μικρά ΙΙ (του στρατού)

Ψάχνοντας ένα τηλέφωνο στο χάος του συρταριού, βρήκα ένα μπλοκάκι που είχα μαζί μου πέρσι στη θητεία. Τα παρακάτω δείχνουν λίγο απ’ τον πάτο της ψυχολογίας εκείνης της περιόδου. Γράφτηκαν σε διαδοχικές μέρες, πάντα και μόνο κατά τη διάρκεια της μεσημεριανής σκοπιάς. (ήδη απ’τον τίτλο φαίνεται η κατάστασή μου)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ από τη δική μας κόλαση.
Καλοκαίρι 2006

Εμείς οι αόρατοι άνθρωποι. Κρατώντας το κωλόχαρτο, ιδρώνουμε καθαρίζοντας ένα όπλο που θα μας χαρίσει (κάτι όχι τόσο μεγάλο όσο η ζωή κι ο θάνατος αλλά) μια γαμημένη έξοδο. Ζώα, έπιπλα, μηχανές του μάλιστα. Διατάξτε με να υπακούσω ξανά, με το κεφάλι πάντα ψηλά τα σκουπίδια μαζεύουν σκουπίδια. Στο βλέμμα τους η αλαζονεία, η σιγουριά, ο στόμφος του παραγγέλματος.
ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΤΙΚΟ – ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ. Σαφώς εξευτελιστικό.
Είμαστε οι αόρατοι άνθρωποι, οι άνθρωποι δίχως αξιοπρέπεια αυτοί που τους αφαιρέθηκε οτιδήποτε το ανθρώπινο. Ένα σακί σκατά με την ικανότητα να κουβαλάει και να εκτελεί. Χαρακτηρισμοί, εύκολες λέξεις, πήγαινε φέρε μου ένα καφέ, ένα παγωτό, τσιγάρα, κλειδιά, τη ζωή σου. Κρεμόμαστε από το στόμα τους για μια μικροεξυπηρέτηση. Αυτό που για κείνους είναι το ελάχιστο, είναι ένας χρόνος από τη ζωή μας που πια είναι λιγότερη. Και πλέον συγχαρητήρια. Είμαστε (γίναμε) τα ζώα που επιθυμήσατε. Υπάκουοι , πρόθυμοι, σκυλιά πεινασμένα για το παραλίγο ευχαριστημένο βλέμμα του ιδιοκτήτη. Αποσχηματοποίησαν το ηλιοβασίλεμα, κατάργησαν το τοπίο. Τα νησιά που φαίνονται απέναντι είναι άθλια σχήματα κι όχι μορφές που ξεπηδούν απ’ το σμίξιμο ουρανού και νερού. Κατάργησαν τη θάλασσα, κατάργησαν την ομορφιά.

2 Ιουλίου 2006
Σήμερα συνεχίζουμε ακάθεκτοι και με ολοένα αυξανόμενη ορμή τη δυναμική ανυπαρξία μας. Οδεύουμε, αν δε φτάσαμε ήδη προς την πλήρη κι ανεπίστροφη στρατικοποίηση. ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ, άνθρωποι αόρατοι. Δίχως νύχτα, δίχως χάδι. Δίχως ποτό. Πού ανήκουμε; Σε ποια ξεχασμένη τροχιά; Κι εσύ περαστικέ και ήσυχε οδοιπόρε, μην ξεχνάς το στρατιώτη. Κι εσύ που ’σαι σπίτι μη ξεχνάς πως κάπου εκεί σ’ ένα βρώμικο κρεβάτι σηκώνεται ένας στρατιώτης. Κι εσύ στρατιώτη, μη ξεχνάς το τοπίο. Τα φώτα που ανεβαίνουν το χειμωνιάτικο δρόμο (ή αλλιώς το τζιπ της εφόδου) είναι η δύστροπη επιφάνεια. Πίσω κρύβεται το τοπίο. Πίσω από τρεις προσταγές αχνοφαίνεται η θάλασσα. Πίσω απ’ όλα κρύβεται η ζωή. Κι εσύ στρατιώτη μην ξεχνάς.

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ το ιδρωμένο μπλουζάκι που κολλάει πάνω σου.

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ η άβολη αρβύλα που πνίγει το πόδι σου.

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ η χοντρή πράσινη κάλτσα ή το χιτώνιο μες τον καύσωνα.

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ το κοντοκουρεμένο παιδί με το κιβώτιο στον ώμο ή το φτυάρι παρά πόδα.

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ το καθαρό ή σκονισμένο όπλο.

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ο τοίχος που σκάει η ηχώ των κραυγών τους.

Κράτησες τη ζωή σου σε μια παραλλαγή. Μετράς τις ώρες που στέκεσαι όρθιος στη σκοπιά. Μετράς τις ώρες που ο ήλιος αλύπητα σε χτυπάει. Μετράς πάντα, μόνο αντίστροφα. Είσαι η απουσία πνοής. Η νηνεμία, η σκόνη, η βρωμιά. Ο κόσμος των ανθρώπων σε ξέχασε προσωρινά ή απλά δεν υπάρχεις προς το παρόν. Άνοιξες μια τεράστια παρένθεση. Όλες σου οι ώρες οι μέχρι τώρα είναι σαφώς λιγότερες. Όλα μετράνε τώρα σε αιώνες. Οι αριθμοί είναι πελώρια βάρη που λυγίζουν τους ώμους σου. Όλα είναι πυκνά, αποπνικτικά. Τα αστέρια παλεύουν με το φως να κρατήσουν την ελάχιστη λάμψη. Ούτε αρμονία, ούτε χάος. Μόνο σκόνη. Τόνοι σκόνης πάνω σου, δυσκολεύουν, το βήμα σου, την ανάσα σου, το βλέμμα σου, αχρηστεύουν τα χάδια σου. Ποιος θα σταθεί βοηθός τούτη τη νύχτα τη βαριά; Έχασες τις νύχτες σου. Όλα τα ποτήρια θα ‘ ναι άδεια. Οι προσευχές θα σωπάσουν. Τελείωσαν οι αγκαλιές. Ποιο φεγγάρι θα ρίξει το ελάχιστο φως στο μονοπάτι μας;

3 Ιουλίου 2006
Σήμερα ρίψις χειροβομβίδος. Πρόκειται για συνδυασμό φόβου, απέχθειας, άγχους και ιδεολογικής αντιπάθειας. Κυριαρχεί εντός μου η ανάγκη να αποφύγω κάθε είδος βολής. Πέρα απ’ τον τρόμο που προκαλεί η όποια έκρηξη ξεκινά απ’ το χέρι μου, υπάρχει η αποστροφή προς ότι πολεμικό, υπό την έννοια της οργανωμένης πειθαρχημένης, βέβηλης αντιμετώπισης του θανάτου. Βία στολισμένη με κανόνες, εγχειρίδια και κανονισμούς. Η δειλία είναι δεδομένη. Μα κι αυτή η πίεση να ρίξουμε σαν (για άλλη μια φορά ηλιθιωδώς) να πρέπει να αποδείξουμε τη λεβεντιά και το θάρρος μας. Η πίεση του αιώνιου επιχειρήματος, όλοι το έκαναν εσύ γιατί όχι; Τι είσαι; Τι φοβάσαι; Μου αρέσει όταν άσχετοι άνθρωποι κάνουν τις σπουδαιότερες ερωτήσεις θεωρώντας τις, τις κατεξοχήν εύκολες.
Η ζωοποίηση επιταχύνεται, ολοκληρώνεται τάχιστα. Τώρα θα λεγόμαστε μαχητές. Θα αξιολογηθούμε, θα ανταγωνιστούμε, θα βαθμολογηθούμε. Πόσο καλά, πόσο πρόθυμα ρομπότ γίναμε; Εξετάσεις στις εξετάσεις. Ζωηρότητα, Ζωώδης οντότητα. Ζωή. Σχεδόν τύψεις που δεν έριξα την κωλοχειροβομβίδα. Αντί να απεχθάνομαι το μπράβο τους, ώρες ώρες επιζητώ (σαν το πεινασμένο σκυλί, τα ξανάπαμε) την επιβράβευσή τους. Πόνος, πίκρα, αγωνία. Προτιμότερα απ’ την αυτοματοποίηση, μηχανοποίηση, στρατικοποίηση.

Η θάλασσα στο βάθος του βλέμματος, αυτή θα μας σώσει. Η θάλασσα. Το χρώμα, η γεύση, το βάθος της. Καμία έκρηξη δε μπορεί να συγκριθεί με την ορμή της. Καμία ωτοασπίδα δε μπορεί να μας γλιτώσει από την ομορφιά της. Χειροβομβίδες, πεδίο βολής, σφαιρίδια που σκοτώνουν, άλλη μια μέρα πέρασε, μια μέρα λιγότερη στο στρατό, μια μέρα λιγότερη στη ζωή. Όλα λιγοστεύουν. Λεπτό το λεπτό, στιγμή τη στιγμή όλα τελειώνουν. 3/7/06 μια μέρα μετά τα γενέθλια του Α. κι εμείς εδώ στον ήλιο, κάτω απ’ τις εκνευρισμένες φωνές τραβάμε την περόνη.

7 Ιουλίου 2006
Όμως τώρα εδώ. Τρίπολη – Κως. Διαδρομές γεμάτες γωνίες. Σήμερα 7 Ιούλη, οι Χριστιανοί γιορτάζουν τις Κυριακές τους. Εγώ πάλι πενθώ τις δικές μου.

9 Ιουλίου 2006
Τόνοι χαρτιά που σαπίζουν στην αποθήκη «4». Η τύχη τους είναι να μη διαβαστούν παρά να τα σκεπάσει η γλίτσα των παραλλαγμένων βατράχων. (Σημ: Οδηγίες απ’ την Επιλοχία της ΜΕ. Κουβάλα, εκεί, μέσα. Άνυδρη, ανέραστη κοπελίτσα. Η στολή σε φόρεσε κι η αρβύλα σου τρώει τα σωθικά. Όσο μιλάς εξατμίζεσαι. Η θηλυκότητα σε λυπάται). Ο ύπνος μειώνει τη θητεία. (η θητεία μειώνει τη ζωή. Τα μαγειρεία μειώνουν την υπομονή). Παρατήρηση – επικείμενη τιμωρία – καταναγκασμός. Όλα είναι αφρός κι οι μέρες που ολοένα λιγοστεύουν γλιστρούν μέσα απ’ τα χέρια μας. Άμμος που δεν μπορούμε να πιάσουμε, μας σκεπάζει, μας βαραίνει, μας πνίγει. Είμαστε φαντάροι κι όλα έχουν ήδη κριθεί.

10 Ιουλίου 2006
Και ξαφνικά Κουφονήσια. Είναι εμφανές πως το σφάλμα είναι τεράστιο. Το να ξεσηκώνεσαι ενώ βρίσκεσαι σε μια τέτοια κατάσταση είναι βλακώδες. Προαναχώρηση – Οδοιπορικά – κατέβασε άδεια. Η ορολογία είναι πάντα σημαντικό μέρος της διαδικασίας που σε οδηγεί στην αφομοίωση, την εξοικείωση, την εμπέδωση ενός κλειστού συστήματος. Αν δε φύγω τότε θα ‘ ναι μάλλον καλύτερα (άσε που είναι και το πιθανότερο) όμως ήδη με χτυπάει το αλάτι στα πλαϊνά του BLUE STAR. Ήδη παραγγέλνω το ούζο μου στο camping. Οι μπύρες ρέουν παγωμένες και χύνονται στην άμμο. Όμορφες γυναίκες ξαπλώνουν δίπλα μου. Ιδρωμένος μέσα στη σκηνή σηκώνομαι νωρίς να διαβάσω το αμμώδες βιβλιαράκι μου παρέα μ’ ένα χλιαρό, νερουλό καφέ. Ο Παράδεισος που μου υποσχέθηκαν άμα τη βούτα μου στην κολυμπήθρα είναι ένας μικρός βράχος κάποια ν.μ. μακριά απ’ την Κόλαση που μου έδειξαν γνέφοντας YES. Φτηνά λογοπαίγνια για ένα κωμικοτραγικό ζήτημα. Δανεικά δανεικά απ’ της ζωής την τράπεζα. Επαναλαμβάνω διαρκώς το σημείωμα που μου είχε γράψει ο Βοζβόζης. Η άδεια δεν προσθέτει τίποτα. Μεγιστοποιεί τη σύγκριση, υπενθυμίζει το ήδη γνωστό, ελαχιστοποιεί την αντοχή. Είμαι η άδεια και διατάζω. Κι ο τελευταίος φαντάρος θα πει: Δεν την παλεύω.

Σκόνη στ’ άρβυλα, σκόνη στα δάχτυλά μας. Αναρωτιέμαι αν θα επηρεάσει την επαφή. Νιώθω σαν οπαδός του Ηρακλή. Τα μυαλά μου πονάνε. Άραγε χρειάζομαι ξεκούραση; Η περίφημη άδεια είναι για ύπνο ή για ποτό; Για ξάπλα ή για τρέξιμο; Ένα σκαπανικό στοιχειώνει τα μεσημέρια μου. Ευτυχώς υπάρχει ακόμα η μουσική (απορώ πως την επιτρέπει η Υπηρεσία – δεν υπάρχει κάποια πάγια διαταγή γι’ αυτό;). Τα τραγούδια που επιβάλλουν την ψυχική ένταση. Το πέρασμα. Ακόμη και κατά τον μεγάλο εγκλεισμό επιτυγχάνεται το «Πάσχα». Η ειδοποιός διαφορά. Η κίνηση που κόβει, που είναι όλο γωνίες. Η τεθλασμένη γραμμή. Θα μείνουμε άραγε μια ζωή (όπως έλεγε ο Ξανθούλης) στην πεπατημένη των τύψεων για όσα δεν πράξαμε κι αυτό το καλοκαίρι; Η αλήθεια δεν ακυρώνει τίποτε. Ακόμη και μια μονάχα σκέψη μπορεί να δυναμιτίσει το συμπάν, πόσο μάλλον να φωτίσει τη νύχτα σου. Δεν υπάρχει σωτηρία, όμως θα την αναζητήσεις με νύχια και με δόντια. Πάνω στα βράχια θα σκαλίσω το φευγιό μου. Η μεγάλη έξοδος.

Advertisements

3 Σχόλια

Filed under τα ελάχιστα

3 responses to “μικρά ΙΙ (του στρατού)

  1. levert

    mias kai epestrepsa sthn toulouse(mepnigi i elada thelo nafeugo-fygo, pos pas esy stou xasan gia na xefigis kapos ,etsi ala ego to vlepo pio konta(mou) auto to feygio, sou sinisto na psaxis kai na vris to grama enos antirisia pou estile sto stratologiko grafio verias.thelontas na po oti auto pou o sartre , giauto i galia mi me pis kai psonio,leei gia thn yparxi pou ston antropo proigite ths ousias, kai tou dini th dunatotita na epilexi, kala tha to lisoume alifora auto, otan apodexese kati sthn ousia sunenis sauto kai paradinete sthn apraxia pou de xarakthrizi ena antropino on. dunato to kimeno sou ala signomi mou fenete sa na akouo kratoumeno tou guantanamo.den ine dinato na dianoitho oti borei ENAS antropos na ta antexi auta.klino thn parenthesi.)

  2. κοίτα δεν σημαίνει ότι πέρασα κάτι το ιδιαίτερο ή δύσκολο. Η δική μου ψυχολογία, οπτική είναι που τα παρουσιάζει έτσι. Επίσης σημειώνω ξανά ότι τα έγραφα αυτά τα πράγματα στη σκοπιά ακριβώς μετά από σχολιάκια, εντολές και περιπλοκές στις άδειες. Όλοι το αντέχουν. Εμένα μου φαινόταν εξοργιστικό, σχεδόν εξωπραγματικό. Μπορεί και να μουν απλά υπερβολικός. Όσο για την αποδοχή, είναι νομίζω πολύ σύνθετο το θέμα, θα το συζητήσουμε κάποια στιγμή αναλυτικά.

  3. levert

    ok pao paso.pantos to kimeno ine axiologo kai prepi na dimosieuti kai se kamia efimerida bas kai arxisoume na anisixoume gia ola auta pou perigrafis.. kairos ine na arxisoume na skeftomaste thn katargisi ths ypoxreotikis strateushs gia olous tous logous pou les kai epipleon giati ine telios epivalomenh kai elegxomeni apo fasistoidi onta pou diagrafoun thn upokimenikotita tou kathenos kai sintiroun oso pothena alou isos thn asudosia pou xarakthrizi thn koinonikopolitikh katastash sthn elada. o stratos ine san ena apostima pou periexi ola ekina ta perita , axrista kai vromera ulika pou prepi na exafanistoun gia na mi sou prokalesoun duslitourgia. A, o galikos ouranos simera ine anoixtos sto koino. Mia stratosfera kato apton eliniko vevea, ala ta ktiria, o potamos kai i oli aisthisi (kurios oi antropoi) anaplironoun to keno kai me to parapano.eis to epanidin kai gloria in exercis

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s