χειρονομίες απ’ τα βάθη του κόσμου

Λόγια που δε μπορείς να καταλάβεις πως εισβάλλουν κρυφά στη συζήτηση. Πλαγίως και εντελώς ξαφνικά χτυπάνε σαν ωκεανοί συγκίνησης. Έτσι είσαι σ’ ένα τραπέζι και μάτια αγαπημένα σωπαίνουν γύρω σου. Σαν σε ταινία, μια κουβέντα ειπώθηκε πριν λίγο και τώρα απολαμβάνεις την παύση. Όταν ξαναγεμίζεις τα ποτήρια όλων είναι η μόνη φορά που ερωτοτροπείς με την κουρασμένη ιδέα της συλλογικότητας. Οι βαριές σημαίες, τα στομφώδη συνθήματα δεν ανήκουν πουθενά. Το νόημα που κάθε μέρα κείτεται νεκρό στις λεωφόρους, τώρα περπατάει ανάμεσα στις καρέκλες μας. Ο Μπαρτ λέει ότι οι μηχανισμοί της εξουσίας έχουν αποκόψει τον ερωτικό λόγο, τον έχουν αποκλείσει. Τα συστήματα σκέψης, οι κάθε είδους ιδεολογίες δε μιλούν ποτέ για αγάπη. Προτιμούν να μιλούν με αριθμούς, με στατιστικές. Κατατάσσουν, καταγράφουν, επιλέγουν. Πού να χωρέσει λίγη ερωτική απελπισία; Ποιος θα διαβάσει μια σελίδα Μίσιο; Η αγάπη είναι θέμα εκτός ατζέντας. Δεν μπορεί να μετρηθεί με όρους λογιστικούς. Όταν οι κανίβαλοι του αποτελέσματος και της επιτυχίας ξαποσταίνουν για λίγο σκέφτομαι χειρονομίες. Λεπτές κινήσεις που ακόμη εξακολουθούν να έχουν ως όρο την αγάπη. Σχίζουν γραμμές και επινοημένες αποστάσεις. Απευθύνονται αμέσως στο ανθρώπινο μέρος του κτήνους που μας κοιτάει μέσα από τον καθρέφτη.

Ένα μπουκάλι νερό ακουμπισμένο έξω από τη σκηνή μας. Κάποιες που δε θα ξαναδούμε ποτέ σκέφτηκαν τα ξεραμένα από το αλκοόλ στοματά μας. Ψάχνοντας μισολιπόθυμος το φερμουάρ της σκηνής, το βρήκα. Ήπια μια γουλιά την ώρα που ο ήλιος έκαιγε και αυτές ήταν ήδη στο πλοίο. Στο γάμο μιας γνωστής την ώρα που έφευγα, ο πατέρας είπε ευχαριστούμε για την παρέα. Ο τρόπος που εκφέρεται μια λέξη μπορεί να μετατρέψει τις χιλιοειπωμένες μικροαστικές αγωνίες σε γιορτές αγάπης. Ένα πιάτο κρυμμένο στην κουζίνα με περίμενε στο τραπέζι. Η μάνα του Σ. το είχε κρατήσει. Θυμόταν πως απ’ τα γεμιστά προτιμώ τις μελιτζάνες. Ένα μεσημέρι σ’ ένα σπίτι κάπου στο Βύρωνα κάποιος με σκέφτηκε. Μια κάρτα το Σεπτέμβρη μου θύμισε την Πάτμο. Λόγια ευγενικά, σωστά χάδια που η θάλασσα έφερε σπίτι. Η εικόνα της Πάτμου φθινόπωρο και τα παιδιά στον Παντελή. Άραγε να’ ναι όλοι καλά; Μηνύματα που έρχονται μεσάνυχτα από την Τουλούζ, τη Ρεν, τη Θεσσαλονίκη. Μια Κυριακή απόγευμα στο τρένο. Μοιράζομαι με τις ώρες το ανοιχτό παράθυρο με εκείνη. Είναι χαλασμένο και πρέπει να το κρατάμε για να στέκεται και κείνη είναι άγνωστη. Δε μιλάμε, ούτε γεια δε λέμε (πιο δίπλα κοιμάται το αγόρι της). Ακουμπάμε ο ένας το χέρι του άλλου, σε λίγο αγγίζω ελαφρά τα μαλλιά (και πάλι ο Μπαρτ: μια γιορτή, θα ‘λεγες,  όχι των αισθήσεων, αλλά του νοήματος). Κοιτάμε τα τοπία που τρέχουν μπροστά μας και μας παρηγορούν στο πιο τρυφερό απόγευμα Κυριακής που υπήρξε ποτέ. Σε λίγο χάθηκε μέσα στην ερημιά της Αθήνας κι από τότε προτιμώ τον τρόπο που ταξιδεύει ο αργός και βρώμικος καρβουνιάρης. Η γυναίκα που καθαρίζει χτυπάει το κουδούνι τρίτη φορά. Σιγά, νωχελικά πάω, ανοίγω. Περίμενε στο κρύο τόση ώρα. Ανεβαίνει και τρέμει ακόμη. Συγνώμη που σας ξύπνησα, λέει.

Χειρονομίες απειροελάχιστες. Λέξεις, κύματα που ξέφυγαν από τη σκληρότητα, που επιμένει να αυτοπαρουσιάζεται ως αληθινός χρόνος. Η ηθική, η αρετή δε μπορεί να μου πει για τέτοιες χειρονομίες. Η πολιτική τις καταπίνει. Είναι ό,τι πιο ανθρώπινο ξέφυγε από την ταξινόμηση της στάσης ζωής. Η φιλανθρωπία της δεξιάς, ο ακτιβισμός της αριστεράς έφαγαν την αγάπη μας για να ανδρωθούν.

Περπατάμε πάνω σε μέρες που αγνοούν την ανθρωπιά. Κι όμως, μια μόνο σκέψη είναι ικανή να δυναμιτίσει το σύμπαν, πόσο μάλλον να φωτίσει τη νύχτα σου.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under τα ελάχιστα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s