η γραβάτα κι ο κομφορμισμός

Μια βόλτα στους δρόμους και βλέπεις γύρω σου τα ρούχα και τα μαλλιά σχεδόν να χλευάζουν τη συμβατικότητα, τον καθωσπρεπισμό. Είναι γνωστό ότι η επικρατούσα ιδεολογία του πολίτη καταναλωτή σπεύδει να αγκαλιάσει κάθε τι το περιθωριακό και να το αφομοιώσει ή μάλλον να το αλλοιώσει ώστε να το επανασυστήσει ως προϊόν ευκολοχώνευτο και άρα εύχρηστο. Η παρεκκλίνουσα συμπεριφορά καταβροχθίζεται, αμέσως μόλις εμφανιστεί και επιστρέφει στην αγορά, ως στιλιστική πρόταση. Επιλέγεται προσεκτικά η πιο ανώδυνη πλευρά της αντίδρασης, συνήθως ο καθημερινός λόγος και ο ρουχισμός και καθίσταται καθολική μόδα.

Έπειτα αυτού του είδους η «αλητεία» τοποθετείται στην κρεμάστρα, φοριέται κάθε πρωί αφού ξυπνήσεις και φας τα δημητριακά σου και μόνο για τις ώρες της καθημερινής συναλλαγής. Συνεπώς το όλο θέμα είναι η ανατρεπτική διάθεση να παραμείνει στο πλαίσιο των σελίδων μόδας των περιοδικών, στην προσωπική βιτρίνα του καθενός και στο προκανονισμένο, διάρκειας 2 ωρών, συλλαλητήριο. Ούτως ή άλλως δεν υπάρχει κάτι ουσιώδες να ανατρέψουμε. Η μόνη δικτατορία ενάντια στην οποία θα επαναστατήσουμε είναι η ασφυξία της γραβάτας και του ενδυματολογικού κομφορμισμού.

Τέτοιου είδους δράματα παρακολουθούμε καθημερινά κι οι επαναστάσεις που θα πυροδοτήσουν αλυσιδωτές αντιδράσεις στις καθεστωτικές νοοτροπίες και τα σάπια μυαλά μας απέχουν ακόμη αιώνες. Γιατί όσο αντιδραστικό είναι πλέον το ιδεολόγημα της βίαιης επανάστασης, άλλο τόσο είναι κι η περίφημη ιδέα του κινδύνου, (διατυπωμένη κυρίως από τα ακριβά κοστούμια στην είσοδο της Βουλής) που διατρέχει η δημοκρατία μας. Η λέσχη των τριακοσίων, πάντα σε απευθείας μετάδοση, απαιτεί το αυτονόητο της συμπαράστασής μας.

Κι όμως, έπρεπε να περιμένουμε τα χειρότερα, αφού καιρό τώρα παραμένουμε παγιδευμένοι στα στεγανά των ερμηνειών της κρατούσας κάστας των υπηκόων της επιτυχίας. Η ελίτ των κατεχόντων τα βαριά τζιπ και τα γυαλιστερά χαμόγελα, διαλαλούν την αποστροφή τους για τις καταστροφές που προκαλούν τα απογοητευμένα παιδιά, όπως υποτιμητικά τα αποκαλούν. Μετά εκφράζουν την ανησυχία τους μήπως και κάποιοι δεν υποστηρίζουν ανενδοίαστα την τόσο βολική γι’ αυτούς αντιπροσωπευτική ψευδοδημοκρατία μας.

Καλό είναι να παραδεχτούμε πως όταν είναι κανείς νέος βράζει το αίμα, ξεφεύγει. Πολλές φορές αναζητά νέους, ολότελα διαφορετικούς δρόμους. Για καλή μας τύχη όμως, με τους μηχανισμούς της διαφήμισης και την ολοκληρωτική σύγχυση που αποπνέουν τα λόγια μας η αντίδραση θα αποφευχθεί ή μάλλον θα οδηγηθεί εκεί που μας εξυπηρετεί. Διάλεξε ρούχα που σοκάρουν, τρύπησε το σώμα σου, διαδήλωσε, άκουσε οργισμένες μουσικές. Εμείς θα σε κάνουμε μόδα, θα σε μετατρέψουμε σε κίνημα «ύφους». Έτσι η όποια επανάστασή σου θα μπορέσει να γίνει μέσα στους κόλπους των εταιρειών που χρειάζονται parttime τηλεφωνητές. Η αγκαλιά της Δημοκρατίας μας, χωράει την αμφισβήτηση σου, αφού κι αυτή η ίδια είναι ευνουχισμένη κι από πριν προορισμένη να μην αγγίξει τις ιερές αγκυλώσεις του τόπου. Στην Ελλάδα μας, είναι γραφτό να ζήσουμε καιρό ακόμα σ’ αυτόν τον δύσμορφο καπιταλισμό για τον οποίο έγραφε ο Β. Ραφαηλίδης .        

Είναι λοιπόν η δέουσα και ώριμη στάση να συμπορευτούμε όλοι με τους καθωσπρέπει πολιτικούς και την πρεμούρα τους να υπερασπίσουν τον σημερινό τρόπο παρουσίασης της φεουδαρχικής δημοκρατίας μας. Φαίνεται ότι έχουμε φτάσει στο τέρμα όλων των αναζητήσεων ή στην παραίτηση από κάθε ελπίδα για μια ζωή πιο ανθρώπινη. Κάπως έτσι μοιάζουμε να τραγουδάμε όλοι αγκαλιά, αφού οι διαφωνίες μας είναι ποσοστά της χιλίοις στα νούμερα του προϋπολογισμού. Κι ύστερα η σκέψη να αλλάξουμε τον κόσμο κλείστηκε σ’ ένα ντοκιμαντέρ της κρατικής. Άγρυπνος φρουρός το ματαιόδοξο πολίτευμα που κρίνει μεγαλόφωνα το αλάθητό του ξεχασμένο μπρος στο είδωλό του στον καθρέφτη. Τώρα όλα παίζονται σε επίπεδο εντυπώσεων.

Μόνο εντύπωση όμως δεν πρέπει να προκαλεί, το ότι έχουμε δεχτεί δίχως την παραμικρή αμφιβολία τις ερμηνείες και τα συμπεράσματα των δύο πλευρών που αρέσκονται να παρατηρούν τα δεσμά μας. Παραθυρόπληκτοι διαχειριστές του δημόσιου-ιδιωτικού χρήματος και πατενταρισμένοι «αριστεροί», ανενόχλητοι χαράζουν τους δρόμους που παίρνει η κοινωνία και προσδιορίζουν για χάρη μας τα ακρότατα όρια της ευτυχίας.  

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under πολιτικά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s