υπάλληλοι κι υστερικά ανδρείκελα της κάθε εξουσίας, όχι απλώς να κλέβουν, όχι απλά να αρπάζουν, αλλά να βγαίνουν μετά στις πλατείες και να το φωνάζουν με λυσσασμένη χαρά. Η επίδειξη κι η αλαζονεία ξεχείλισαν απ’ τα τεράστια τζιπ τους και τώρα φέρνουν βόλτα σε ιδιωτικές συνομιλίες και στο γραφείο του ανακριτή.)

Στη μέση ο κόσμος. Έτοιμος να κατέβει στους δρόμους ή να σωπάσει ξανά. Ανίκανος να αντικρίσει το βάθος, φοβισμένος μπροστά στο δημόσιο χάος αντιδρά όπως τον έμαθαν οι από χρόνια πλούσιοι και ρημαγμένοι ηγέτες του. Δέχεται ήσυχα και γίνεται ένα με την παρακμή.

Στη μέση ο κόσμος. Μετεωρίζεται και τελικά ετοιμάζεται ξανά να ξεχάσει, ξανά να αποθεώσει τη γνωστή κάστα των πετυχημένων και των εκλεκτών. Λίγη θολούρα, λίγος ντε Σάντ ίσως και να καθάριζαν το τοπίο. Τώρα ας μείνουμε αγκαλιά με το λαϊκισμό, το έλλειμμα παιδείας, τα κουτσομπολιά και τις αποκαλύψεις. Δεν προχωράμε, δεν βυθιζόμαστε άλλο, απλά επιπλέουμε στο βόθρο των ημερών.

Advertisements

9 Σχόλια

Filed under πολιτικά

9 responses to “ο φελλός και το βάθος των πραγμάτων

  1. από τα ωραιότερα, μεστά αλλά και μελαγχολικά κείμενα που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό. Αυτός είναι και ο λόγος που ακόμη δεν έχει κανείς σχολιάσει, σχολιάζουν αυτό τον καιρό για τα Ροζ, τα Μωβ και άλλα χρώματα…Τι τα θές.
    Η μελαγχολική ουσία των πραγμάτων είναι αυτό που τόσο εύστοχα αναφέρεις «Δέχεται ήσυχα και γίνεται ένα με την παρακμή.»
    δεν ξέρω, ειλικρινά δεν ξέρω αν πρέπει να συνεχίσω, αν αξίζει τον κόπο να διατηρώ το «Ροΐδη Εμμονές». Νιώθω πτώμα, δεν ξέρω αν αξίζει πια να χαλάω το σάλιο και τον πολύτιμο χρόνο μου. Μήπως πρέπει να τα παρατήσω και να κρατήσω μόνο το «ο άλλος Ρο»
    … Τέλος πάντων, κείμενα σαν κι αυτό το δικό σου, με προβληματίζουν.
    Το ότι, όπως λες, ξεκίνησες διαβάζοντας κάτι από δική μου ανάρτηση, είναι παρήγορο.

  2. ήθελα το λινκ να τελειώνει με το «ο άλλος Ρο» και μου ξέφυγε, αν θέλεις το διορθώνεις, γιατί φαίνεται γελοίο.
    Ευχαριστώ.

  3. αγαπητέ Ροΐδη αν κατάλαβα καλά ήθελες να είναι έτσι το σχόλιό σου. ελπίζω να το διόρθωσα σωστά.
    όπως και να έχει νομίζω ότι και τα δύο ιστολόγιά σου θα πρέπει να παραμείνουν ενεργά. Προσωπικά θυμάμαι ακόμα και έχω προωθήσει σε πολλούς φίλους πολλά από τα ποστ σου όπως αυτά για την παιδεραστία, για τη μονή Βατοπεδίου ή τα παλιά χρήσιμα.
    Ο κόπος λοιπόν αξίζει έστω κι αν το οποιοδήποτε κείμενό σας εκτιμά μόνο ένας, αν και στην περίπτωσή σας γνωρίζετε ότι είναι πολύ περισσότεροι αυτοί. Ας μην ανάγουμε κι εμείς το κριτήριο της αποτελεσματικότητας σε χρυσό κανόνα.
    Συνεχίζουμε όπως μπορεί ο καθένας με τη ματαιότητα των εγχειρημάτων μας να βγάζουν μάτι αλλά συνεχίζουμε.
    Τους χαιρετισμούς μου.

  4. να προσθέσω: το συγκεκριμένο ποστ το σκεφτόμουν καιρό, από τότε που είχα διαβάσει τη δήλωση του εισαγγελέα στο blog σας. Ήθελα λοιπόν να σημειώσω ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι αποκτούν αυτή την ηλίθια ιδέα για την κουλτούρα και την τέχνη. Λες και το ερώτημα αν η άγνοια είναι ευτυχία απαντήθηκε οριστικά θετικά. η επικαιρότητα όμως με παρέσυρε στη μάχη των δημοσιογράφων. άλλη φορά τα υπόλοιπα λοιπόν.

  5. Έχεις δικαίωμα στη δημόσια ζωή και στο τεκμήριο αθωότητας μόνο αν συμμετέχεις στην συλλογική παράνοια

    Αυτό.

  6. Δεν ξέρω αν αυτή τη φορά υπάρχουν άνθρωποι αποφασισμένοι να κατέβουν στους δρόμους, ουσιαστικά ομως και χωρίς να κατευθύνονται.
    Από την άλλη, όμως, δεν νομίζω ότι θα υπάρξουν πολλοί που θα δεχτούν να γίνουν ένα με την παρακμή…τουλαχιστον με όσους συζητώ και ειναι πολλοί δεν προκύπτει μια τετοια λυπηρή προοπτική.
    ρτις

  7. @rits
    δε νομίζω ότι θα κατέβει κανείς στους δρόμους, όχι πρόσκαιρα και όσο είναι το θέμα καυτό, αλλά συστηματικά και με πιο μακροπρόθεσμους και σημαντικότερους στόχους.
    Καταλαβαίνω τι λες, υπάρχει κόσμος που νιώθει ότι ως εδώ, δεν πάει άλλο. Το κείμενο πιο πολύ αποτυπώνει τη διάθεση της στιγμής, παρά εμπεριστατωμένες απόψεις. Αλλά δυστυχώς το σημερινό κοινωνικό-πολιτικό συστημα νομίζω ότι έχει ως κύριο χαρακτηριστικό να δημιουργεί (τεχνιτά έστω) αδιέξοδα. Αναπαράγει τις ίδιες αγκυλώσεις και αναπτύσσει τρόπους να μας κάνει συνένοχους. Υπάρχει συγκρατημένη απαισιοδοξία (κάτι τέτοιο ένιωσα άλλωστε διαβάζοντας προηγούμενο κείμενό σου, πάει καιρός που ο Έλληνας…).

    @χαιρετώ exiled

  8. Πολυ σημαντικο το κειμενο σου 🙂
    Αλλη μια σαφης περιγραφη της σημερινης πραγματικοτητας. Αντιδρω στο χαρακτηρισμο «φελλοι» για τον πολυ κοσμακη. Δεν νομιζω πως επιπλεει, αλλα οτι μαλλον ειναι βυθισμενος σαν ναρκη σε ωκεανο περιττωματων και δεν αργει η μερα της εκρηξης: καποτε θα τον πατησουν πιο δυνατα, που θα παει…
    (το ερωτημα ειναι «πόσο πιο δυνατα» και «πότε»)

  9. δεν ξέρω ροδιά, απ’ τη μια έχεις δίκιο. Ώρες ώρες μοιάζει η ώρα της έκρηξης να είναι αναπότρεπτη και κοντινή. Όμως μερικές φορές νομίζω ότι αφού δεν κουνιέται φύλλο (ουσιαστικά) με υποθέσεις σαν τη σημερινή ή τις φωτιές του καλοκαιριού τότε τί άλλο να περιμένουμε πια, όχι για να εκραγούμε, αλλά απλά για να συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι δεν πάμε καλά.
    Όσο για το «φελλός» αναφέρομαι και στην περιρρέουσα περιφρόνηση της σημασίας της παιδείας και της κουλτούρας, όχι μόνο στο αν είμαστε στην επιφάνεια ή στο βυθό του βούρκο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s