δεν μπορώ άλλο Θανάση, κάνε στάση

Η στιγμή που υπονοήθηκε ότι η πρόοδος ισοδυναμεί με γιγαντιαία άλματα προς τα μπρος, ήταν η στιγμή που ο ίδιος ο πολιτισμός που λατρεύουμε, μας έπιασε από το λαιμό. Ήταν περίπου η στιγμή που αποφασίσαμε ότι θα τρέχουμε αιώνια και λυσσασμένα πίσω από τα νέα επιτεύγματα, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε ότι θα περάσουμε μια ζωή λαχανιασμένοι.

Τα αποτελέσματα φαίνονται πεντακάθαρα σήμερα. Με τη γλώσσα έξω, παρακολουθούμε τ’ αμάξια μας να βελτιώνουν τις τελικές τους, αλλά να δοκιμάζονται σχεδόν μόνιμα στον εφιάλτη πρώτη-δευτέρα και πάλι πρώτη. Τα σπίτια μας μεγαλώνουν κι αποκτούν φοβερές ανέσεις, ταυτόχρονα όμως κατακτούν το τοπίο και το διαλύουν. Είμαστε πιο μορφωμένοι παρά ποτέ κι όμως πιο σκληροί, λιγότερο ανεχτικοί και αθεράπευτα αλαζόνες. Στους μποτιλιαρισμένους δρόμους και τα στριφνά κτίρια ξεχειλίζει ο θυμός, το άγχος, ο άκρατος ανταγωνισμός κι η εκδίκηση.  

Καιρό τώρα έχουμε καταλήξει σε μια λατρεία της ανάπτυξης, δίχως δεύτερη σκέψη. Σιγά, αλλά μεθοδικά μετατρέπουμε ολόκληρο τον κόσμο έξω από το σπίτι μας σε αστικό τοπίο. Τα δάση είναι άλση, τα ζώα παιχνίδια κι η θάλασσα το πάρκο των καλοκαιρινών διακοπών μας. Σε λίγο όλες οι παραλίες θα διαθέτουν ξαπλώστρα κι ομπρέλα για την πληρέστερη εξυπηρέτησή μας. Ξαπλώστρα για να μη χρειάζεται ν’ ακουμπάμε τη γη και ν’ αποχωριζόμαστε το πλαστικό. Ομπρέλα γιατί κόψαμε τα αρμυρίκια που δεν επέτρεπαν στο beach bar να φτάσει στο νερό.  

Οι δουλειές απαιτούν όλη μας την πίστη και δυσανασχετούν στην ιδέα του ελεύθερου απογεύματος. Μαθαίνοντας καλά να καταθέτουμε ό,τι έχουμε στην εργασία μας, φτάσαμε στο σημείο να μη χρειαζόμαστε ή να μη θέλουμε ελεύθερο χρόνο. Τι να τον κάνεις το χρόνο αφού είναι κάτι που δε μπορείς ούτε ν’ αγοράσεις ούτε να πουλήσεις. Έτσι εξηγείται, ως ένα βαθμό, η αμηχανία του σύγχρονου ανθρώπου μπροστά στον ορίζοντα ή το όνειρο. Άλλωστε ο πιο όμορφος ορίζοντας είναι αυτός στη φωτογραφία του περιοδικού.

Η μανία μας ν’ ανακαλύψουμε και να καταναλώσουμε ότι πιο προηγμένο κυκλοφορεί στην αγορά, μας τύφλωσε και αυτό που δεν είδαμε είναι ο χρόνος. Όσο κι αν αυξάνεται ο μέσος όρος ζωής, οι μέρες μας πάντα θα λιγοστεύουν. Καμία προαγωγή, κανένα υπερσύγχρονο κινητό, καμία προνομιακή πιστωτική κάρτα δε μπορεί ν’ αναπληρώσει τα χαμένα. Η βόλτα ανάμεσα στις ελιές, το χώμα ανάμεσα στα δάχτυλα, τα πόδια που ανασαίνουν στο νερό δεν προορίζονταν για το δεκαήμερο της άδειας. Οι καρέκλες στις πόρτες των σπιτιών, οι κουβέντες έξω από τα μαγαζιά της γειτονιάς, η σιωπή μπροστά στ’ αστέρια και οι ατελείωτες συζητήσεις με τους αγαπημένους δεν αποτελούν νοσταλγία, ευχολόγιο ή ωραιοποίηση μιας άλλης εποχής.

Όλοι μας αγαπήσαμε το γκάζι, μα ποτέ δε μιλήσαμε για την αξία του φρένου. Η έξαψη της δημιουργίας, οι ανέσεις, η θεραπεία της ασθένειας που κάποτε σκόρπιζε την απελπισία κι οι πρωτόγνωρες τεχνολογικές εξελίξεις, όλα είναι ορφανά αν δεν βαδίσουν μαζί με την ελευθερία, τη φαντασία και την ανθρωπιά. Ο κόσμος μας πιο κοντά από ποτέ στη μιζέρια, την κατάθλιψη, την αποξένωση φωνάζει ότι ήρθε η ώρα της στάσης. Φυσικά κανείς δε θα κρατήσει την ανάσα του με δέος μπρος στις ιδέες που κάποτε σκορπούσαν στον κόσμο οι λουδίτες. Όμως θα μπορούσαμε τουλάχιστον ν’ αναφέρουμε που και που το όνομα του Π. Λαφάργκ ή «το δικαίωμα στην τεμπελιά».  

Με την πλάτη στον τοίχο, τον εαυτό μας να βαράει διάλυση και το τοπίο να πνίγεται στο τσιμέντο, ο χρόνος κυλάει μέσα από τα χέρια μας με διαβολεμένους ρυθμούς. Με άλλα λόγια μοιάζει να έρχεται η στιγμή να επαναπροσδιορίσουμε τους στόχους μας, δηλαδή να διαλέξουμε τί ζωή θέλουμε.     

Advertisements

5 Σχόλια

Filed under ασυναρτησίες

5 responses to “δεν μπορώ άλλο Θανάση, κάνε στάση

  1. Καλησπέρα,

    Πολλές φορές σκέφτομαι ότι ίσως ο πολιτισμός και όλα του τα επιτεύγματα να είναι η μεγαλύτερη φυλακή, το σίγουρο διαβατήριο προς την ανελευθερία. Μιλάμε στα κινητά και ξεχνάμε να επικοινωνήσουμε άμεσα με τον διπλανό μας κοιτώντας τον στα μάτια. Τρέχουμε με ιλλιγιώδη ταχύτητα ανεβασμένοι σε τετράτροχα και ξεχνάμε να κάνουμε ένα περίπατο στην εξοχή.Αγοράζουμε ακίνητα και μετοχές και ξεχνάμε να δωρίσουμε ένα απλό λουλούδι στο πρόσωπο που αγαπάμε.

    ξεχνάμε το μέσα μας, τη ουσία και έτσι δεν πάμε πουθενά, δυστυχώς.

    Φιλικά

  2. Thodora13,
    κάπως έτσι φαίνεται να έχουν τα πράγματα . Ο πολιτισμός καταλήγει να γίνεται φυλακή, όταν εμείς οι ίδιοι, μέσα από τον τρόπο ζωής μας, παύουμε να αναζητάμε και να προτάσσουμε συνεχώς την ελευθερία μας, αλλά απλά συνηθίζουμε να κηνυγάμε τυφλά τις εξελίξεις.

  3. Γιατί εμένα μου φαίνεται σοφό αυτό το κείμενο ;
    ριτς

  4. ριτσ,
    σ’ ευχαριστώ, αλλά φοβάμαι μήπως δεν ήμουν όσο σαφής θα ήθελα. Απλά μας βλέπω τον τελευταίο καιρό να φαγωνόμαστε για τις «τομές και μεταρρυθμίσεις» (που ειδικά στην Ελλάδα είναι κάτι παραπάνω από αναγκαίες), αλλά να μην θέτουμε καμία ερώτηση σχετικά με την γενικότερη ποιότητα ζωής. Τείνουμε να αποδεχτούμε ως μόνα σοβαρά προβλήματα (ή διακυβεύματα, για να είμαι επίκαιρος) τα οργανωτικά – διαχειριστικά. Και τα υπόλοιπα όμως καίνε.

  5. Νομίζω ότι στην τελευταια σου πρόταση τα λες ολα. Οτι ήλθε η ωρα να επαναπροσδιορίσουμε τους στόχους μας, δηλαδή να διαλέξουμε τί ζωή θέλουμε. Κατανοητό γι αυτό και η παρατήρηση για το σοφό κειμενο εκ μέρους μου
    χαιρετω, εκφράζεσαι ωραια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s