οι γάμοι του καλοκαιριού

Η άποψη ότι ο χρόνος αρχίζει να μετράει από τη στιγμή της γέννησης μπορεί να απαντάει στην πραγματικότητα, αλλά πολλές φορές αδυνατεί να εξηγήσει ακριβώς την αίσθηση του καθένα για την ηλικία του. Ίσως ένα σημείο εκκίνησης μπορεί να αποτελέσει η στιγμή που μαθαίνεις ότι κάποιος (συνομήλικος) δικός σου παντρεύεται. Ας πούμε ότι τότε αρχίζει αναδρομικά και σου καταλογίζεται ο προηγούμενος χρόνος.

Θυμάμαι τη Χ (ας την πούμε έτσι) να φτάνει πρώτες μέρες για την εγγραφή στη σχολή. Τη θυμάμαι να ζητάει τα κλειδιά της στενής γκαρσονιέρας για να περάσει ένα βράδυ με αυτόν που εμείς αποκαλούσαμε «υδραυλικό» (αλλά είχε κατάστημα με ιατρικά είδη) ή να γκρινιάζει σ’ εκείνο το ηρωικό διαμέρισμα στο Παγκράτι. Όλοι μαζί γύρω από ένα τεράστιο πάγκο – τραπέζι στη λέσχη να παίζουμε με ένα μπαλάκι απ’ αυτά που χοροπηδάνε σαν τρελά για να προσγειωθεί τελικά στο κοτόπουλο ενός αντιπαθητικού, όσο κι ανύποπτου Πατρινού. Θυμάμαι τη Χ πίσω απ’ το μπαρ του κυριλέ φοιτητικού σκυλάδικου να κερνάει κρυφά, ξέχειλα ποτήρια ουίσκι και να χάνεται έπειτα ξημερώματα ανάμεσα σε χαρτοπαίκτες και αιώνια ποθητές γυμνάστριες.

Τώρα μ’ ένα απλό τηλεφώνημα, μαθαίνω για το γάμο της. Δε μπορώ να αντιμετωπίσω σοβαρά αυτή την είδηση. Η Χ που ποζάρει στις παλιές φωτογραφίες του ετοιμόρροπου album, που περιμένει χαράματα κάτω απ’ το μπαλκόνι του άσωτου άλλα καλόκαρδου πρώην αγαπημένου, η Χ της υπερβολής και της κυκλοθυμίας, εισέρχεται πια με φόρα στον κόσμο των «μεγάλων» και των «κανονικών». Είναι πια μέλος διαλεχτό και αξιότιμο της ίδιας κοινωνίας, που κάποτε αντικρίζαμε από μακριά κι αγαπημένα. Γελάμε, όπως μόνο όσοι έχουν μοιραστεί ιστορίες και το τελευταίο πεντοχίλιαρό τους, μπορούν να γελάσουν- συνωμοτικά. Ο χρόνος είναι η μόνη περιουσία μας κι οι άνθρωποι η μόνη πιθανότητα να γνωρίσουμε λίγο απ’ τον παράδεισο ή την κόλαση.

Αντίστοιχη πορεία ακολουθούν το ίδιο αυτό καλοκαίρι (της πραγματικής ενηλικίωσης) ο αδερφός πολύ καλού μου φίλου και μια ακόμη αγαπημένη, σχεδόν συνομήλικη, απ’ τα χρόνια της Κομοτηνής.

Στο άκουσμα των επικείμενων μυστηρίων, έχουμε όλοι επιδοθεί σε μια ακατάσχετη πολυλογία για τα περίφημα γλέντια που θα ακολουθήσουν τις χαιρετούρες στο προαύλιο της εκκλησίας. Ακόμη κανένας δεν αγχώθηκε για τη μοναξιά ή την ημερομηνία έναρξης του δικού του κοινού βίου. Όμως κάπου κάπου είναι εμφανής μια αδιόρατη μελαγχολία στα βλέμματά μας. Μελλοντικοί καλεσμένοι, ίσως και αυριανοί υποψήφιοι παντρεμένοι, συνεχίζουμε να κοιτάμε το παρελθόν με γλύκα και συμπάθεια. Τότε που δεν ξέραμε που πατάγαμε [ούτε τώρα φυσικά έχουμε ιδέα αλλά το συνειδητοποιούμε(;)], τότε που τα στομάχια μας άντεχαν πάνω από τρία συνεχόμενα μεθύσια από ούζο στην Ίο, τότε που τρέχαμε χωρίς να υποπτευόμαστε ότι κάθε διαδρομή δεν μπορεί παρά να έχει ένα τέρμα. Τα χρόνια έκαναν τη δουλειά τους και νοιώθουμε εντονότερα τα βήματα, τους χωρισμούς, τη σκληρότητα. Όμως είμαστε ακόμη παιδιά, όλα δύσκολα κι ανυπόφορα, με μνήμη χρυσόψαρου και τεράστια καρδιά.

Δε μας προβληματίζει ότι περνάει ο καιρός, ούτε προετοιμάζουμε λίγο πριν τον ύπνο επιεικείς απολογισμούς. Οι εικόνες είναι που γυρνάνε συνέχεια στα μάτια μου, η κάπνα των τσιγάρων και το στεγνό από το ρούμι στόμα. Οι εικόνες των ανθρώπων που χάνονται μέσα σε αμάξια, που στρίβουν σ’ ένα στενό δρόμο, οι μετακομίσεις, οι συζητήσεις. Οι κούτες που στριμώξαμε τα γράμματα και τα αντικείμενα ή η γεύση που είχαν τα σουτζουκάκια ξημερώματα στον Τούρκο. Τα λόγια που είπαμε, όσα πιστέψαμε ή σχεδιάσαμε (να είμαι ειλικρινής, τίποτα σχεδόν δεν κάναμε). Η μνήμη της βροχής στην ατέλειωτη νύχτα του βορρά, τα μεσημέρια που περίμενε ο ένας τον άλλο, οι σουρωμένες φορές που ήμασταν ο ένας για τον άλλο. Θυμάμαι τα λόγια όλων μας. Όπου να ‘ναι θα άλλαζαν τον κόσμο, όπου να ‘ναι η αγάπη μας θα κέρδιζε τη μοναξιά.

Ήμασταν ανέτοιμοι να αντιμετωπίσουμε την ασταμάτητη ροή γεγονότων και ανθρώπων. Ακόμα και τώρα, ώρες ώρες η πραγματικότητα μας πέφτει βαριά. Θεωρητικά κι ιδεολογικά η ιδέα του γάμου δεν αφήνει χώρο για συγκίνηση και φόρτιση. Απλά οι γάμοι (όπως και οι θάνατοι) κάνουν μιας πρώτης τάξεως ζόρικη εισαγωγή στο χρόνο.

Advertisements

4 Σχόλια

Filed under ασυναρτησίες

4 responses to “οι γάμοι του καλοκαιριού

  1. Οι γαμοι φορτιζουν τον προηγουμενο χρονο -λες «ωχ, τον εχασα αυτον…»- ενω οι θανατοι φορτιζουν τον επομενο οταν σκεφτεσαι «αχ, μακαρι να τον ζησω κι αυτον!» 🙂

  2. ωραία η παρατήρηση αγαπητή ροδιά.
    οι γάμοι φορτίζουν το χρόνο ή τη σχέση με τον άνθρωπο; ποιόν χάνεις δλδ;

  3. Ο γάμος είναι ένα σημείο καμπής για αυτούς που φεύγουν και ένα σημείο ασυνέχειας για αυτούς που μένουν. Η νοσταλγία είναι κάτι σαν ασύμπτωτη ευθεία.

  4. «σημείο ασυνέχειας για αυτούς που μένουν»
    ωραίο αλλά ακούγεται λίγο πικρό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s