άσπρα πουκάμισα

«Μ’ ένα άσπρο πουκάμισο και ένα τζιν παντελόνι μπορώ να πάω παντού» είχε πει κάποτε (αν θυμάμαι καλά) ο πολύ σημαντικός για το χώρο της μόδας και εξίσου ασήμαντος για μας τους υπόλοιπους, Ραλφ Λώρεν.

Τ’ άσπρα πουκάμισα πάντα έμοιαζαν κάπως ιδιαίτερα. Άλλοτε λινά και καλοκαιρινά περιοδεύοντας στη βραδινή βόλτα κατά μήκος της προκυμαίας του Αυγούστου, άλλοτε κυριλέ και επίσημα σε σερβιτόρους που ευγενικά μοίραζαν κοκτέιλ σε δεξιώσεις, άλλοτε πένθιμα και στιβαρά μαζί με τη μαύρη κορδελίτσα στο μανίκι κι άλλοτε αέρινα κι ερωτικά αγκαλιάζοντας τα σώματα γυναικών που ξύπνησαν αργά και νωχελικά σε ξένα κρεβάτια. Σχεδόν πάντα λιτά και με μια καθαρότητα περίεργη που έμοιαζε ότι καθρέφτιζε κάτι περισσότερο απ’ την νοικοκυροσύνη του ιδιοκτήτη. Ίσως γι’ αυτό να μην χώρεσαν ποτέ σ’ αυτά οι επαγγελματίες πολιτικοί της υπεκφυγής, της σύγχυσης και της ασυνάρτητης απάντησης.

Γκαρσόνια σε παλιές ταινίες, μ’ άσπρο πουκάμισο και μαύρο παντελόνι, όταν ακόμη στις ταβέρνες πατούσες πάνω στο χαλικάκι. Ευγενικοί, γρήγοροι και με μια φοβερή ικανότητα να απομνημονεύουν και ν’ απαγγέλουν με ρυθμούς πολυβόλου ολόκληρους καταλόγους και θηριώδεις παραγγελίες.

Άνθρωποι των νησιών του καλοκαιριού, δηλαδή χαμογελαστοί, ήρεμοι, μ’ αργό περπάτημα και μακρινό βλέμμα. Το άσπρο πουκάμισο ταιριάζει με τα μπλε παράθυρα, τα ασβεστομένα σοκάκια, το κρασί και το χάρτινο τραπεζομάντιλο, που όλο παιδεύει ο αέρας.

Γυναίκες που μισανοίγουν τα μάτια και τη μέρα τους στα σεντόνια του αγαπημένου. Φοράνε το πουκάμισό του, κουμπώνοντας μόνο τα τελείως απαραίτητα κουμπιά. Εκείνη χαϊδεύει το σώμα του και το πουκάμισο, που είναι το δικό του ρούχο, η δικιά του ζωή, πασχίζει να σβήσει την επινενοημένη όσο και πραγματική απόσταση μεταξύ των δύο.

Τελικά περισσότερο απ’ όλα, το άσπρο πουκάμισο είναι η ερωτική απελπισία με τον τρόπο του Β. Τσιτσάνη.

«άσπρο πουκάμισο φορώ

και μαύρο θα το βάψω.

μαύρα είναι τα μάτια π’ αγαπώ

γι’ αυτά κοντεύω να χαθώ

γι’ αυτά πολύ θα κλάψω»  τραγούδησε ο Στ. Καζαντζίδης κι ακόμη χορεύουν οι ερωτευμένοι γύρω απ’ το ίδιο τραπέζι, πάνω στο οποίο εμείς αύριο θα αδειάζουμε άλλο ένα ποτήρι κρασί.                

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under τα ελάχιστα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s