εκείνοι που τα σπάνε

Χουλιγκάνοι, τριάντα ανεγκέφαλοι, αλήτες, ανόητοι, φανατικοί. Εκείνοι που τα σπάνε. Αγανακτισμένοι έντιμοι πολίτες μιλούν για αυτούς που έκαναν επεισόδια στη λ. Λαυρίου, στη Λιβαδειά, τη Ν. Σμύρνη, την Πάτρα, την Κρήτη. Πήγαν εκεί, φτιαγμένοι για να καταστρέψουν. Είναι αποβράσματα, καίνε την περιουσία του κοσμάκη. Δίνουν ραντεβού για να σκοτωθούν. Όπως κι αν θέλει να τους πει κανείς, είναι αυτοί που η επικρατούσα ιδεολογία κυνηγάει με πάθος. Τους σταυρώνει στα δελτία ειδήσεων. Λίγο λίγο, συμφωνήσαμε όλοι και τώρα τους φτύνουμε. Δεν τους ανεχόμαστε. Υπονομεύουν το λαμπρό μέλλον του πολλά υποσχόμενου ελληνικού ποδοσφαίρου. Είναι τα μιάσματα του καθημερινού πολιτισμού μας.

«Αναρχικοί», γνωστοί-άγνωστοι, κουκουλοφόροι, αλήτες. Εκείνοι που τα σπάνε. Οι αλήτες κρατάνε μια ολόκληρη περιοχή αιχμάλωτη (όπως συνηθίζουν να επισημαίνουν δημότες των περιοχών βόρεια του Ν. Ψυχικού). Καίνε τις περιουσίες του κοσμάκη. Οι TVstar αηδιάζουν από τις φωτιές στους δρόμους. Ανατριχιάζουν με φράσεις «έκαψαν τη γαλανόλευκη στο κέντρο της Αθήνας». Ζητούν την επέμβαση της αστυνομίας για τη λύση του μείζονος αυτού προβλήματος. Λένε, δεν υπάρχει κράτος να προστατεύσει τους φιλήσυχους πολίτες. Ειρωνεύονται παρέα με τους βουλευτές τα κρυμμένα, απ’ τα κράνη, πρόσωπα και με την έπαρση του θώκου και της AGB λένε πως αυτοί οι νέοι φοβούνται το διάλογο. Τον διάλογο, που αφού πρώτα εξόρισε η λέσχη των τριακοσίων, τώρα τον μετατρέπει σε τηλεοπτική κραυγή, στην οποία κερδίζει το ακριβότερο κοστούμι και τα ισχυρότερα decibel. Δεν έχουν καμία ιδεολογία, επισημαίνουν αυτοί που τόσα χρόνια δε μπήκαν στον κόπο να μάθουν τη διαφορά αναρχικού-αναρχοαυτόνομου. Τα έντιμα παράθυρα φωνάζουν, πως οι σημαίες δεν πρέπει να καίγονται. Αντίθετα, ως σύμβολα μπορούν να αφήνουν τον επιθανάτιο ρόγχο τους τυλιγμένα σα φουλάρια γύρω απ’ το σώμα της Eurovision. Μπορούν να αποτυπώνονται σα φτηνά σιδερότυπα σε κολλητά μπλουζάκια που ξενυχτάνε στη Μύκονο (δίνοντας μια τέλεια αντανάκλαση της Ελλάδας που θέλουμε, glamour, τσιφτετέλι και το κότερο της Madonna σε απευθείας μετάδοση). Οι σημαίες μπορούν να δοξάζονται στα στάδια των αναβολικών και κυρίως να λατρεύονται από πολιτικούς που αδειάζουν τα ταμεία του κράτους στο οποίο αν θυμάμαι καλά παραπέμπει ακόμη η γαλανόλευκη.

Οι «αναρχικοί», οι ταραξίες των γηπέδων (και μερικοί άλλοι) δεν συμμετέχουν στην άνοστη ευτυχία των πιστωτικών καρτών, των τεράστιων αυτοκινήτων, του πολυμηχανήματος ipod – σφουγγαρίστρα – οδοντόβουρτσα, της έπαρσης και της λαϊκοπόπ. Αδιαφορώντας μπρος σ’ αυτή την βιαίως επιβεβλημένη συλλογική ευφορία τσαλακώνουν λίγο την εικόνα, τη γεμάτη στρας και ερημιά. Περιφρονούν (έστω ασυνείδητα, έστω υπακούοντας σε εξίσου φτηνά συστήματα ιεραρχίας) την επικρατούσα ιδεολογία που διατάζει. Χαμογελάστε, χαρείτε. Δεν υπάρχει χώρος για μίζερους στα χρόνια του lifestyle.

Είμαστε άνθρωποι διάφανοι, χαρακτήρες χάρτινοι, μασουλάμε ποπ κορν, μιλάμε δυνατά μέσα στα θέατρα και βαριόμαστε στην παραμικρή πιθανότητα μιας στιγμής που απαιτεί σκέψη. Είμαστε κάτοικοι πρωινάδικων που διαλαλούν τη θετική ενέργεια και ανοίγουν βιβλία, μόνο για να αποστηθίσουν νερόβραστα τσιτάτα του Π. Κοέλιο. Αιχμάλωτοι των εκπτώσεων κι ενός στίχου που αγγίζει τη γελοιότητα. Καλωσήρθατε στην κοιλάδα της βαρεμάρας και του πεθαμένου πάθους. Το βασίλειο της ανοησίας στήθηκε στα σπίτια μας και είμαστε όλοι υπό κρίση.

Ο Πετρόπουλος έγραφε χρόνια πριν: «η αστική κοινωνία αυτοθαυμάζεται. Η πόρνη, ο κλέφτης σπάνε αυτόν τον καθρέφτη». Σήμερα οι φωτιές στους δρόμους απλά υπενθυμίζουν πως δεν είναι όλα καλά, όπως επιμένουν να μας λένε οι επώνυμοι των Αθηνών. Οι χαοτικές κινήσεις των απελπισμένων πολλαπλασιάζονται κι οι περισσότεροι τις αντιμετωπίζουν με εμφανή δυσαρέσκεια. Όπως και να ‘χει, στα κρυμμένα από τα κράνη, μάτια των «ταραξιών» δε μπορώ να δω την αρχή της ελπίδας. Βλέπω μόνο τη ρυτίδα στο, φρικτά παγωμένο από τα προϊόντα ομορφιάς, πρόσωπο του αυτάρεσκου πολιτισμού μας. Μόνο την ανεπαίσθητη κίνηση ενός πτώματος που χει μείνει καιρό στο υπόγειο και τώρα βρωμάει.

Θα ‘ ναι υπερβολή να επικαλεστώ τον Νετσάγιεφ: «Για να μην είμαι απελπισμένος πρέπει να ‘μαι ή ανόητος ή διεφθαρμένος». Άλλο τόσο υπερβολή θα’ ναι να μιλήσω για «νέους με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες». Δε χωράει στην ίδια πρόταση ο Ελύτης με τον Νετσάγιεφ κι άλλωστε σήμερα θα δυσκολευτούν πολύ να βρουν το σταυρουδάκι του ήλιου, αφού οι κυρίες αγαπώντας το solarium και το μαύρισμα από το Μάρτη φρόντισαν να καταργήσουν τον ίδιο τον ήλιο.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under πολιτικά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s