στο κυνήγι των απαντήσεων

Σε μια παλιότερη συνέντευξή του στην ΕΤ3 ο Βασίλης Τσιαμπούσης είχε δηλώσει ότι στα γραπτά νέων συγγραφέων πολλές φορές στο τέλος παραμονεύει ένας θάνατος ή μια αυτοκτονία. Φαίνεται, είχε πει, σα μια εύκολη λύση.

Χιλιάδες έρευνες, ερμηνείες και στατιστικές στα επιστημονικά συμπόσια και στις επιφάνειες των καφενειακών συζητήσεων κι όμως η απάντηση, όπως και κάθε υπαινιγμός γύρω από την περίφημη ευτυχία ή την τρομακτική δυστυχία των ανθρώπων, αποτελεί ακόμη μακρινό μυστικό. Τελειώνουν άραγε τον εαυτό τους οι ποιητές, οι απελπισμένοι, οι προσγειωμένοι εραστές ή απλά οι άρρωστοι, όπως υπαινισσόταν η σίγουρη ομήγυρη, σε μεσημεριανή εκπομπή κρατικού καναλιού πριν χρόνια; Ορφανοί και σαλεμένοι, χτυπημένοι από τύψεις και δειλοί, μοναχικοί ή μετανιωμένοι παλεύουν ανάμεσα σε χαμόγελα, παρέες και σχηματικές αναλύσεις. Η ζωή δεν αποτελεί για όλους το ίδιο ευκολοχώνευτο ηδύποτο, όπως και το κουράγιο δεν μοιράστηκε ισομερώς ανάμεσα στο, διψασμένο για λέξεις και πράγματα, κοινό.

Διάβασα εκείνο το μικρό βιβλιαράκι του Ν. Συνατσάκη «η αυτοκτονία σε 9 απλά μαθήματα» σ’ ένα βαγόνι του τρένου. Το είχα πάρει στη Θεσσαλονίκη από ένα περιφερόμενο αισιόδοξο ή από κάποιο μαγαζάκι στη Ναυαρίνου, δε θυμάμαι πια. Ο Καμύ στην αρχή του μύθου του Σίσυφου αναφέρει, «η στιγμή που αποφασίζεις πως η ζωή αξίζει ή δεν αξίζει τον κόπο να τη ζήσεις, απαντάς στο βασικό πρόβλημα της φιλοσοφίας». Στην επικεφαλίδα του blog του old boy διαβάζουμε τα λόγια του Κάφκα «Η ορθή αντίληψη ενός ζητήματος και η παρανόηση ενός ζητήματος δεν αποκλείονται αμοιβαίως». Το ίδιο ακριβώς θα μπορούσαμε να πούμε και για τις ζωές.

Το αίνιγμα ή ο παραλογισμός παραμονεύουν σε κάθε στροφή, σε κάθε καρέκλα, σε κάθε γελαστή πρόταση ή ευτυχή συγκυρία. Η ματαιότητα εμφανίζεται στα βλέμματα μερικών ανθρώπων, η άγρια απόγνωση κυκλώνει συνεχώς δυο τρεις απ’ αυτούς που πριν λίγο έπιναν το ποτό τους, ακριβώς δίπλα σου. Η πολυπόθητη ανεξαρτησία πάει συνήθως ζευγάρι μ’ ένα έλλειμμα συντροφικότητας ή για να μην φοβηθώ τη λέξη, με ένα έλλειμμα αγάπης. Δεν έχει λύσεις το καθημερινό μυστήριο, ούτε σωστός δρόμος υπάρχει ανάμεσα στα χορταριασμένα μονοπάτια. Αν περιμένεις να ακούσεις πώς αποφασίζει αυτός συγκεκριμένα ο ένας να πέσει αυθόρμητα πριν της ώρας του, η αναμονή σου δε θα δικαιωθεί.

Οι συγγραφείς, ειδικότερα οι λίγο παλιότεροι, συνήθιζαν να φοράν τη βουβή απελπισία και το βάδισμα προς το αυτόβουλο τέλος σε μια συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων. Λες κι ήταν αρρώστια που χτυπούσε τους υπάλληλους γραφείων, υπουργείων και μεγάλων εταιριών. Η πτώση, εμμέσως ή ευθέως, συνδεόταν με τη γραφειοκρατική αντίληψη της καθημερινότητας, με την άχαρη επανάληψη και την ανιαρή πραγματικότητα. Με λίγα λόγια η αλλοτρίωση βάραινε κυρίως τον μη δημιουργικό εργαζόμενο με ανεπανόρθωτο τρόπο. Ήταν μια μονοδιάστατη μετάφραση της απελπισίας ή η πεποίθηση ότι αυτοί που περπατούν σκυφτοί είχαν απλά την ατυχία να ζούνε σκληρά χρόνια και καθεστώτα.

Άραγε πόσοι άνθρωποι, που πεθαίνουν διψασμένοι αναζητώντας μια σταγόνα νερό, αναλογούν σε κάθε ταλάντευση για τα 240 ή τα 400 λεπτά που προσφέρει η απέναντι εταιρία κινητής τηλεφωνίας; Πόσες σφαίρες, που τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς ένα ανύποπτο σώμα, αναλογούν σε κάθε πάτημα του κουμπιού του tvcontrol;

Το φταίξιμο πουθενά δεν μπορεί να αποδοθεί. Έτσι κι αλλιώς η ελαφρότητα της ζωής και το ασήμαντο των λέξεων, συνόδευαν πάντα το χτύπο του ρολογιού, που στην πραγματικότητα γνωρίζει να μετράει μόνο αντίστροφα. Ελαφρόμυαλοι κερατάδες και φωνακλάδες θαμώνες, από παλιά ήξεραν να μην κοιτούν τους δείκτες που ακούραστοι έκαναν κύκλους πάνω στον αιώνιο τοίχο. Συνεχίζουμε όπως είμαστε, μόνοι κι αγαπημένοι, ονειροπαρμένοι ή κυνικοί. Ή όπως γράφει ο Συνατσάκης στο σημείωμά του, «επιτρέψτε μου. Βγάζω το καπέλο που δεν έχω και σφίγγω το χέρι σας που δεν βρίσκω πουθενά»

Advertisements

6 Σχόλια

Filed under ασυναρτησίες

6 responses to “στο κυνήγι των απαντήσεων

  1. Μια απαντηση: Η ζωη ειναι ενα ρεμα, ενας χειμαρρος οπου πεφτουμε καποια στιγμη και ειναι αναδρια -τουλαχιστον- να αναζητουμε την οχθη για να βγουμε απο τη ροη. Ειναι σαν να απαξιωνουμε ολους εκεινους τους φουκαραδες (μπορει και τυχερους, δε λεω) που επιμενουν να φτασουν μεχρι το τερμα: τη θαλασσα.
    ..και.. κατα το «ο βρεγμενος δε φοβαται τη βροχη», μπορει να ειπωθει το «οποιος ζει, τι εχει να φοβηθει»; Αρα, οι δραπετες μαλλον ανηκουν στους φοβισμενους..

    Παντα μου αρεσουν τα ποστ που ανεβαζεις, ασχετως αν δεν σχολιαζω παντου. 🙂 Το αμεσως προηγουμενο π.χ. με τρομαξε καπως.

  2. αν και στη λογοτεχνία, όπως άλλωστε το αποδεικνύει και το κείμενό σου, σε αντίθεση με τον ωραίο σου τίτλο, βρίσκεται «στο κυνήγι των Ερωτήσεων»… είναι ένας από τους λόγους της ύπαρξής της.
    Κρίμα σ’ ένα τόσο ωραίο κείμενο να μην σχολιάζουν.

  3. αγαπητέ ροΐδη σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.
    πράγματι τις ερωτήσεις κυνηγάει η λογοτεχνία, τελικά. οι απαντήσεις δεν φαίνεται να μπορούν καμία εξήγηση να χαρίσουν έτσι κι αλλιώς.

  4. αγαπητή ροδιά για κάποιο λόγο το σχόλιό σου είχε τοποθετηθεί στα spam και μέχρι σήμερα δεν το είχα καταλάβει. sorry λοιπόν για την αργοπορία.
    όσο για το αν οι δραπέτες ανήκουν στους φοβισμένους, μάλλον διαφωνώ αλλά και πάλι δεν έχω πειστικά επιχειρήματα για να στηρίξω τη διαφωνία μου.
    υγ. και γιατί παρακαλώ σε τρόμαξε το προηγούμενο ποστάκι;

  5. Ενα βασικο επιχειρημα -περι ανανδριας και φοβισμενων- δινουν τα προσφατα κωμικοτραγικα γεγονοτα σε χρωμα ροζ.
    Το προηγουμενο ποστακι με τρομαξε επειδη, αν και ηθελα να σχολιασω, το απεφυγα γιατι αν σχολιαζα οπως ακριβως θα ηθελα θα φαινοταν πολυ σκληρο το σχολιο!
    ..μια σχετικη παροιμια «οπως στρωσεις θα κοιμηθεις» ταιριαζει νομιζω..
    Αν και η κοινωνια φτιαχνει τους διαφορους «Τακηδες» -καθως λενε οι ειδικοι και το δεχομαι- δεν γινεται να τους αφαιρεσουμε καθε ευθυνη, ετσι δεν ειναι;

    προς wordpress, ενταυθα: –>> το σχολιο ΔΕΝ ειναι ΣΠΑΜ –>> χαχαχα

  6. πάντως δε μιλάω για αυτόχειρες που βασίζουν την απόφασή τους σε ροζ σκάνδαλα και
    τηλεοπτικές κατακραυγές. Είναι αλήθεια πως οι κάθε λογείς Τάκηδες πρώτα αδυνατούν να αντιμετωπίσουν τους εαυτούς τους και μετά την πραγματικότητα, αλλά δε μπορώ παρά να κοιτάξω με συμπάθεια τα «θύματα» μιας κοινωνίας που ξέρει καλά μόνο να «αξιολογεί» και να τιμωρεί. Η ευθύνη είναι πάνω απ’ όλα ατομική και όλες οι άλλες κοινωνιολογικές αναλύσεις έπονται.
    η wordpress επιτέλους έλαβε το μήνυμα. να ‘σαι καλά Ροδιά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s