«Αγνάντια πάντα στον ουρανό των παιδικών μου χρόνων δεν ζητάω παρά μονάχα να βρεθεί κάποιος να μου ανάβει το τσιγάρο μου. Και οι φιλοδοξίες μου αυτομάτως θα επιστρέψουν στις φυσιολογικές τους διαστάσεις. Να μπορώ κ’ εγώ άνετα να θυμάμαι τα ξεχασμένα αξέχαστα. Ένα πελαργό σε καμπαναριό ένα γλάρο πάνω απ’ τη θάλασσα φεγγάρια ν’ ανατέλουν φεγγάρια να δύουν μεσολογγίτικα μελαγχολικές πολύ μελαγχολικές γυναίκες ταβερνόβιους άντρες ως τα χαράματα ένα επιτάφιο ακατανίκητης δροσιάς και γοητείας το φίλο μου το Γιάννη το μαραγκό που τραγουδούσε στην Κατοχή όπως τραγουδάει τώρα ο Καζαντζίδης τα χαμομήλια τ’ Αη Δημήτρη τις σκονισμένες αγκινάρες στα χείλια της ασφάλτου και της Κυρά Ρήνης το Κάστρο…»
Θ. Γκόρπας, 30.12.1967
αυτό είναι το μινι-μπας από το Little Miss Sunshine κι απορώ πώς κατορθώσατε να το ανεβάσετε ως τα γκρέμνα…
πηγαίναμε στο διαγωνισμό μοντέρνου πυρρίχιου που διοργάνωνε ο σύλλογος νέων Δώθε Παναγίτσας, αλλά στρίψαμε λάθος όπως εύκολα μπορείτε να καταλάβετε.
πιστέψτε όμως δεν έφταιγα. εγώ απλά ρώτησα, δεξιά πάμε;
κι αυτή είπε, ίσως.
κουφάλες….
ως συνήθως….