Κυριακή βράδυ στην ίδια διαδρομή

Βόλτα στο Σούνιο. Τα βράδια του καλοκαιριού επιμένουν να απαιτούν ξανά και ξανά τις ίδιες διαδρομές.

Η παραλιακή, η θάλασσα πάντα δίπλα μου, οι τρύπες του Καραμανλή, η νύχτα και τα φώτα των απέναντι αυτοκινήτων, δύο τρία ελάχιστα νησάκια κοντά στην ακτή, τα βραχάκια, κάποιοι που ψαρεύουν ακριβώς από κάτω και μερικές καντίνες ακουμπισμένες στην άκρη του δρόμου. Ύστερα ο βράχος κι ο ναός, ο στενός δρόμος για το Λαύριο, οι ασπάλαθοι του ποιητή και του τύραννου.

(Ας πούμε ότι το Σούνιο είναι μια Κυριακή που βρέχει κι είμαστε στριμωγμένοι και τρώμε κάτω από μια μικρή τέντα, που όμως χωράει άνετα όλο τον κόσμο. Καθόμαστε σε πλαστικές καρέκλες, μιλάμε και τρώμε σαν να ‘ναι όλα γύρω μας δώρα. Τα φαγητά, οι μπύρες, οι καρέκλες, η τέντα, τα δέντρα, οι άνθρωποι είναι τα δώρα που μας χαρίστηκαν.)

Κυριακές που έρχονται η μία πίσω απ’ την άλλη. Ούζα, ύπνος κάτω απ’ τα δέντρα, σε σκηνές ή σε αλλόκοτα Fiat, χιλιάδες φύκια, μπάνια, η ερημιά πλάι στο λιμάνι του Λαυρίου. Ακόμη κι οι γυναίκες στη σκιά του Σουνίου μοιάζουν αλλιώς. Σκοτεινές, μελαγχολικές, ολότελα δικές μας, μα ποτέ στην αγκαλιά μας. Δε μας ανήκει τίποτα κι ας τ’ αγαπήσαμε με πάθος κάποτε.

«Σιωπές αγαπημένες της σελήνης»

Ο Δ. και η Μ., κοιμισμένοι αγκαλιά, στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου γεμάτου μάτια αγαπημένα και η δροσιά στην παραλία όταν χάνεται ο ήλιος στα βάθη της θάλασσας.

Όμως το Σούνιο είναι πάνω απ’ όλα η διαδρομή της επιστροφής. Βραδιάζει κι έρχεται η σιγή, ένας μικρός αποχαιρετισμός μ’ αυτούς κι αυτά που αφήνεις πίσω και τα φώτα τ’ αυτοκινήτου ανάβουν. Είναι πια νύχτα και γυρνάς κουρασμένος, γεμάτος αλάτια κι αλκοόλ, κοιτάς το δρόμο, τα βουνά κι οι σκέψεις σου ταξιδεύουν, δίχως να ‘ναι ευχάριστες ή δυσάρεστες, χωρίς να σε πλακώνουν ή να σ’ ελευθερώνουν. Μνήμη και τοπίο και ταξίδι μακρινό διάρκειας το πολύ μιας ώρας ή όσης ζωής θέλεις να θυμάσαι.

Προχθές γυρνούσα απ’ το Σούνιο. Και τότε, όπως και κάθε φορά, αυτή η ίδια πάντα σιωπή μες στο αμάξι, όταν αρχίζει ο δρόμος της επιστροφής. Αυτή η ησυχία, λες και για μια φορά ο κόσμος ακούει εσένα κι όχι εσύ αυτόν.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under τόποι που φαντάστηκα, τα ελάχιστα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s