μικρά

Διαβάζω πάνω στο γραφείο μου και επικρατεί ένα χάος από άτακτα χαρτιά, κάρτες μαγαζιών, σκόνη, βιβλία και τελειωμένα στυλό. Ανάμεσα σε μένα και τον αέρα μεσολαβούν 4 τείχη. Κουρτίνα – τζάμι – σιδεριά – παντζούρι. Πώς να μπορέσω να φανταστώ καν τον έξω κόσμο; Η ασφυξία πλησιάζει από μέσα και από έξω και η διαφυγή αυτή τη στιγμή μοιάζει τουλάχιστον προβληματική

………………………………………………………………………………………………………………

Ακούω συνέχεια εκείνο το τραγούδι του Σταύρου Τζουανάκου, το «σταλαγματιά σταλαγματιά». Δεν ξέρω πως το θυμήθηκα. Το βάζω και ο χώρος αποκτά κάτι από τη μαγεία παλιού επαρχιακού ταβερνείου. Καρό τραπεζομάντιλα, κόκκινο κρασί, κάτι ξεθωριασμένες φωτογραφίες και ήσυχα ζευγάρια γιορτάζουν την αγάπη ή αποχαιρετούν την παλιά ζωή. Ο πικρός υπαινιγμός που απλώνει ο ήχος του μπουζουκιού δηλώνει ακριβώς αυτό. Ο έρωτας είναι το παν. Μόλις τελειώσει το τραγούδι, παλεύω να θυμηθώ το όνομα εκείνης της μελαχρινής από το νησί που κάποτε μ’ έκανε να βλέπω τα δικά μου, σε ανάλογα άσματα. Αποτυγχάνω παταγωδώς. Κι όμως, κάποτε την ονειρευόμουνα να χάνει εξαιτίας μου το αεροπλάνο της επιστροφής.

………………………………………………………………………………………………………………

Εδώ και κάποια χρόνια έχω αποκτήσει μια μάλλον άθλια συνήθεια. Όταν είμαι σπίτι μόνος, θέλω πριν ξαπλώσω να έχω στο μυαλό μου μια ωραία εικόνα. Δηλαδή, για να είμαι ακριβής, θέλω η τελευταία εικόνα να είναι ένα όμορφο γυναικείο πρόσωπο. Μες στην ατελείωτη βλακεία μου, η εμμονή αυτή, με έχει οδηγήσει να κάνω στις 3 τη νύχτα συνεχές zapping, μπας και καταφέρω να εντοπίσω μες την άβυσσο του telemarketing και τον καταιγισμό της επανάληψης της Μπήλιως, ένα όμορφο προσωπάκι. Το πρόβλημα είναι ότι τελευταία, κάποια Σάββατα την επιτυχία του εγχειρήματος σήμανε το πρόσωπο της αλλόκοτης (για να μην πω απόκοσμης) Β. Φλέσσα. Πολύ φοβάμαι ότι το πρόβλημά μου είναι σοβαρότερο απ’ ότι νόμιζα.

………………………………………………………………………………………………………………

Κοιτάζω τη ντουλάπα μου και δεν ξεχωρίζω ποια πουκάμισα είναι δικά μου. Παίρνοντας συνέχεια δανεικά τα πουκάμισα του πατέρα μου κι αυτός τα δικά μου, η σύγχυση θα πρέπει να θεωρείται πλέον οριστική. Κατά ένα περίεργο τρόπο όμως όλο αυτό το θεωρώ σαν μια ευγενική χειρονομία μεταξύ των μεγάλων πια. Η ανταλλαγή των ρούχων αποκρύπτει και ταυτόχρονα φανερώνει ότι τελικά τα κοινά μας είναι περισσότερα απ’ όσα φανταζόμουν παλιότερα. Το κυριότερο, είμαστε κι οι δυο το ίδιο απλοί κι αφελείς, αφού άθελα μας κάποτε ονειρευτήκαμε την ευτυχία με τα ίδια υλικά από θάλασσα και ορίζοντα. Ένα νησί, ο πρωινός καφές και εφημερίδες. Αυτός θα είχε κι ένα ραδιόφωνο, εγώ βιβλία. Φυσικά οι μέρες και των δυο μας πολύ απέχουν -και θα συνεχίσουν έτσι, μέχρι το όποιο τέλος- απ’ αυτά τα παιδιάστικα παραμύθια. Ο κόσμος τον προσγείωσε. Ο κόσμος θα με προσγειώσει.

koufonisiερημιά και γαλήνη

………………………………………………………………………………………………………………

Έχω δύο φίλους Βασίληδες. Έναν που γνώρισα στο κέντρο στην Τρίπολη κι έναν απ’ τα φοιτητικά χρόνια. Ο ένας μουσικός και ιδιαίτερο παιδί. Τον θυμάμαι θαλαμοφύλακα να παίζει με τα αόρατα drums του κι έπειτα να στριμώχνεται ανάμεσα σε στολές άθλιων αξιωματικών και ακόμα χειρότερων κωλοφάνταρων. Προσπαθούσε να είναι σωστός σε μια κοινωνία άγριων θηρίων. Αδύνατον. Ο άλλος περισσότερο κι από φίλος, συνοδοιπόρος, με ότι σημαίνει αυτό, είναι τώρα στο στρατό, κάπου στη Φλώρινα. Πότης σωστός και αυτός που κάποτε μου πρωτομίλησε για κάποιον συγγραφέα με τ’ όνομα Αρανίτσης. Τώρα κοιτάζω απέναντί μου το «ΙΨ ο τυπογράφος». Δεν το βρίσκεις εύκολα στα βιβλιοπωλεία πλέον. Αισθάνομαι φοβερά τυχερός, που για μια φορά έδρασα έγκαιρα. Την πρωτοχρονιά ήμουν Βρυξέλλες. Δεν πήρα κανέναν τους να του ευχηθώ. Κρίμα.

Advertisements

6 Σχόλια

Filed under τα ελάχιστα

6 responses to “μικρά

  1. novalis

    Χαχαχα, αυτό με την Φλέσσα να το προσέξεις λίγο 😛

    Δεν θυμάμαι που το ‘χα δει ή διαβάσει, αλλά λένε πως όσο μεγαλώνεις, τόσο περισσότερο τείνεις να μοιάσεις στον πατέρα σου. Θα ‘θελα να ‘μουν ένας new, improved Κάρλο Μπριγκάντε.

    Ο έρωτας είναι το παν.

    (διάολε τα λες καλά.)

  2. και να σκεφτείς ότι κάποτε κορόιδευα φίλο μου
    που ενθουσιαζόταν με την ενλόγω κυρία. Τώρα μου φαίνεται νόστιμη. χεχε καλά να πάθω.

    κι όπως λέει το σύνθημα στον τοίχο :
    ΣΚΑΤΑ γίναμε οι γονείς μας.

  3. Εξαιρετικό.
    «Δύο Βασίληδες στη Τρίπολη» Εξαιρετική σύμπτωση. Και δεν είναι η μόνη.

  4. έχει και κάποια καλά ο στρατός. Γνωρίζεις και κανένα Βασίλη με τα drums και τις μουσικές του.

  5. ευτυχώς βάλατε τα πράγματα στη μεταμεσονύχτια θέση τους…δεν είναι πρέπον να πέφτει κανείς για ύπνο με τη Μπήλιω και τη Βίκυ, ούτε οι πολύ πονεμένοι θα το άντεχαν αυτό..

  6. ναι κ. Μοίρη δεν είναι πρέπον, άσε που είναι και τρομακτικό. προσπαθώ όμως να το νικήσω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s