τα κορίτσια που κρατάνε δίσκους

Η σκέψη των χεριών που κρατάνε και μεταφέρουν δίσκους μου προκαλούσε πάντα ευφορία και συγκίνηση. Ήταν δίσκοι γεμάτοι τραγούδια που ανυπομονούσαν να φέρουν βόλτες στο πικαπ ή δίπλες και μελομακάρονα πάνω σε ασημένιους δίσκους στο χωριό. Ακόμη και ο δίσκος της εκκλησίας που περνάει μπροστά μου γεμάτος τσαλακωμένα χαρτονομίσματα, με παραπέμπει στο Δεκαπενταύγουστο, οπότε από κάπου περιμένω ότι θα εμφανιστεί κόκκινο κρασί και γουρουνόπουλο.

Ο δίσκος όμως ο αληθινά σπουδαίος απολάμβανε από παλιά τα χάδια από τα μακριά δάχτυλα του κοριτσιού, που εντελώς πεζά αποκαλείται συνήθως σερβιτόρα. Πιστοί υπήκοοι, όλοι εμείς, αυτών των δίσκων και πολύ περισσότερο αυτών των κοριτσιών, οφείλουμε από καιρό σε καιρό να τους αποδίδουμε τις τιμές, τις οποίες η καρδιά μας, σε αντίθεση με το τομάρι το χαρακτήρα μας, ποτέ δεν αρνήθηκε.

Στα 18, μετακομίζαμε από καφετέρια σε καφετέρια στο Παγκράτι, ανάλογα με τις μεταγραφές και τις βάρδιες του προσωπικού. Στα φοιτητικά χρόνια σερβιτόρες μας «ανάγκασαν» να ξημεροβραδιάζουμε σε άδεια μαγαζιά μακριά από το υπόλοιπο φοιτηταριό που φλέρταρε κατά συρροή στα πολύχρωμα ποτάδικα της πλατείας Ειρήνης. Ο γυρισμός στην Αθήνα σηματοδότησε καθημερινούς καφέδες στο ίδιο μαγαζί του κέντρου για μήνες, βόλτες και συνεχείς επιστροφές στα πέριξ των Εξαρχείων.

Δεν είναι η ομορφιά τους, που απαιτεί τον καθημερινό γυρισμό μας, ούτε καν κάποιο μυστήριο που συνοδεύει το σώμα τους. Είναι ο τρόπος τους, το περπάτημα, το απλό ερώτημα «τι θα πάρετε», το παγωμένο νερό που βρέχει τα χείλη σου στον καύσωνα της Αθήνας και (κάπως πιο σπάνια είναι η αλήθεια) το χαμόγελό τους. Η αίσθηση γλυκιάς συνομωσίας μεταξύ σας όταν ο κόσμος είναι λίγος και η ώρα δύσκολη, το ότι θυμάται αν πίνεις καφέ γλυκό ή σκέτο και η απλή καλημέρα, ορφανή από κουβέντες και λόγια περισσότερα και περιττά. Η καλή τους διάθεση είναι σχεδόν πάντα ευεργετική για κάθε χωριστό τραπεζάκι, ενώ η ευγένειά τους παραμένει ικανή να σε κάνει να ξεχάσεις την ουρά που σε εξουθένωσε πριν λίγο στην τράπεζα. Τα ποτήρια που έρχονται στο τραπέζι μας, χάρη σ’ αυτές και μόνο, είναι που μοιάζουν κάποτε με νέκταρ που θα μας ξεδιψάσει και όχι με απλά δοχεία που θα αδειάσουν, για να αποκαλύψουν στον πάτο τους τα ζαλισμένα μούτρα μας.

Ακριβώς για όλους αυτούς τους λόγους είναι που η αλαζονική συμπεριφορά, η ψυχρή αντιμετώπιση και η δυσφορία της σερβιτόρας, είναι λόγοι ικανοί (πολύ περισσότερο απ’ το τι καφέ φτιάχνει ή πόσο κακή μουσική παίζει) να απορρίψεις μια για πάντα, τη συγκεκριμένη καφετέρια.

Βέβαια όταν το κοινό ερωτεύεται τη σερβιτόρα, συνήθως αντικρίζει την άρνηση, αφού αυτή καμία διάθεση δεν έχει να ριχτεί στην αγκαλιά του πιστού. Όμως αυτός δε γίνεται σμπαράλια. Η κατάκτησή της δεν αποτελεί αυτοσκοπό, αφού το κοινό, ακόμη κι αν την κακολογήσει, πάλι στα χέρια της θα αφεθεί σε λίγο, δίχως καμία επιφύλαξη.

Η σερβιτόρα είναι εκεί και θα γεμίσει όλων μας τα ποτήρια, είτε αυτά περιέχουν ούζο είτε κρύο νερό είτε φευγαλέες σκέψεις για την αγάπη μας. Το κορίτσι θα παραμείνει εκεί και θα ακούει τις παραγγελίες μας, τις βλαστήμιες, τις εξομολογήσεις, τα γέλια και τις γαϊδουροφωνάρες μας. Μακρινή, εκνευρισμένη, ενοχλημένη αλλά σχεδόν πάντοτε σύμμαχος στις ώρες που περνούν από πάνω μας.        

Advertisements

5 Σχόλια

Filed under γυναικών λέχος πολύπονον

5 responses to “τα κορίτσια που κρατάνε δίσκους

  1. Bald Are Beautiful

    Με μελαγχολούν κάτι κείμενα σαν κι αυτά. Περισσότερο όμως με θλίβει που τώρα, αντί να είμαστε κάπου έξω, χαζεύοντας τα επιδέξια χέρια τους και κλέβοντας τις ματιές τους, κοιτάμε, στον πάτο της οθόνης, τα ζαλισμένα μούτρα μας. Στην υγειά τους!

  2. olgi

    μου θυμίζει πολύ το τραγούδι ¨Χάλια¨,του Δελληβοριά,που είναι διασκευή από το ¨Invitation to the blues» του Tom Waits!Ως μουσική υπόκρουση,πάντως, θα ταίριαζε πολύ!

  3. το βυτίο

    @ olgi
    πολύ ωραίο το τραγούδι που λες.
    @ Bald are beautiful
    μη μελαγχολείς, το καλοκαίρι τώρα αρχίζει.
    πού ξέρεις τί έρχεται;

  4. Καλό μου Βυτίο, μελαγχολικό, αλλά και δροσερό συγχρόνως το ποστ για τη σερβιτόρα.
    Μόλις γυρισα από ενα κυκλαδιτικο νησί με σερβιτόρες και νειάτα που διέσχιζαν τη δημοσιά με τους δίσκους γεμάτους, ακροβάτισες φοβερές, με τα μαλιά μαζεμένα ψηλά, με τις ίσιες κοιλιές εκτεθειμένες στον ήλιο και στο βλέμμα, με το αθλητικό παπούτσι χωρις κορδόνια ή με τα λυτά τα κορδόνια. Χαμογελαστές, περηφανες, υπάκουες, ευγενικές, προσηνείς…γεμάτο το Αιγαιο από αυτές. Κομματι της ζωής μας η σερβιτόρα που αργότερα μπορεί να γίνει σπουδαία επιστημονισα
    Ριτς
    ΥΓ. Αν θελεις , μπορείς στο λινκ στα Προσωπα να προσθέσεις το Ριτς, γιατί δεν πρέπει ο τίτλος να ειναι όμοιος με αυτόν του Δαβαράκη, του το εχω υποσχεθεί
    Σ ευχαριστω εκ των προτερων

  5. το βυτίο

    @ ritsmas
    κι εγώ μόλις επέστρεψα απ’ το νησί κι άλλη μια φορά χάρηκα τα κορίτσια αυτά,
    που έφερναν τα πρωινά πουγκιά και τα βραδινά ούζα με το γλυκό τους συνομωτικό χαμόγελο. Όλοι μαζί, συνένοχοι και συνοδοιπόροι κι αυτό το καλοκαίρι.
    Και βέβαια το link το άλλαξα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s