Feeds:
Άρθρα
Σχόλια

Αρχείο για την κατηγορία ‘ταυτολογίες - για τη νοσταλγία’

άχρηστα κλειδιά

Η νέα γειτονιά μοιάζει ακόμη περίεργη. Το περίπτερο είναι πολύ κάτω. Το ψιλικατζίδικο πολύ πάνω. Το video club χωμένο σε ένα ημιυπόγειο τρία στενά μακριά. Η κάβα, συστεγάζεται με ένα φούρνο, είναι κάπως παράταιρη. Οι γυναίκες στο δρόμο, απροσδιόριστες ακομη. Κοιτώντας μικρά αντικείμενα, που δεν ξέρω αν θέλω πια να βγουν απ’ τις κούτες, μοιάζει [...]

Read Full Post »

το σκουπιδιάρικο

Παιδεύομαι να βρω τί θα ακούσω μέσα στο αυτοκίνητο. Δε μπορώ να αποφασίσω με τίποτα και αλλάζω τραγούδι, σπαστικά, κάθε δυο λεπτά. Είναι νύχτα και πετυχαίνω μπροστά μου το σκουπιδιάρικο. Ο δρόμος φυσικά δεν έχει δεύτερη λωρίδα, δεν υπάρχει τρόπος να προσπεράσω. Σκέφτομαι να στρίψω σε οποιοδήποτε στενό, δεξιά ή αριστερά, κι ας κάνω κύκλους [...]

Read Full Post »

χαρτοπετσέτα

Είσοδος – Έξοδος

Ήταν έτοιμος να πει : «Έρχομαι εκ μέρους του Φουλάνο», όταν είδε τόσο λίγα φιλικά πρόσωπα που, αντί να πάρει κάθισμα, όρθωσε τ’ ανάστημά του, έβαλε το σομπρέρο του και είπε, γυρίζοντας την πλάτη : «Φεύγω εκ μέρους του Φουλάνο».

Jules Renard, Journal

Σύντομες και παράξενες ιστορίες,
Χ.Λ. Μπόρχες – Α.Μ. Κασάρες [...]

Read Full Post »

κασέτα για το δρόμο

Τα δέντρα στο πλάι των επαρχιακών δρόμων μοιάζουν να χορεύουν με τις στροφές της διαδρομής. Σκεπάζουν σχεδόν τον ουρανό, περνάς από κάτω αργά και παρατηρείς το τοπίο. Αγριάδα στο μάτι και ηρεμία, σχεδόν παράλογη σιωπή όταν περνάς απ’ τα άδεια χωριά. Λογκανίκος, Γεωργίτσι, Καστόρειο. Παρκαρισμένα αυτοκίνητα, ανοιχτά παντζούρια και οι άνθρωποι χαμένοι στα φλιτζάνια του [...]

Read Full Post »

φωνή σβησμένη απ’ τη βροχή κι απ’ τις αρβύλες

ακολουθεί αυτοαναφορικό σεντόνι. συνεχίζεις με δική σου ευθύνη.

Όλα άρχισαν όταν διάβασα τόσο όσο έπρεπε, ώστε αντί για την Αθήνα να βρεθώ στην Κομοτηνή. Ακούσια αλλά εντελώς επιτυχημένα. Στην πραγματικότητα όλα άρχισαν όταν εκείνος ο αλήτης ο Π. κέρασε το πρώτο ποτήρι κρασί. Αυτά που ακολούθησαν μοιάζουν απλά να είναι το αποτέλεσμα του μπουζουκιού ή [...]

Read Full Post »

το μολύβι που ποτέ δεν έπαψε

Φωνές, σκληρές επιθέσεις, αυτάρεσκα υπονοούμενα για τη σεξουαλικότητα του καθενός, κιτρινισμός. Πυρά κατά δικαίων και αδίκων, σκόπιμη εναλλαγή του ελάχιστου με το ουσιώδες. Η σύγχυση βρίσκεται παντού. Διαχέεται σε κουβέντες στη γαλαρία του λεωφορείου, σε τηλεοπτικά παράθυρα, σε σοβαροφανείς στήλες μεγάλων εφημερίδων και ιστολόγια. Οι λέξεις μας παντού ακροβατούν μεταξύ κριτικής και συκοφαντίας.
Ο Δημοσιογράφος είναι [...]

Read Full Post »

γεννήθηκα σε μια στιγμή

«Οι μόνοι που αξίζουν για μένα είναι οι τρελοί, αυτοί που τρελαίνονται να ζήσουν, να μιλήσουν, να σωθούν, που ποθούν τα πάντα την ίδια στιγμή, αυτοί που ποτέ δεν χασμουριούνται ή δε λένε κοινότοπα πράγματα, αλλά που καίγονται, καίγονται, καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά…» Πήγαινα ακόμα σχολείο όταν πρωτοδιάβασα τα λογάκια του Κέρουακ [...]

Read Full Post »

το ΚΤΕΛ έπαιζε μόνο β. καρρά

Απ’ τα πρώτα μεθύσια του λυκείου ως τα ξεσπάσματα του φοιτηταριού και τα σπασίματα κάτω από το τραπέζι στα κάθε λογής μπουζουξίδικα. Δεν ακούγαμε μόνο rock ή ρεμπέτικα, έντεχνα (όπως τα ονομάζουν τα ραδιόφωνα) ή ηλεκτρονική μουσική. Ατελείωτες επιστροφές στις αρχαίες 60αρες Maxcell και στα ξέχειλα ποτήρια μας. Διαρκείς αναφορές στο Βασίλη Καρρά. Μετράω μπουκάλια [...]

Read Full Post »

το δέντρο της φιλίας

Δεν μπορώ να γράψω ποιήματα για τους φίλους μου. Δεν είναι φιλόσοφοι, γιατροί του κόσμου, αντάρτες, ραλίστες ή τραγουδιστές. Δεν μπορώ να τους αφιερώσω έπη ή να διηγηθώ συναρπαστικές ιστορίες που ξεπερνούν τα ανθρώπινα μέτρα.
Οι φίλοι μου δεν είναι ήρωες. Δεν είναι μυστήριοι επαναστάτες, «σύρματα τεντωμένα», αντιεξουσιαστές. Αν ήταν κρατούμενοι θα ήταν ποινικοί, μάλιστα [...]

Read Full Post »

η αγάπη μας για το χωριό (μέρος β΄)

Το χωριό μου λεγόταν Κούρταγα (προφανής η τούρκικη προέλευση του ονόματος). Κάποτε είχε κόσμο, τώρα απέμειναν ελάχιστοι. Δέκα χρόνια πριν, τα καλοκαίρια, μπροστά στις πόρτες των σπιτιών, μαζεύονταν κόσμος και οι καρέκλες κάθε σπιτιού δεν έφταναν να καθίσουν όλοι. Άνθρωποι περνούσαν πάνω-κάτω ,βόλτες και ατελείωτοι χαιρετισμοί. Όλα έμοιαζαν ωραία και το «τεράστιο» έργο (βλέπε δρόμος [...]

Read Full Post »