το «αντιδεξιό» σύνδρομο

Στην μεταπολιτευτική Ελλάδα η εμμονή εναντίον της «δεξιάς» είναι τόσο διαδεδομένη όσο και σχηματική. Με μνήμες, ιστορίες προσωπικές ή δανεικές, το Πολυτεχνείο, τον Θεοδωράκη, τις εξορίες και την εικόνα του αστυφύλακα που τρέχει πίσω από τον αριστερό τρέφεται ακόμη και σήμερα η μυθολογία που εξακολουθεί να ταΐζει τη σκέψη μας. Αλήθειες πικρές, βασανιστήρια και πόνοι, εξωραϊσμοί προσώπων και καταστάσεων, λαϊκοί αγωνιστές και ποιητές που έβαλαν τους στίχους τους να ματώσουν τους δρόμους, μπλέκονται και ανακατεύουν τα λόγια μας, χτυπώντας κυρίως σε συναισθηματικό, συνθηματολογικό επίπεδο.

Δικαιολογημένη ή όχι η προσκόλληση πολλών, ιδιαίτερα όσων λειώνουν τις σόλες των παπουτσιών τους για πάνω από 45 χρόνια, σε γεγονότα και πρόσωπα άλλων δεκαετιών, οδήγησε στη σημερινή σύγχυση. Αντί για ψύχραιμη αποτίμηση (παρέα φυσικά με την αγαπημένη μας νοσταλγία ή μελαγχολία) καταλήξαμε σ’ αυτό το αλλόκοτο αντιδεξιό σύνδρομο, να δείχνουμε δηλαδή την απέχθειά μας απέναντι στη ΝΔ και τον Καρατζαφέρη, λες κι είναι οι μοναδικοί φορείς κάθε δεξιάς έκφρασης.

Με φοβερή δουλειά, αλλά και χαρακτηριστική ευκολία, το ΠΑΣΟΚ προσπάθησε και τελικά κατάφερε να ιδιοποιηθεί όλη την αντιδεξιά συνθηματολογία. Φρόντισε να χαμογελάει συνομωτικά κάθε φορά που ειρωνευόμαστε τον κατασταλτικό έλεγχο ή να γνέφει συγκαταβατικά στα αφιερώματα της κρατικής σε όσους αγωνίστηκαν. Κατοχύρωσε πνευματικά το ιδεολόγημα ότι αποτελεί το αντίπαλον δέος. Υπενθυμίζοντας συνεχώς, πότε με υπονοούμενα πότε με λαϊκίστικες κραυγές, το –υπερβολικά ένοχο- παρελθόν της ΝΔ, έπεισε το μέσο πολίτη, ότι το κόμμα αυτό είναι το μετερίζι των κάθε λογής προοδευτικών. Στην πραγματικότητα καρπώθηκε μια κατάσταση που καμία διάθεση δεν είχε ουσιωδώς να υπερασπιστεί. Με άλλα λόγια ήθελε τις ψήφους όλων όσων είχαν υποφέρει τόσα χρόνια από τη δεξιά (κι ήταν πολλοί αυτοί), με αντάλλαγμα ατελείωτες συνοικιακές εκδηλώσεις με παιδικές χορωδίες που τσιρίζουν τα τραγούδια του αγώνα. Τα χρόνια κι οι πράξεις τους απέδειξαν ότι η μόνη σχέση που είχαν με την αριστερά αφορούσε την εξιστόρηση του ηρωικού παρελθόντος. Στα άπειρα χρόνια που κυβέρνησαν, στηρίχτηκαν στις ίδιες ακριβώς μεθόδους κι αρχές, που με πάθος τελειοποιούσαν οι προηγούμενοι. Βία, καταστολή, οικονομικά σκάνδαλα, λαϊκισμός. Το κόμμα που ήθελε να παραστήσει τη φωνή των μη προνομιούχων, δεν αποφάσισε ποτέ για τη δική του φωνή, έτσι κατέληξε να αυτοπροσδιορίζεται με μεγαλόστομες αρλούμπες του στυλ η μεγάλη δημοκρατική παράταξη.

Έτσι δικαιολογημένη θεωρώ την αμηχανία που νιώθαμε ως φοιτητές, όταν ΠΑΣΠ και ΠΚΣ σηκώνονταν εναλλάξ για να βροντοφωνάξουν στα μούτρα της αφόρητα αλαζονικής ΔΑΠ το γνωστό σύνθημα, ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά. Το πάθος σε όλα τα τραγουδάκια τους ήταν έντονο, αλλά ειδικά σ’ αυτήν την περίπτωση έδιναν ρέστα, λες κι ήταν αυτοί οι ίδιοι, λίγη ώρα πριν, στο Γράμμο, την ταράτσα της Μπουμπουλίνας ή τη Μακρόνησο. Αυτό που δεν καταλάβαιναν όλοι αυτοί ήταν ότι το πρόβλημα εξαρχής δεν ήταν το αν θα ξεχαστεί τι σημαίνει δεξιά, αλλά αν θα καταλάβουμε ποτέ ποιά είναι η δεξιά.

Η σύγχυση αυτή εξυπηρέτησε και τα δύο μεγάλα κόμματα. Το ένα πάτησε πάνω σε ιδεολογήματα και σλόγκαν κι έγινε για πάνω από είκοσι χρόνια καθεστώς, το άλλο δεν χρειάστηκε να συζητήσει για τις παλιές αμαρτίες του, πόσο μάλλον να πληρώσει γι’ αυτές, ενώ κάθε αληθινά ανατρεπτική, αριστερή ιδέα εξοβελίστηκε στα βάθη διηγημάτων, τις επανεκδόσεις τραγουδιών και τις τραυματικές μαρτυρίες που δόθηκαν με φόντο τους καμένους πλέον κάμπους και τα έρημα βουνά.

Το αντιδεξιό σύνδρομο στην Ελλάδα έμεινε, όπως και τα περισσότερα πράγματα, σε επιφανειακό – επικοινωνιακό επίπεδο. Λόγια και ευχές για μια δημοκρατία που μας χωράει όλους, αρκεί τα ψηφαλάκια να μοιραστούν ανάλογα και η εναλλαγή στην εξουσία, άρα κι η μοιρασιά, να τους βολέψει όλους. Με τα κόμματα της αριστεράς εξαρχής να απουσιάζουν, συνεχίζουμε την πορεία μας παρατηρώντας την κούρσα διαδοχής στο ΠΑΣΟΚ, αφού για τα όσα έχουν γίνει από το 1940 ως σήμερα καμία συζήτηση δε θα γίνει, άλλωστε δε χρειάζεται κιόλας. Με τη σιωπηλή απονομή χάριτος και τους μετά θάνατον πανηγυρικούς (για όλους ανεξαιρέτως τους ηγέτες και των δύο πλευρών) θα είναι όλοι ευχαριστημένοι και τα δύο κόμματα, καθρέφτης δικός μας ξεκάθαρος, θα συνεχίζουν να σώζουν το νεοελληνικό κράτος, όπως μόνο αυτά ξέρουν και μπορούν, από τη γέννησή του και μέχρι το τέλος του κόσμου.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under πολιτικά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s