ο έρωτας ως μαθηματική πράξη

Η προσπάθεια να εξηγηθεί ο έρωτας με τη βοήθεια της αριθμητικής δεν είναι καινούρια. Η λεγόμενη χημεία μεταξύ του κάθε ζευγαριού, οι οσμές, τα απλά μαθηματικά (πρόσθεση ενδιαφερόντων, γούστων και κοινωνικού κύκλου ίσον σχέση) μας ταλαιπωρούν εδώ και χρόνια.

Το holywood μας χάριζε πάντα τη γλυκύτητα που έβγαζε το πρόσωπο της Meg Ryan ή την τρυφερότητα που απέπνεαν ταινίες όπως το French Kiss. Μιλούσε για σχέσεις που βασίζονταν στα ωραία μούτρα των πρωταγωνιστών, τα νάζια της πρώτης γνωριμίας ή το happy end σε πείσμα της μπάσταρδης κάθε φορά τύχης. Έπειτα ήρθε η συντονισμένη επίθεση του MTV και του MAD, τα οποία προσπάθησαν να μας πείσουν ότι επιθυμία είναι τα καλογυμνασμένα και λαδωμένα σώματα της Britney ή της Βανδή. Λες και επρόκειτο ποτέ να πιστέψουμε ότι τα κορμιά δεν υπακούουν πια στη δίψα για επαφή, αλλά στις επιταγές του προσωπικού γυμναστή της J.Lo. Ευτυχώς, ότι κι αν λένε τα περιοδικά, καμιά γυαλιστερή εικόνα, κανένα αλλόκοτο ακροβατικό σε κάποια επίπεδη οθόνη, δε θα μπορέσει να αναμετρηθεί με την αγωνία της επαφής.

Σε αντίθεση με όλες αυτές τις ευχάριστες, αλλά και εξίσου άνοστες, ιστοριούλες, εμείς από παλιά μαθημένοι στην υπερβολή, το δράμα και τη λύσσα, δεν κρύψαμε ποτέ τη συνενοχή μας για τα δάκρυα της Μήδειας ή τα Πάθη του νεαρού Βέρθερου. Ωραίες οι μικροπαρεξηγήσεις στα πάρκα της Νέας Υόρκης και τις ακριβές σουίτες των ξενοδοχείων, αλλά τα βλέμματα ήταν πάντα στραμμένα αλλού. Η ανάσα μας πιανόταν, όταν ερχόταν η γνωστή αυτή δίνη, η αγωνία που σε παρασύρει όταν πια μιλάμε για το θαύμα του έρωτα. Δε μιλάμε για αυτοτελή επεισόδια με χιούμορ και συγκίνηση, αλλά για αγειάτρευτα κολλήματα, τραγωδίες, φωνές πριν το ξημέρωμα και σεντόνια και κορμιά που γίνονται ένα αξεδιάλυτο κουβάρι. Μιλάμε για έρωτα.

Χιλιάδες ζευγάρια γνωρίζονται, φιλιούνται, παντρεύονται και τελειώνουν μέσα στα πλαίσια του οικείου εργασιακού περιβάλλοντος. Άλλοι πάλι σκοτώνονται κάθε μέρα, πληγώνουν τις νύχτες τους, ικετεύουν, ζουν αφόρητα δράματα και τελειώνουν ο ένας τον άλλον με τα κεφάλια λαχανιασμένα πάνω στο ίδιο μαξιλάρι. Ο άγιος ιδρώτας ξεπλένει τα βάρη αιώνων, όταν η πάλη έχει να κάνει με τον έρωτα.

Ο Μπαρτ μας πιάνει απ’ το χέρι και μας διαβάζει με μια ανάσα τα «αποσπάσματα του ερωτικού λόγου». Το βιβλίο του, ακόμα κι αν αρχικά σε δυσκολέψει, θα σκίσει τον εαυτό σου σε χιλιάδες κομμάτια. Μόλις σηκώσεις τα μάτια από τις σελίδες θα δεις να ανοίγεται μια τομή στο παρελθόν σου και κάθε σου έρωτας θα ζωντανέψει το ίδιο κιόλας βράδυ. Τώρα θα δεις καθαρά τη δικιά σου προσωπική τραγωδία. Ο έρωτας θα καθορίσει τη ζωή σου, θα τρυπώσει σε κάθε λεπτή πτυχή της ημέρας, θα γκρεμίσει τις βαριεστημένες συναναστροφές, θα σε αποκόψει από ότι είναι εφήμερο, καταδικασμένο να τελειώσει ή ήδη νεκρό.

Οι Κυριακές, που είναι ήδη κλεισμένες σε όλες τις εκκλησίες δε θα πρέπει κανέναν να τρομάζουν. Οι παπάδες κι οι λίστες δώρων σφραγίζουν το αυτονόητο ή την υπολογισμένη ωριμότητα. Δεν έχουν μάτια να αναγνωρίσουν τη θλίψη ή την έκσταση. Ο έρωτας θ’ ανάψει και θα σβήσει με πάταγο κάτω από σκιές δέντρων, σε άδεια bar και στις πίσω θέσεις του λεωφορείου. Οι υπόλοιποι, που ακολούθησαν την οδό που τους υπέδειξε η αριθμητική κι η λογική στάθμιση των συνθηκών, θα παραμένουν ισόβια εγκλωβισμένοι σε μια ευτυχία καταδικασμένη να φαίνεται και να διαφημίζεται, ώστε να επιβεβαιώνεται η ύπαρξή της. Η αγκαλιά θα πάρει τη θέση του αγχολυτικού ή ακόμα χειρότερα θα το στηρίξει επικουρικά. Ο Αρανίτσης κάπου λέει ότι στο βάθος του έρωτα δεν υπάρχει χημεία, αλλά μυστήριο.

Αντίθετα, αυτοί που κάηκαν, πάλι θα πλησιάζουν τη φωτιά κι η δίνη θα χαίρεται να τους παίρνει μέσα της και να τους πετάει αποκαμωμένους, έρημους μα κι ευγνώμονες γι’ αυτήν την πτήση. Τις ιστορίες τους θα τραγουδάει η Φ. Νταντωνάκη στα «Λιανοτράγουδα» και στο «ποιος είναι τρελός από έρωτα». Από τη «Λίνα» του Άσιμου μέχρι τις γυναικείες χορωδίες του L. Cohen, η απόσταση είναι ελάχιστη και εμείς την περπατάμε καθημερινά.

Οι ταινίες στα multiplex θα τελειώνουν χαμογελαστές, αλλά το μυαλό μας πάντα θα τρέχει στη Στέλλα του Κακογιάννη. Τη σκοτώνει ο εραστής της, γιατί το μαχαίρι κι η αγκαλιά του υποτάσσουν την τροχιά όλου του κόσμου. Δεν υπάρχουν επιλογές, μόνο έρωτας. Έρωτας υπεράνω πράξεων, σκέψεων, αναστολών, υπεράνω της οποιασδήποτε ύπαρξης, των γύρω ανθρώπων ή ολόκληρου του σύμπαντος. Ο έρωτας με τα φοβερά λόγια του Χ. Μίσιου

«κι ο έρωτας; Έρωτας. Δηλαδή; Το ίπτασθαι οικιοθελώς, το ωραιάσθαι αενάως, το εγγίζειν χαϊδευτικώς, το ποθείν καθ’ ολοκληρίαν, …το φαντάζεσθαι εγχρώμως,…το αντι-εξουσιάζεσθαι ανυπερθετως, το συνουσιάζεσθαι επαναληπτικώς…».

aimee.jpgΤραγούδια και τραγωδίες, δράματα κι ήσυχοι χωρισμοί, όπως και να ‘χει, δεν φοβόμαστε να παραδεχτούμε ότι κάπου φυλάμε ένα τρυφερό χάδι για τη M. Ryan. Όμως, σε πείσμα της στασιμότητας ή της μετριότητας που μας δέρνει, παραμένουμε έτοιμοι για την απαραίτητη βουτιά στα καζάνια της κόλασης για χάρη της Ainouk Aimée, των γυναικών που τριγυρίζουν στις σελίδες της Λ. Ζωγράφου ή του απέναντι κοριτσιού που είναι έτοιμο να σου προσφέρει την ανασφάλεια, τα ζόρια, το χάος και τον ίδιο τον ουρανό.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under ασυναρτησίες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s