Αριστερές στροφές

Τις  μέρες της δοξασμένης μας Ολυμπιάδας όταν κατέβαινες τη Β. Κωνσταντίνου όλες οι αριστερές στροφές απαγορεύονταν. Αν λοιπόν καθώς οδηγούσες, αφηρημένος, προσπερνούσες τη Σπ. Μερκούρη, το μοναδικό δρόμο που επιτρεπόταν να στρίψεις, θα έπρεπε να φτάσεις ως την Καλλιθέα για να καταλήξεις κάποτε στο μποτιλιαρισμένο και πολύπαθο Παγκράτι. Συνεπώς στην ερώτηση-παγίδα της κοπέλας που καθόταν στο πίσω κάθισμα, «μα καλά δε στρίβει πουθενά αριστερά σ’ αυτή την πόλη;» η αμήχανη σιωπή που ακολούθησε μόνο αθώα δε θα μπορούσε να ήταν.

Το μέτρο μπορεί και να καταργηθεί, αυτό δε σημαίνει όμως, ότι θα επιτρέπονται οι αριστερές στροφές. Ίσως τελικά να μην είναι ζήτημα απαγόρευσης της τροχαίας. Το πρόβλημα, εξαρχής, ήταν ότι δεν έχουμε ιδέα πως στρίβει κανείς αριστερά. Η άγνοια αυτή, καθρεφτίζεται καθαρότατα, οπωσδήποτε στις ζωές μας, αλλά και στο πρόσωπο του ΚΚΕ  και του ΣΥΝ των δύο κομμάτων που αρέσκονται να διακηρύσσουν προς κάθε κατεύθυνση την  «αριστεροσύνη» τους.

Αυτός που ξεφυλλίζει, έστω, εφημερίδες εύκολα παρατηρεί πως συχνά σε κάποιο μονόστηλο γίνεται αναφορά στις διαγραφές του ΚΚ. Τόσες διαγραφές δεν κάνει ούτε το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, που στο κάτω κάτω δεν είναι πολιτικά κόμματα, αλλά εταιρείες που αναλαμβάνουν  εναλλάξ τη διαχείριση των δημόσιων ταμείων, των υπουργικών Mercedes και των δωρεάν αεροπορικών μετακινήσεων. Οι διαγραφές, εξάλλου είναι μια τακτική που πολύ απέχει από οποιαδήποτε «αριστερή» λογική. Το κόμμα της ορθοδοξίας, της αλήθειας που λάμπει από μακριά ατάραχη και αλάνθαστη, δίνει μια γερή κλοτσιά στους ρεβιζιονιστές, τους αντιδραστικούς που διαφωνούν  σε θεμελιώδη ζητήματα όπως το αν στον συνδυασμό για το δήμο θα συμμετάσχει ο τάδε ή ο δείνα (αλλόπιστος εγγεγραμμένος στους καταλόγους των εχθρικών κομμάτων). Τους αρέσει να τραβούν μολυβιές σε ονόματα, όπως κάποτε άρεσαν στις σφαίρες τα σώματα των συντρόφων τους. Το ΚΚΕ είναι το κόμμα που κατέχει τη μία και μοναδική αλήθεια και δε διστάζει να κυνηγήσει τους αιρετικούς πιο σφοδρά κι απ’ τους ιδεολογικούς αντιπάλους του. Απ’ αυτή την πλευρά το ΚΚ είναι αρκετά κοντά στην Αρχιεπισκοπή. Θα έλεγε κανείς, ότι κι οι δυο βλέπουν με μισό μάτι τις προγαμιαίες σχέσεις (ο Ηλ. Πετρόπουλος στο «Μπουρδέλο» του θα μιλήσει για ηθικολογικά φυλλάδια που υπερακόντιζαν σε αντιδραστικότητα ακόμα και τα κατηχητικά σχολεία). Είναι αριστεροί, χόρτασαν εξορία κι όμως δεν έχουν ιδέα ότι ο λόγος του αγώνα ήταν η λέξη ελευθερία. Έτσι το ΚΚ πορεύεται με πολιτική σχεδόν ουβριερίστικη, συντεχνιακή, με πορείες, κόκκινες σημαίες και τον οδηγητή πάντα παραμάσχαλα. Ο Β. Ραφαηλίδης, αν θυμάμαι καλά, λέει πως το ΚΚΕ είναι το μοναδικό ευρωπαϊκό ΚΚ που δεν παρήγαγε ίχνος πρωτότυπης θεωρίας. Καθόλου περίεργο. Ο δημόσιος λόγος του είναι μια εμμονή και ένας στείρος αντιαμερικανισμός. Μια ωδή στην κοινοτοπία. Τα αποτελέσματα πληρώνουν σήμερα, αφού η καταδίκη τους είναι τα λόγια τους να ακούγονται πιο βαρετά κι από εκπομπή TELEMARKETING για πολυμηχανήματα γυμναστικής στις 4 το πρωί. 

Απ’ την άλλη ή κι απ’ την ίδια ο ΣΥΝ (ή ΣΥΡΡΙΖΑ ανάλογα με τα κέφια και την ώρα). Αυτοί ασχολούνται με τα πλέον ιλιγγιώδη ζητήματα. Άλλοτε αναλώνονται να κερδίσει ο κ. Κωνσταντόπουλος την προεδρία της δημοκρατίας, μία θέση τόσο σημαντική όσο κι ο παρουσιαστής των βραδινών ειδήσεων ιδιωτικού καναλιού. Άλλοτε πάλι παλεύουν με τους δαίμονες των 8 κατά τη διάρκεια της συνήθους δημόσιας απολογίας για τις φωτιές στο κέντρο των Αθηνών (λες και το κόμμα τους θα ήταν ποτέ ικανό για κάτι περισσότερο από το ψυχοβγαλτικό 3%). Όταν αδειάζουν απ’ τα ηθικά διλήμματα ζητούν απ’ τον φύρερ, με πλήρη συνείδηση της δημοκρατικότητάς τους, να απαγορεύσει τις συναθροίσεις των παλιοφασιστών, αυτών των ταραχοποιών στοιχείων (για να πάμε πίσω στο χρόνο, τότε με την ιστορία του camping των ακροδεξιών). Ταυτόχρονα ο κ. Αλαβάνος σπεύδει να δηλώσει πως είναι με τους κακούς μαθητές. Προφανώς εννοεί μ’ αυτούς που κάθονται σήμερα στα τελευταία θρανία για να γίνουν αύριο τα πετυχημένα διευθυντικά στελέχη διαφημιστικών εταιριών. Οι εθνικιστές, οι αναρχοαυτόνομοι, οι τοξικοεξαρτημένοι είναι απ’ τα κακά παιδιά που ο κ. Αλαβάνος προτιμά να ξεχνάει. Έτσι ο ΣΥΝ περνάει κυριολεκτικά σίρριζα απ’ την αριστερά, αφού κατορθώνει καθημερινά να αυτοϋπονομεύεται με επιτυχία. Κατέληξε να είναι ο γραφικός κύριος που ορθώνεται με τα φιλανθρωπικά του συναισθήματα για να υπερασπιστεί το κάθε φορά αυτονόητο. Έχει δικαίωμα να σηκώσει το Αλβανάκι τη σημαία. Έχουν δικαιώματα οι μετανάστες, οι ομοφυλόφιλοι, οι άθεοι. Δε θα είμαι υπερβολικός αν πω ότι όλος ο ΣΥΝ είναι μια ανώδυνη κουβεντούλα για τα ανθρώπινα δικαιώματα. 

Ο Αρανίτσης έγραφε κάποτε ότι δε φτάνει να θες να πεις την αλήθεια, πρέπει να την ξέρεις κιόλας. Έτσι στην αριστερά απέμεινε ο ρόλος του ευγενικού, «προοδευτικού» κάτω δεξιά παραθύρου στην οθόνη του σαλονιού μας. Αν κάποτε το ερώτημα ήταν πως θα συμφιλιωθούμε, τώρα έγινε ποιο προφίλ είναι καλύτερο, να το κάνω σελίδα στο Downtown. Σ’ αυτό, εμβληματικό ρόλο έπαιξε η φερόμενη ως «αριστερά» με τη μνημειώδη σιωπή  κι αδυναμία της ν’ αντιληφθεί ότι πολιτική δε σημαίνει μόνο να κλείνεις το δρόμο κάθε Πέμπτη μεσημέρι, ν’ απολογείσαι για την ελάχιστη βία των μολότοφ και να υπογραμμίζεις το αυτονόητο. Το να επιλέγεις συνειδητά τα λόγια σου, είτε να χαϊδεύουν και να σκορπίζουν ανώδυνα χαμόγελα συμπάθειας, είτε να πετάνε πάνω από την πραγματικότητα, δεν απέχει πολύ από το να περπατάς χεράκι χεράκι με τις τροπολογίες που φτάνουν νύχτα στη Βουλή και παίρνουν το δρόμο για την αιωνιότητα φορτώνοντας κι άλλο την πλάτη μας. 

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under πολιτικά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s