μερικές ότι να’ ναι σκέψεις

Τα συμβατικά μέσα ενημέρωσης όποτε αναφέρονται στα γεγονότα του περασμένου Δεκέμβρη, χωρίς να το καταλαβαίνουν, υποδεικνύουν ξεκάθαρα μερικούς απ’ τους λόγους που (υποπτευόμαστε ότι) γεννούν Δεκέμβρηδες.
***
‘Ολη την περασμένη εβδομάδα τα media φτιάχνουν κλίμα. Αυτό το περιμέναμε. (πχ. από την Πέμπτη, στο ένα παράθυρο οι ρεπόρτερ, στο άλλο περσινές φλόγες. Πληροφορίες – από την αστυνομία & [...]

Read Full Post »

σχετικά με τις λίστες

Από παλιά βλέπαμε με κάποια καχυποψία τις λίστες με τις ωραιότερες Ελληνίδες που ετοίμαζαν κατά καιρούς τα μηνιαία περιοδικά. Διαφωνούσαμε από τότε με αυτήν την επαναλαμβανόμενη αποθέωση παρόμοιων πειραγμένων ψηφίδων, αφού όσο κατακερματισμένη και να ήταν η αντίληψή μας για τη ζωή, οι γυναίκες ευνοούσαν πάντα μια πιο ενιαία θέαση του κόσμου. Τα περιοδικά όμως, [...]

Read Full Post »

άχρηστα κλειδιά

Η νέα γειτονιά μοιάζει ακόμη περίεργη. Το περίπτερο είναι πολύ κάτω. Το ψιλικατζίδικο πολύ πάνω. Το video club χωμένο σε ένα ημιυπόγειο τρία στενά μακριά. Η κάβα, συστεγάζεται με ένα φούρνο, είναι κάπως παράταιρη. Οι γυναίκες στο δρόμο, απροσδιόριστες ακομη. Κοιτώντας μικρά αντικείμενα, που δεν ξέρω αν θέλω πια να βγουν απ’ τις κούτες, μοιάζει [...]

Read Full Post »

et in arcadia ego

Κάθε φορά που κατεβαίνω στο χωριό τα ίδια ερωτήματα έρχονται πάντα με τη γνωστή τους αχόρταγη φόρα. Πέφτουν συνήθως σ’ εκείνον τον τοίχο που ‘χει μάθει καλά όχι να σπάει, όχι να συντρίβεται, αλλά όλο να λυγίζει, όλο να υποδέχεται με θαυμαστή συνέπεια τις πιέσεις.
Η Πελοπόννησος, ή ας πούμε πιο συγκεκριμένα η Αρκαδία, έχει αυτό [...]

Read Full Post »

μόνο τον ήχο του νερού

Μετά από πέντε χρόνια πέρασα ξανά από την Κομοτηνή. Έμεινα περίπου δύο ώρες και είδα όχι πια μια πόλη, αλλά ένα νέο Ψυρρή, ένα γκέτο από καφετέριες, καναπεδάκια και τεράστια γυαλιά ηλίου. Το απόγευμα (Σεπτέμβρη του ‘99) που πρωτοέφτασα στην πόλη, υπήρχαν τέσσερις καφετέριες στην πόλη κι όλες είχαν τους δικούς τους θαμώνες. Τώρα, σε [...]

Read Full Post »

η ήττα

Πριν λίγους μήνες, εξαιτίας μιας δουλειάς, έπρεπε να περπατάω για δυο τρεις μέρες στους δρόμους κάτω απ’ την Ομόνοια. Άλλοτε μέρα μεσημέρι, άλλοτε νωρίς το βράδυ. Ήθελα λοιπόν να γράψω ένα μικρό κομμάτι για τους ανθρώπους που γεμίζουν τους εκεί δρόμους και σκέφτηκα να κάνω πάνω κάτω τις οδούς και τα πεζοδρόμια, κυρίως για να [...]

Read Full Post »

χιόνι

Τα σκεπασμένα αυτοκίνητα, τα λευκά δέντρα μου θυμίζουν την παλιά Kresky στο χωριό. Μπιτόνια πετρέλαιο ανεβοκατεβαίνουν με κόπο από το υπόγειο. Πάντα εκεί φυλάγαμε τα καύσιμα. Παλιά ήταν τα βαρέλια με το κρασί, τώρα ο τρόπος να ζεσταθούμε. Το χωριό έρημο και παγωμένο. Στην αυλή στοιβαγμένα ξύλα, στο τζάκι ένα γύρω παππούδες και παιδιά, οι [...]

Read Full Post »

η σκιά έφτανε στη θάλασσα

Λίγο πριν το καλοκαίρι της Πάτμου διάβαζα για δεύτερη φορά το «Δρόμο» του Κέρουακ και ας πούμε ότι το ταξίδι έκαιγε πιο έντονο μέσα μου. Πήγα λοιπόν στην Πάτμο, δουλεύοντας στο ταχυδρομείο μέσω ενός προγράμματος της γ.γ.ν.γ. Μια πιο δημοσιοϋπαλληλική οπτική της φυγής λοιπόν, αφού απ’ τον υποφαινόμενο έλειπε όχι μόνο η φοβερή πένα του [...]

Read Full Post »