το δέντρο της φιλίας

Δεν μπορώ να γράψω ποιήματα για τους φίλους μου. Δεν είναι φιλόσοφοι, γιατροί του κόσμου, αντάρτες, ραλίστες ή τραγουδιστές. Δεν μπορώ να τους αφιερώσω έπη ή να διηγηθώ συναρπαστικές ιστορίες που ξεπερνούν τα ανθρώπινα μέτρα.

Οι φίλοι μου δεν είναι ήρωες. Δεν είναι μυστήριοι επαναστάτες, «σύρματα τεντωμένα», αντιεξουσιαστές. Αν ήταν κρατούμενοι θα ήταν ποινικοί, μάλιστα μικροεγκληματίες. Δεν είναι πετυχημένοι, πλούσιοι, λεφτάδες με μεγάλα αυτοκίνητα κι εξοχικά, ούτε φτωχαδάκια, ανεπρόκοποι ή πεινασμένοι. Παλεύουν με τη χρυσή μετριότητα και συνήθως νικάνε, όχι λόγω ενός ακόμα επιτεύγματος ή μιας επαγγελματικής νίκης, αλλά εξαιτίας μιας ακόμη νύχτας που τους βρήκε ωραίους και άυπνους.

Οι φίλοι μου δεν καταλαβαίνουν τις επιταγές των σοβαρών κουστουμιών ή το στριφνό χαμόγελο του καθωσπρεπισμού. Στις καφετέριες φωνάζουν, γελάνε δυνατά, ενοχλούν τους δίπλα κι ύστερα τραγουδάνε, γκαρίζοντας, λαϊκά τραγούδια. Στο σχολείο λείπαμε όταν οι δάσκαλοι μιλούσαν για σεβασμό. Κοροϊδεύουμε τον εκάστοτε τυχερό της βραδιάς μέχρι αηδίας. Χρόνια εξασκούσαμε την τέχνη μας, η οποία συνοψίζεται στη μετατροπή της τρίχας σε τριχιά. Δεν σεβόμαστε ο ένας τον άλλο. Μπερδεύουμε τα όρια μεταξύ ενδιαφέροντος και κουτσομπολιού, μεταξύ του χιούμορ και της ειρωνείας. Λες και στα λόγια μας κατοικεί η πίσω αυλή μιας παλιάς γειτονιάς εισβάλλουμε ο ένας στη ζωή του άλλου. Επεμβαίνουμε, σχολιάζουμε, ξεσκίζουμε τα μυστικά και την προσωπικότητα του άλλου. Δεν εκτιμήσαμε ποτέ την αξία των ορίων, γι’ αυτό πλέον μας είναι άγνωστα. Δεν πιστέψαμε τις παρλάτες για αυτοσυγκράτηση, διακριτικότητα ή υπομονή. Είμαστε ταυτόχρονα πρήχτηδες κι υστερικοί. Είναι φορές που αποφεύγουμε τα πιο σοβαρά, όχι γιατί φοβόμαστε, αλλά γιατί με μια ματιά είναι σαν να τα έχουμε πει όλα.

Γελοιοποιούμε το καθετί, αφού είναι γνωστή σε όποιον ερωτεύτηκε, μέθυσε ή ανέπνευσε την παραμικρή τζούρα ζωής, η ματαιότητα του κόσμου στον οποίο έχουμε την τύχη και την ατυχία να βαδίζουμε. Πίνουμε και τρώμε μέχρι να πονέσουν τα στομάχια μας, γνήσια τέκνα του γλεντιού, του τραγουδιού και της μελαγχολίας. Πιστεύουμε στο μέτρο, αδυνατούμε όμως να το εφαρμόσουμε.

Συντηρητικοί κι υπερπροοδευτικοί, βαριεστημένοι κι υπερδραστήριοι χωρίσαμε με τις φιλοδοξίες όταν ακόμα ήμαστε παιδιά. Κανείς δε ενδιαφέρεται να γίνει ο καλύτερος κι όμως όλοι κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους.

dsc02403.jpgΟι φίλοι μου ονειρεύονται ταβερνάκια στην άκρη της θάλασσας ή χαμένα κάτω απ’ τη σκιά των βουνοκορφών. Λειώνουν τα παπούτσια τους σε γραφεία και δρόμους, αλλά στο μυαλό τους αρμενίζουν μέχρι την άλλη άκρη της γης ή απλά μέχρι τα χωριά τους. Δεν δυσκολεύονται να δουν τις μέρες τους ανάμεσα σε αμπέλια και χώματα ή στα στενάκια που τέμνουν την Ευριπίδου. Φαντασμένοι κι ιπτάμενοι, αν καθίσεις ένα μεσημέρι μαζί τους θ’ ακούσεις για αργόσυρτα πλάνα και μαγικά ταινιάκια, για σούζες πάνω σε ράμπες από χώμα, για πινέλα και χρώματα ή τη θέα του κοινού απ’ το σανίδι. Ονειρεύονται και ο ουρανός δεν τους πνίγει. Κάθε μέρα, κάθε πρωί ξυπνάνε, πάνε στις δουλειές τους κι έχουν κρατημένη μέσα τους όλη τη μαγεία.

Δεν διάβασαν ποτέ το «φύλακα στη σίκαλη», μα θα ήθελαν να είναι εκεί παρέα με το Χόλντεν Κόλφιλντ και να προσέχουν τα παιδιά όλου του κόσμου.

Οι φίλοι μου είναι ένα δέντρο. Τρέχουμε όλοι προς αντίθετες κατευθύνσεις, σαν τα κλαδιά που απλώνουν. Τσακωνόμαστε, κουραζόμαστε, δε μιλάμε για βδομάδες, σιχαίνεται ο ένας τον άλλο, αλλά οι ρίζες μας είναι βαθειά μπλεγμένες και πάντα μοιράζονται το ίδιο νερό. Τόσο καιρό το νερό μας δεν ήταν η συμπαράσταση, το κουράγιο ή ο σεβασμός. Τόσο καιρό οι ρίζες μας έπιναν απ’ τη χωμάτινη πηγή σκέτη αγάπη.

dsc00498.jpgΟι φίλοι μου είναι χρόνια ολόκληρα, αβάσταχτες ιστορίες. Είναι στα σκαλάκια των πολυκατοικιών του Βύρωνα, στο Αλάβαστρο και το Lobby, στην ασφυκτική γκαρσονιέρα της Κομοτηνής, στο Berlin στη Θεσσαλονίκη και το ποτάμι της Φλώρινας, οι στροφές λίγο πριν τη Δημητσάνα, το πανηγύρι του Τουρκολέκα, ο καρβουνιάρης 15 ώρες ως τη Θράκη, η Ίος όμορφη και βουτηγμένη στο ούζο, ο ύπνος στις παραλίες του Σουνίου, οι Κόκκοι, η Ψείρα και τα παϊδάκια τις απόκριες.

Οι φίλοι μου πριν τσουγκρίσουν τα ποτήρια και τις λέξεις τους δεν απαγγέλουν ποιητές ή στοχαστές. Μες στη θλίψη και τη χαρά, φλερτάροντας με τον έρωτα και το τέλος, βρίσκουν πάντα τον ήρωά τους. Κάθεται σε ένα καφενεδάκι, παίζει τάβλι, μοιάζει στους περαστικούς και σ’ αυτούς που στέκονται στο φανάρι περιμένοντας.

ΥΓ. Το ποστάκι αυτό, όπως είναι φυσικό, γράφτηκε για να πάει να συναντήσει όλη την παρέα.

 

Advertisements

9 Σχόλια

Filed under ταυτολογίες - για τη νοσταλγία

9 responses to “το δέντρο της φιλίας

  1. Δεν ξέρω, μου άρεσε πολύ και ομολογώ ότι με συγκίνησε. Τόσο, μα τόσο ανθρώπινο. Τόσο πολύ κομματι του ειναι μας.
    Ομορφο πολύ
    ριτς

  2. ευχαριστώ ριτς.
    είναι όντως κομμάτι μας, ώρες ώρες μοιάζουν να μπλέκονται οι ζωές μας.

  3. Υπέροχο μανιφέστο φιλίας.

  4. Θα μου επιτρέψεις να σου συστήσω έναν εξαιρετικό blogger που πιστεύω θα σου αρέσει πολύ.
    http://stonpyrgo.blogspot.com/

  5. γράφεις τόσο ωραία! επέτρεψε μου να δώσω αυτό το κειμενάκι στους φίλους μου, δεν μπορούσα ποτέ να τους τα πω και τώρα είναι εδώ γραμμένα! με συγκίνησες!

  6. padrazo,
    σ’ ευχαριστώ πολύ και για
    την πρότασή σου. θα διαβάσω εκτενώς και θα σου πω εντυπώσεις.

    foteinoula,
    να ‘ σαι καλά με τα ωραία σου λόγια. δώσε το ποστάκιον όπου θες, αυτός είναι ο σκοπός του, να φέρει τις βόλτες του.

  7. le vert

    ligo kathisterimena alla tha ithela na apantiso.simera ime sto Bordeaux kai an kai ine ligo makria apo thn elada , nomizo oti molis vgo apto spiti tha emfanisto aifnis sto lobby i sto tourkoleka.kai tha pio kai tha horepso(an tha erotefto den xero pia- i y a pas de rapports sexuels elege o lacan kai ara kai erotikes isos) ala xero oti to kimeno soy me exi kapou sti gonia ( pou xorao tha eleges, aptis liges fores pou ime sigouros gia kati), xero oti iparxo se ena sunolo, oti kapou aniko, oti eimai simio anaforas gia kapious. kai olo auto ine pou sou dini ti dinamj- to magiko filtro tha elega- na sinexisis na zis th tragiki farsa ths zois pou tha lege kai ionesco. To na siginise einai antrhopino, to na to paradexese ston eauto sou theiko.megali apolausi.apo tis kakies( opos kai to ouzo).elpizo na ta ksanapoume sintoma kai na prosthesoume kati akoma sthn antropini mateodoxia mas.

    Sas xeretizo kai sas nostalgo

  8. αγαπημένε μου vert, καλό μου πρώην παχιό, αν δεν ήσουν εσύ και κάποιοι άλλοι (τους οποίους ξέρεις καλά) το κειμενάκι αυτό δε θα υπήρχε, μπορεί να μην υπήρχε καν το blog.
    όμως τα υπόλοιπα από κοντά όταν γυρίσεις. ελπίζω να φέρεις και κανένα κρασάκι.
    ΥΓ. πέρνα και μια βόλτα από clignancourt, έτσι για μένα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s