η ουρά μας εξουθενώνει

Το σύνθημα στο σχολείο, στη μάντρα κάτω από τα κάγκελα λέει: «το πρωινό ξύπνημα μας εξαγριώνει». Προσέχουμε τα λόγια, αλλά εξίσου, αν όχι περισσότερο ενδιαφέρον, θα έπρεπε να προκαλεί και ο συνδυασμός μάντρα – κάγκελο που αποτελεί το συνηθισμένο περιβάλλον των σχολείων. Ψηλά οικοδομήματα και κλειστές αυλές, υπερυψωμένες έδρες και ονομαστικοί κατάλογοι ή λίστες με τους αποτυχόντες. Η γνώση που κλείνεται στις σελίδες των βιβλίων θα γίνει κτήμα και των μαθητών, αρκεί να συμμορφωθούν με ορισμένες βασικές αρχές, όπως η ιεραρχία κι η πειθαρχία, ώστε να επιτευχθεί ο σφιχτός εναγκαλισμός με την ιδεολογία της εκάστοτε κοινωνίας. Τα παιδιά θα λάβουν άδεια εισόδου για τον κόσμο των μεγάλων, αμέσως μόλις αποστηθίσουν την έννοια της επιτυχίας κι εσωτερικεύσουν το βλέμμα του νικητή.

Το πανεπιστήμιο αργότερα θα προσθέσει τόνους σελίδες και θα διευρύνει το μυαλό των «πιστών», ταυτόχρονα όμως θα ενισχύσει την εμπιστοσύνη μας στην ορθοδοξία του συστήματος. Με το στρατό και το εργασιακό περιβάλλον εγκαθίσταται πια για τα καλά μέσα μας η πίστη στην ιδέα της τιμωρίας και στο διαχωρισμό ικανών και ανίκανων. Η πράξη, ο σεβασμός, ο καθωσπρεπισμός, η αναμονή της άδειας και το ξεφάντωμα του Σαββατοκύριακου είναι τα επόμενα μαθήματα στα οποία θα διαπρέψουμε όλοι.    

Στα νοσοκομεία κάθε βράδυ εξακολουθεί να δοκιμάζεται και να αποτυγχάνει με πάταγο το σύστημα που όλοι μας ταΐζουμε. Η αποτυχία του δεν ορίζεται από τα ράντζα, το ελάχιστο προσωπικό, την αναμονή ή την έλλειψη των απαραίτητων μηχανημάτων. Δεν είναι τα οριακά ζητήματα που δίνουν τον τόνο. Αυτός έχει να κάνει με τις ουρές στις εφημερίες, την εναλλαγή του παλιού μωσαϊκού με ολοκαίνουριες πλαστικές αίθουσες αναμονής, τα σκαλιά και τους θαλάμους, τις κουρασμένες νοσοκόμες, τις αποκαμωμένες αποκλειστικές και τους φιλότιμους ή βαριεστημένους γιατρούς. Τα νοσοκομεία φτιάχτηκαν για να γιατρεύουν, αλλά στην πραγματικότητα, είναι τα μέρη που πας για ν’ αρρωστήσεις περισσότερο. Στα δωμάτια ή στους μονίμως ημιφωτισμένους μ’ αυτό το ιδιαίτερο κίτρινο χρώμα διαδρόμους, κρύβεται πιο πολύ η απομόνωση κι η αγωνία, παρά η ελπίδα κι η αισιοδοξία. Τα κρεβάτια όσο καινούρια κι αν είναι τα σεντόνια, φαίνονται πάντα πολυκαιρισμένα και βρώμικα, ενώ τα χαρτιά, με τις πληροφορίες του ασθενούς, στο κάτω μέρος του κρεβατιού μοιάζουν με τελεσίγραφα.

[Εξάλλου στα νοσοκομεία αποκαλύπτεται συχνά κι άλλη μια υπέροχη ιδέα του πολιτισμού μας. Οι γέροι που δικαιωματικά πλειοψηφούν στο χώρο, αντιμετωπίζονται ως αναγκαίο κακό, ταλαιπωρία και πρόβλημα διαχείρισης του χρόνου. Με τις κουβέρτες πάντα ανακατωμένες και ντυμένοι με χιλιάδες ζακέτες την ίδια ώρα που τα θερμόμετρα βαράνε κόκκινο, αναλαμβάνουν το ρόλο του ιδιότροπου, γκρινιάρη, πρώην αγαπημένου που υποχρεώνει τους άλλους σε ώρες αναμονής σε αφιλόξενα στέκια. Η ματιά αυτών, που φροντίζουν βέβαια τον μελλοθάνατο, φανερώνει όλη την νοοτροπία του πολιτισμού μας. Εσύ που είσαι άρρωστος, εσύ που πονάς είσαι άλλο από μένα. Είσαι κάτι μακρινό κι απίστευτο. Εγώ δε θα φτάσω σ’ αυτό το σημείο, το μυαλό μου πάντα θα δουλεύει, τα πόδια μου πάντα θ’ αντέχουν το βάρος μου. Ο πόνος, ο θάνατος είναι για τους άλλους, όχι για μένα. Ο κόσμος μας δε λογαριάζει τους ανήμπορους, γι’ αυτό κι εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να λυπόμαστε.]

Οι ουρές στις κάθε λογής υπηρεσίες, υπάρχουν για να μας υπενθυμίζουν ότι η αναμονή θα είναι απαραίτητο συστατικό στοιχείο κάθε μας δραστηριότητας. Το ανεβοκατέβασμα στους ορόφους και τα γραφεία, η γραφειοκρατία, τα δεκάδες έγγραφα για μια απλή αίτηση κι οι χρονοβόρες διαδικασίες αποδεικνύουν στον καχύποπτο πολίτη ότι η διοίκηση είναι μια υπερβολικά περίπλοκη υπόθεση. Όσο για το τζάμι ή τα άλλου είδους διαχωριστικά μεταξύ υπαλλήλου και πολίτη, είναι πάντα εκεί για να τονίσουν ότι και οι δύο βρίσκονται πίσω από κάγκελα, αφού κι οι δύο δεν απέχουν πολύ απ’ το να χαρακτηριστούν φυλακισμένοι.

Όλα μοιάζουν ανίκητα και κάθε μηχανισμός, κάθε επινοημένος μονόδρομος παλεύει να μας κατακτήσει, αλλά οι ζωές μας, έστω και σε συνθήκες τρομερής σύγχυσης και παγωμάρας, δεν παύουν να ζητούν δικαίωση. Έτσι το σύνθημα «το πρωινό ξύπνημα μας εξουθενώνει» (για να παραφράσω λιγάκι), γραμμένο σ’ ένα σχολείο, φανερώνει τις πτυχές της ζωής μας που ακόμα διψάνε για λίγη απ’ την ελευθερία και την ανθρωπιά, που εξαρχής στερηθήκαμε.  

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under ασυναρτησίες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s