τα κορίτσια που δε συμπαθούν τα αινίγματα

Κορίτσια όμορφα κοντοστέκονται ανάμεσα στις βιτρίνες του city link κι είναι η αντανάκλασή τους στο τζάμι που φωτίζει ένα ολόκληρο σωρό από χρυσές επιλογές. Με το πρόσωπο να λάμπει μπροστά στο φακό, δίνουν συνέντευξη κι υπογραμμίζουν τα νιάτα, το στυλ και τα όνειρά τους για μια ισορροπημένη επαγγελματική κι οικογενειακή σταδιοδρομία.

Στο μεταξύ ο τοίχος στη γωνία, που στρίβει με δυσκολία πάντα το λεωφορείο, γράφει: «οι ωραίες πληθαίνουν – οι παρέες πεθαίνουν». Απαισιόδοξο το μήνυμα κι η γραφή σιγά σιγά ξεθωριάζει. Η αλήθεια του όμως, τουλάχιστον ως προς το πρώτο σκέλος, βγάζει μάτι. Κορίτσια περιποιημένα, εν δυνάμει μοντέλα, ηθοποιοί και τεράστιες διαφημιστικές αφίσες στην εθνική οδό. Με ρούχα βγαλμένα από την τελευταία ταινία που σάρωσε στα multiplex ή στα κουλτουριάρικα στέκια και ύφος που θα ζήλευε η οποιαδήποτε star του παγκόσμιου στερεώματος. Κυκλοφορούν και το μάτι παίζει, σχεδόν μετράει τους διερχόμενους οδηγούς. Λογαριάζει το ύψος, το ντύσιμο, την επιφάνεια, την τρυφερότητα ή την αγριάδα του καθενός. Πιο όμορφες από ποτέ, πιο πονηρές από ποτέ. Πιο ελεύθερες από ποτέ, πιο κομφορμίστριες από ποτέ. Το μάτι γυαλίζει, απομυθοποιεί το εφήμερο, λατρεύει τη σταθερότητα, ισοπεδώνει το μυστήριο, υπολογίζει το αύριο.

Κατάκοποι, όσο και διψασμένοι από τον αυτόβουλο εγκλεισμό μας, παρατηρούμε από το ψηλό σκαμπό ενός ακόμη όμορφα διακοσμημένου bar, το αλλόκοτο θέαμα και το αφήνουμε να μας παρασύρει. Αυτά τα κορίτσια, με τη φλεβίτσα να πάλλεται στο λαιμό και τα χείλη πάντα μισόκλειστα, κοιτάνε, παρατηρούν, ζυγίζουν και τελικά χρησιμοποιούν τη νύχτα. Θύματα και θύτες, με την ίδια πάντα ευκολία εμείς, διαλέγουμε να παίξουμε σ’ αυτήν την μέτρια κι άνοστη κωμωδία, στην οποία κορμιά συμμετέχουν, το πάθος όμως απουσιάζει κι η απουσία αυτή κάνει πάταγο. Φλερτάροντας ήσυχα, χαλαρά, σχεδόν χωρίς καμία ελπίδα ή αγωνία, αφήνοντας την ένταση και τον ιδρώτα να απαντάνε μόνο σε ταινίες τρόμου ή σε καύσωνες του Ιουλίου. Το επόμενο βήμα είναι η εκλογίκευση του σώματος, της επαφής.

audrey-hepburn-tiffanys_moonriver.jpgΣ’ ένα κόσμο που δε θέλει πια να ζει στο όριο, η Χόλυ Γκολάιτλυ έπαψε να μας επισκέπτεται. Η Στέλλα δεν βγαίνει βόλτα στις γειτονιές, αφού τα κορίτσια κάνουν παρέα, προβάροντας την αυστηρότητα, τη σοβαρότητα και τη βαρύτητα της γυναίκας που μόλις τελείωσε με τις υποχρεώσεις της. Δηλαδή τη διεκπεραίωση των εγγράφων, το διάβασμα των παιδιών και την επίβλεψη της αλλοδαπής που σιδερώνει. (Μια ολόκληρη κοινωνία περδικλωμένη στις υποσχέσεις της διαφήμισης και της μετακόμισης σε ένα οικόπεδο στα βόρεια προάστια) Κορίτσια που το κορμί και το μυαλό τους φτιάχτηκε για μακρινές πτήσεις, περπατάνε στις λεωφόρους απόμακρες, στεγνές κι έτοιμες να θυσιαστούν στο βωμό ενός κόσμου που έπαψε πια να αναζητά τη φυγή ή τ’ όνειρο.

Εμείς ποινικοποιήσαμε τη φαντασία, εμείς καταδικάσαμε τα κορίτσια στην προσποίηση και την αδιαφορία. Αυτές ερμήνευσαν τον έρωτα σαν συνεννόηση μεταξύ των αντισυμβαλλόμενων, σαν επίδειξη του θηράματος και υπέγραψαν τη σύμβαση που θα συντρίψει τις οξύτητες και την τραγωδία. Τα ζευγάρια κάνουν αμοιβαίους συμβιβασμούς κι όλοι, άντρες και γυναίκες, θα προσεγγίσουμε το πρότυπο της ήρεμης, διαδικαστικής οδού.

35.jpgΟι ταινίες τελευταία δεν μεθούν από την παρουσία μυστήριων κι υπέροχων γυναικών. Οι μόνες ηρωίδες που δικαιώνουν την ελάχιστη απόκλιση από το μέσο όρο, είναι αυτές που έχουν υπερφυσικές δυνάμεις, πετούν, βγάζουν φωτιές ή πλακώνουν στο ξύλο καμιά σαρανταριά ένοπλους μαφιόζους. Οι υπόλοιπες πρέπει απλά να είναι όμορφες, με το μέτρο των πολυεθνικών και των καλλυντικών, και ρομαντικές στο μέτρο που λατρεύουν τις ροζ κάρτες και τα μικρά αρκουδάκια, ακόμα κι όταν απ’ το πρωί έχουν υποστεί άλλον ένα παροιμιώδη ευνουχισμό στον εργασιακό τους χώρο.

Να γίνουν όλες ίδιες, νέες, αδύνατες, μοδάτες, ήταν το σχέδιο και έχει ήδη πετύχει. Το τίμημα, ήδη φοβερό, το πληρώνουμε κάθε δευτερόλεπτο, αφού σπανίζει πια η ακατανίκητη επιθυμία, η λύσσα κι η απόφαση που παραμερίζει τις λογικές αναλύσεις, που μόνο η μοναδικότητα και η ξένη κι αφάνταστη προσωπικότητα μιας γυναίκας μπορεί να προσδώσει στις νύχτες μας. image.jpgΣήμερα η Monroe δε θα ήταν ανεξήγητο αίνιγμα, ικανό να καταβάλλει συγγραφείς, τρομερούς αθλητές και περαστικούς που χαζεύουν πρωτοσέλιδα στα περίπτερα. Σήμερα ψάχνοντας για τον ωραιότερο κώλο του 2007, καμία δίνη δε θα μας παρασύρει σε άστοχες επιλογές και παράτολμες διαδρομές. Αντίθετα άλλο ένα κάτασπρο και τέλειο χαμόγελο θα φροντίσει να μας προσγειώσει και να μας κρατήσει αιωνίως δεμένους με τα δεσμά της βουβαμάρας.

Όμως το χαμόγελο μιας γυναίκας, όμορφης, μοναδικής, παράταιρης σχεδόν, σ’ ένα κόσμο που λες και φτιάχτηκε για να δεις εσύ και μόνο εσύ αυτό το χαμόγελο, είναι η σπίθα που γύρισε σήμερα τον πλανήτη, το αυτοκίνητο ή το μοτέρ του σκηνοθέτη. Καμία τέχνη, κανένας έρωτας δεν μπορεί να εμπνευσθεί από την ομοιομορφία, τη μηχανική αντίληψη των κορμιών και τα στεγνά πρόσωπα. Προς το παρόν στο βλέμμα θ’ αναζητάμε το τελευταίο καταφύγιο κι εκεί θα προσμένουμε την πιθανότητα μιας ανάσας.

ellielambeti.jpg

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under γυναικών λέχος πολύπονον

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s