το κοινό γελάει, κλαίει, μιλάει

Βλέποντας χθες το βράδυ την εκπομπή της Ε. Κυριακοπούλου στη ΝΕΤ με καλεσμένο το Γιάννη Μπέζο μπορώ να πω ότι (πέρα του αν με βρίσκουν σύμφωνο τα όσα είπε ή αν κάποιες στιγμές παρουσιάστηκε κάπως απόλυτος), χαίρομαι να ακούω ανθρώπους που αρνούνται να ασπαστούν τα αυτονόητα που μας ταλαιπωρούν καθημερινά. Αληθινά διαφορετικές απόψεις σπάνια ακούμε, πόσο μάλλον στο ναό της κοινοτοπίας και της επανάληψης. Αυτό που συνήθως κάνουν οι καλλιεργημένοι συνομιλητές είναι, δίχως να αγγίξουν τον πυρήνα της αυθεντίας, ν’ αλλοιώσουν ελάχιστα την οπτική αντιμετώπισης του θέματος.

Ελάχιστες οι περιπτώσεις ανθρώπων, που θίγουν την ουσία ζητημάτων που αποτελούν τις ιερές κι αναμφισβήτητες αλήθειες του τόπου (πχ. σε μια εποχή που δεν προφταίνει ν’ αναγνωρίζεται η αξία (όχι μόνο στα μουσικά) του Μ. Χατζιδάκι, ο Γ. Χάρης ανεβάζει στο blog του παλιότερα κείμενα, στα οποία του ασκεί κριτική). Ελάχιστες κι οι περιπτώσεις ανθρώπων, που προτείνουν μια τελείως διαφορετική ανάγνωση της πραγματικότητας (ο Ε. Αρανίτσης σχεδόν σ’ όλα τα κείμενά του. Όταν οι άλλοι διαφωνούν πάνω στην ένταση του γκαζιού, αυτός επιμένει να ψιθυρίζει για φρένα).

Ο Μπέζος λοιπόν, είπε ότι έχουμε γεμίσει «καλλιτέχνες», που δυσκολεύονται μετά από την παράσταση να βγουν από το πετσί του ρόλου και κάνουν μέρες να συνέλθουν. Ακόμη είπε ότι δεν καταλαβαίνει το μύθο ότι είναι καλλιτέχνες, ξυπνάνε ότι ώρα θέλουν, αργούν να πάνε στις πρόβες κλπ. Διαφώνησε πλήρως μ’ όλη αυτήν την επίπλαστη εικόνα που έχει δημιουργηθεί για τους ηθοποιούς.

Αυτό που θεωρώ όμως πραγματικά ενδιαφέρον είναι ότι ο Μπέζος σε κάποιο σημείο της συζήτησης ανέφερε ότι δε θέλει το κοινό, που πάει στο θέατρο για να εκτονωθεί. Πλέον μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι οι άνθρωποι πάνε στο θέατρο μόνο για να γελάσουν. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Είναι όμως ενοχλητικό όταν οι θεατές πάνε για να γελάσουν ακόμη κι όταν η παράσταση δεν είναι κωμωδία. Για την ακρίβεια δεν πάνε καν για να γελάσουν αλλά για να ξεκαρδιστούν ανεξάρτητα αν τους διαβάζουν ανέκδοτα, συνταγές μαγειρικής ή σημειώματα αυτοκτονίας. Με το παραμικρό, στο οποιοδήποτε σημείο που ενδεχομένως υπονοείται κάτι χαριτωμένο, ο κόσμος ξεσπά σε εκκωφαντικά χάχανα. Ασφαλώς και όλοι θέλουμε να γελάσουμε, το πρόβλημα αρχίζει όταν είμαστε αποφασισμένοι να γελάσουμε, να μιλήσουμε και να σχολιάσουμε λες κι είμαστε στο σαλόνι μας. Βλέπουμε πια θέατρο με τη λογική της τηλεόρασης και η επιλογή του προγράμματος ή της παράστασης γίνεται με το κριτήριο ερώτημα  –γιατί να ψυχοπλακωθώ;-.   

Στο Βόυτσεκ στο θέατρο του Ν. Κόσμου μια καλή κυρία συμβούλευε δυνατά την ηθοποιό να μη βγάλει τα σκουλαρίκια που φορούσε γιατί της πήγαιναν. Στον  κύκλο με την κιμωλία παρακολούθησα τα τελευταία δέκα λεπτά συμμεριζόμενος, θέλοντας και μη, την αγωνία των διπλανών μου που σχολίαζαν εκτενώς τα όσα διαδραματίζονταν. «Λες να μην πάρει το παιδί;», «σώπα καλέ κρίμα είναι η κακομοίρα». Στο Dom Juan δύο καλοκαίρια πριν σε κάθε αστείο το χειροκρότημα κάλυπτε τις επόμενες δυο τρεις ατάκες, ενώ ένας δραματικός μονόλογος δεν ακούστηκε ως το τέλος, αφού οι θεατές συνεπαρμένοι αποφάσισαν να χειροκροτήσουν όταν έκριναν ότι είχαν ενθουσιαστεί αρκετά απ’ τα όσα άκουγαν. Φαίνεται ότι όπου κι αν πάμε, φέρνουμε μαζί την πολυθρόνα του σαλονιού.

ΥΓ: Το Σάββατο ήμουν στην Τεχνόπολη, στο Γκάζι για ένα αφιέρωμα στον Τσιτσάνη. Ωραία τα τραγούδια δε λέω, αλλά αυτό που θαύμασα ιδιαίτερα ήταν η επίμονη (τουλάχιστον εικοσάλεπτη) άρνηση της απαράδεκτης συζύγου στην προσπάθεια του κυρίου και ολόκληρης της παρέας τους, να την πείσουν να πάνε να φάνε μπριζολάκια στου Τέλη. Κρίμα τέτοιο μπουγιουρντί.  

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under πολιτισμός και καβαλίνα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s