τη νύχτα που δικάζουν τον Πλουμπίδη

«…οι σκηνοθέτες της δίκης δεν τόλμησαν να πουν ανοιχτά ότι καταδικάζουν τον Μπελογιάννη για την ιδεολογία του, αλλά στήριξαν την απόφασή τους τυπικά, στα πλαστά στοιχεία και στις καταθέσεις των οργάνων της Ασφαλείας, ότι ο Μπελογιάννης ήταν ο καθοδηγητής του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ…

ΔΗΛΩΝΩ:

1) Καθοδηγητής του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ ήμουν εγώ και όχι ο Μπελογιάννης. Γι’ αυτή μου την ιδιότητα και για τις πράξεις μου αναλαμβάνω όλες τις ευθύνες. Ύστερα από τη δήλωση μου αυτή κάθε επιμονή στην εκτέλεση του Μπελογιάννη είναι αδικαιολόγητη, άδικη και ολοφάνερα δολοφονική πράξη…»

ploy3.jpgΜ’ αυτά τα λόγια ο Νίκος Πλουμπίδης, το Μάρτη του 1952, προσπάθησε να αναλάβει την πλήρη ευθύνη, που ισοδυναμούσε με προσωπική καταδίκη, για τη λειτουργία του παράνομου μηχανισμού του ΚΚ. Ήθελε να σώσει τον Μπελογιάννη και τους υπόλοιπους από την εκτέλεση. Απέτυχε. Ο θάνατος ήρθε στο τέλος του ίδιου μήνα, μια Κυριακή που δεν πρόλαβε να ξημερώσει για τους καταδικασθέντες πρώτα από το έκτακτο κι ύστερα το τακτικό στρατοδικείο.

Η πρωτοβουλία του Πλουμπίδη (γεννημένος στα Λαγκάδια Αρκαδίας το 1902, μέλος του ΚΚΕ από το 1926, έμαθε ότι ήταν φυματικός το 1929), δεν αρέσει στο Ζαχαριάδη, όπως και κάθε πρωτοβουλία άλλωστε και σπεύδει να δηλώσει ότι η επιστολή ήταν πλαστή κι ότι ό σύντροφος αναμετράται με την ασθένεια στην Τσεχοσλοβακία. Ακόμη κι αν η κίνηση αυτή σκόπευε να τον προστατεύσει, δύσκολα μπορεί να υποστηριχθεί το ίδιο και για τις φήμες που ξεκίνησαν αμέσως μετά, περί χαφιεδισμού και κατασκοπίας του Πλουμπίδη. Στο ΚΚ, μαθημένοι ν’ απαξιώνουν τους πρώην συντρόφους τους (Καραγιώργης κ.α.), έστειλαν ξανά το μήνυμα για την αξία της πειθαρχίας. Ο Πλουμπίδης, απομονωμένος, κυνηγημένος από δεξιούς και παρατημένος από αριστερούς, συλλαμβάνεται από την Ασφάλεια, Noέμβρη του 1952 και κρατείται στην απομόνωση. Κάνει συνεχώς αιμοπτύσεις στο σανατόριο «Σωτηρία».

Έμαθε μέσα στην φυλακή βαριά άρρωστος απ’ τη φυματίωση, ότι κατηγορείται από τον ραδιοφωνικό σταθμό της «Ελεύθερης Ελλάδας» σαν «προβοκάτορας και χαφιές». Σ’ ένα κόμμα που μοιάζει περισσότερο με θρησκεία, που διεκδικεί τη θητεία στο αλάθητο και λατρεύει την πειθαρχία, ο Πλουμπίδης παλεύει να σκίσει τα αγιάτρευτα κωλύματα. Προσέφερε τον εαυτό του ενάντια σε γραφειοκράτες, ατελείωτα ψηφίσματα, ολομέλειες και διαγραφές. Το κόμμα του το ξεπλήρωσε, αφενός με τη διαγραφή του από το ΠΓ τον Ιούλιο του ’52, αφετέρου όταν μετά την εκτέλεσή του, ανέφερε απ’ το ραδιόφωνο, ότι ο Πλουμπίδης δεν πέθανε, αλλά μεταφέρθηκε στην Αμερική, όπου γεμίζει τις μέρες και τις τσέπες του με το πικρό αντίτιμο της προδοσίας (σχολιάζει ο Ραφαηλίδης: δεν είναι απλώς λάθος, δεν είναι μόνο ηλίθιο, είναι πέρα για πέρα τερατώδες).

[Ο Χ. Μίσιος σ’ ένα βιβλίο του λέει, ότι καμία εξουσία δεν μπορείς να ανατρέψεις με τα ίδια τα μέσα που την αναπαράγουν: βία, ιεραρχία, πειθαρχία.]

Στη δίκη είπε «τιμή μου είναι η τιμή του κόμματός μου». Έκανε λάθος. Το κόμμα του δεν μπορούσε να μιλάει για τιμή, αλλά μόνο για την μεταφυσική του πίστη σε νομοτέλειες, καθοδηγητές, φοβερές αποφάσεις και μια άτεγκτη, αντιδραστική αυθεντία. Το κόμμα του είχε να περηφανευτεί μόνο για τις θυσίες των ανθρώπων, αυτό όμως νοιαζόταν να εκθρέψει άβουλα, κομματικά ανδρείκελα. Φρόντισε εξαρχής να κυνηγήσει την ελευθερία ή τη φαντασία και να κάνει δώρο στην κοινωνία μερικά ακόμη Ανθρωπάκια. Το ΚΚΕ ποτέ δε συμπάθησε την αμφισβήτηση, το διάλογο ή τη μελέτη. Ήξερε από σφαίρες όχι από συντροφικότητα. Ήξερε να σκηνοθετεί προδοσίες και να νιώθει μίσος, όχι να προτάσσει ιδέες κι ανθρωπιά. Ήξερε καλά να ‘χει το όπλο παρά πόδα, έτοιμο ανά πάσα στιγμή για νέους ηρωισμούς, δεν θέλησε ποτέ να μάθει ότι αριστερός σημαίνει πρώτα απ’ όλα αμφισβήτηση, παιδεία κι αγάπη για την ελευθερία (ατομική και κοινωνική). Τόσα χρόνια απέναντι στις ανεκδιήγητες ηγεσίες της δεξιάς, ο Ζαχαριάδης κι οι υπόλοιποι πήραν μαθήματα από τους καλύτερους. Το ποίμνιο ακολουθεί, δεν διαφωνεί, αλλιώς το τρώει ο λύκος.

Κανένα από τα μεγαλειώδη λάθη του ΚΚ, καμία καθαίρεση δεν επηρέασε τον Πλουμπίδη κι έτσι όταν στη δίκη ο βασιλικός επίτροπος έλεγε: «Τι αγωνίζεσαι Πλουμπίδη; Χαφιέ σε λέει ο Ζαχαριάδης, σε εξευτέλισαν Πλουμπίδη» αυτός απαντούσε «Ματαιοπονείτε, αν πιστεύετε ότι θα με κάνετε να στραφώ ενάντια στο Κόμμα μου» και « Έχει εσφαλμένες πληροφορίες ο αρχηγός του Κόμματος». Η παράνοια των κομματικών μηχανισμών τον είχε αφήσει να αντιμετωπίσει τους δολοφόνους ολομόναχος.

14 Αυγούστου του 1953 ο Πλουμπίδης μεταφέρεται από το σανατόριο στο Δαφνί για να εκτελεστεί. Οι εφημερίδες της εποχής γράφουν ότι ζητωκραύγαζε υπέρ του κόμματος κι ότι τελευταίες λέξεις του ήταν »Αφήνω τώρα στο μικρό παιδί μου ένα καλό όνομα». Ο Γ. Μαρίνος γράφει στον Ταχυδρόμο: «…Από τη μια οι αξιωματικοί ασφαλείας και οι άλλοι κατήγοροί του τον χαρακτήριζαν κατάσκοπο, εχθρό της πατρίδας, πρόθυμο να την πουλήσει στους Βούλγαρους και άλλα ηχηρά ανάλογα. Κι απ’ την άλλη ο σύντροφος Ζαχαριάδης και η άλλη ηγεσία του ΚΚΕ εξαπέλυσαν εκ του ασφαλούς από το εξωτερικό οχετό ύβρεων κατά του πουλημένου τομαριού, που πρόδωσε το κόμμα κι έγινε πράκτορας του φασισμού… Κι εκείνος ο σεμνός ιδεολόγος (όπως νομίζω ήταν) ολομόναχος, χωρίς υπεράσπιση, λοιδορούμενος κι απ’ τις δύο πλευρές… Ο φοβερότερος θάνατος. Πόση μοναξιά και πίκρα θα πρέπει να ένιωσε αυτός ο άνθρωπος. Δεν διστάζω να πω ότι τον πόνεσα σαν δικό μου κι ο πόνος του πάντα βρίσκεται μέσα στην καρδιά μου».

Πρέπει να χάραζε όταν οι κατηγορίες κι οι σφαίρες έσκιζαν την ανάσα του και εκείνος τραγουδούσε την διεθνή, όπως τόσοι πολλοί πριν από αυτόν. Ίσως, όμως απλά να ψιθύριζε κάτι για κείνον τον Νικολά Σαλμάνοβιτς Ρουμπασώφ του Α. Καίσλερ. «Άλλο ένα πλήγμα, συντριπτικό, τον πήρε στο αυτί κι ύστερα όλα ησύχασαν. Να τη, πάλι, η θάλασσα με τους γνωστούς της ήχους. Ένα κύμα αργά τον ανασήκωσε, – από μακριά ερχόταν απαλά, και για μακριά τραβούσε, λες και η Αιωνιότητα με αδιαφορία πάλι σήκωνε τους ώμους σε τούτη τη μικρή στιγμή».


ΥΓ. Τις διαφωνίες του Πλουμπίδη με τον Ζαχαριάδη, αλλά και άλλες αποφάσεις της ηγεσίας θα δεις σ’ αυτό το άρθρο. Για τα υπόλοιπα, οι στίχοι του Μ. Ελευθερίου συνεχίζουν να σου θυμίζουν, ότι κι αυτόν και τον επόμενο Πλουμπίδη θα τον δικάσουν «οι λύκοι αγκαλιά με τα σκυλιά»

Advertisements

4 Σχόλια

Filed under πρόσωπα

4 responses to “τη νύχτα που δικάζουν τον Πλουμπίδη

  1. Παράθεμα: Tweets that mention τη νύχτα που δικάζουν τον Πλουμπίδη « το βυτιο -- Topsy.com

  2. Χάρη στο τουίτ της elentelon διάβασα αυτό το ποστ. Άξιος, βυτίο!

    Λαγκαδινός, ε;Δεν το ΄ξερα!

  3. @γειά σου ρενάτα και θενκς.
    πάντως επειδή είναι παλιακό το ποστ, νομίζω ότι αν το έγραφα σήμερα, θα ήταν κάπως διαφορετικό.
    και χωρίς πολλές κορώνες λυρικού στιλ (τζίζας τί έγραφα ο πούστης)
    και γενικώς. τεσπα.

  4. Μας μαύρισες την καρδιά φίλε μου, αλλά χαλάλι…
    Ο Μίσιος λέει και πολλά ακόμα για το κόμμα και τα λέει πολύ καλά, αλλά κάτι με έπιασε με την ανάρτηση, δεν θέλω να σχολιάσω περισσότερο. Ευχαριστούμε πάντως!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s