να κλείσει ο ρημαδιασμένος

Μετά τα αβγά στην Σ.Τ. προχθές, ο κ. Παπαχελάς γράφει σήμερα το κείμενο με τίτλο «ο κύκλος πρέπει να κλείσει».
Α] Το περιστατικό με την κ. Τριανταφύλλου ακολούθησαν αντιδράσεις και από την αρχή συνδέθηκε με την γενικότερη συζήτηση για τα Εξάρχεια, που τον τελευταίο καιρό κοντεύει να μονοπωλήσει κουβέντες και άρθρα, λες και αποτελεί το σοβαρότερο [...]

Read Full Post »

ότι να’ ναι σκέψεις πάνω απ’ τις κούτες

Ανοίγοντας κούτες μετά τη μετακόμιση.
Το πρώτο βιβλίο που διάβασα πρέπει να ήταν το «Πρόας ο Νικίου» του André Laurie. Θυμάμαι ότι μόλις έφτασα στην τελευταία σελίδα, γύρισα αυτομάτως στην αρχή και ξεκίνησα πάλι να διαβάζω το βιβλίο. Δεν ξέρω αν έφταιγε κάτι συγκεκριμένο που έβλεπα στις λέξεις του Γάλλου ή αν απλώς ήταν η πρώτη [...]

Read Full Post »

διάδρομος H17

Περπατάω στο ΙΚΕΑ. Ο κόσμος έρχεται από παντού. Η τεράστια αίθουσα γεμίζει με ανθρώπους που εμφανίζονται κατά δεκάδες και εντελώς ξαφνικά, από πόρτες, εισόδους, σκάλες και ασανσέρ. Κινούμαστε αργά ανάμεσα στα εκθέματα. Μπανιέρες, σαλονάκια, γραφεία, κουρτίνες, μαξιλάρια, μαχαιροπήρουνα, φωτιστικά. Κάθονται αναπαυτικά πάνω στους καναπέδες, δοκιμάζουν καρέκλες, συζητούν ξαναμμένοι για το πράσινο χαλί και τον κωδικό [...]

Read Full Post »

έξω οι φωνές, οι μουσικές κι οι καταδίκες*

«..Όλα είναι φτιαγμένα σ’ ανθρώπινη κλίμακα. Με το ανθρώπινη εννοώ μια συγκεκριμένη αναλογία ανάμεσα στη διάσταση του ανθρώπου και τη διάσταση των πραγμάτων, συμπεριλαμβανομένου και του τοπίου. Αυτή η αναλογία γίνεται αισθητή ιδίως στα μικρά νησιά.. Αμφίβολη η ισορροπία που ακριβώς εξηγεί τη μοίρα αυτών των νησιών, που το ένα μετά το άλλο ερημώνονται, αργοπεθαίνουν [...]

Read Full Post »

χωρίς θέμα

Καθόμαστε σ’ ένα απ’ τα γνωστά φριχτά και υπέροχα επαρχιακά μπαρ. Μπροστά μας γύρω από ένα τραπεζάκι κάθονται τρία κορίτσια. Όλα περιποιημένα υπερβολικά. Στέκονται εκεί, όρθιες, βαμμένες, με το μαλλί ακίνητο και αεροδυναμικό. Η μία παίζει με το κινητό της. Τη βλέπουμε που κοιτάζει φωτογραφίες. Είναι οι ίδιες κοπέλες, προφανώς λίγη ώρα πριν. Με φόντο [...]

Read Full Post »

ασ’ τη να σε τσιμπήσει

Στον Υμηττό η εικόνα της κοινότητας. Οι Encardia, τα ‘χω ξαναπεί, είναι η κινητή γιορτή, κάτι σαν εισαγωγή στην καλοκαιρινή νύχτα. Ο Σ. τους φωτογραφίζει. Χορεύουν, πιάνονται ιδρωμένοι, στροβιλίζονται γύρω από άδεια κουτάκια μπύρας. Πλησιάζουν ασθμαίνοντας τους διπλανούς. Χάνονται και επανεφευρίσκουν τους εαυτούς τους σε μια ταραντέλα.
Αθωώνουν ξανά τις λέξεις. Παρέες, πλατείες, το ποτό κοινό, [...]

Read Full Post »

η χθεσινή κρίση

Την Κυριακή στην παραλία ξεφυλλίζω το Monocle. Θέλοντας και μη, με πιάνει μια ελαφριά μελαγχολία. Ίσως φταίει το αφιέρωμα στις πόλεις και το αστικό τοπίο. Γενεύη, Βιέννη, Παρίσι, Στοκχόλμη. Μέσα μεταφοράς, πράσινο, ποδηλατόδρομοι, δημόσιοι χώροι. Προς το παρόν όμως έχω απορροφηθεί από τη σχεδίαση, τις σελίδες και το όλο στήσιμο του περιοδικού.

Στο αεροπλάνο της [...]

Read Full Post »

πώς να (μην) λες έντεχνο (μέρος β’)

Ένας φίλος από τότε που πήγε στη Γαλλία για μεταπτυχιακό, έχει κολλήσει με μια περίεργη ιδέα. Η παρέα του εκεί, επέμενε ότι δεν έχει σημασία πώς είσαι ή πώς ντύνεσαι, αλλά αν είσαι αυθεντικός. Originalité, μου έλεγε και μου λέει ακόμη, αυτό έχει σημασία. Να είσαι εσύ ανάμεσα σε ένα σωρό άλλους. Βέβαια αυτός πίστεψε [...]

Read Full Post »

πώς να λες έντεχνο (μέρος α’)

ή γιατί ακούω απ’ το πρωί τις κιθάρες του Django
Βρέθηκα χθες βράδυ στον Ιανό σε μια ας πούμε παράσταση απ’ αυτές που συνηθίζονται στο συγκεκριμένο μαγαζί. Ήταν ο Ανδρέου, η Γ. Νέγκα και συμμετείχε για λίγο και ο Λειβαδάς. Ξεκαθαρίζω ότι πήγα χωρίς να το έχω σκεφτεί ιδιαίτερα και άρα χωρίς να έχω κάποια προδιάθεση [...]

Read Full Post »

Εν Βελγίω

Περπατούσα στις Βρυξέλλες μ’ ένα παλιό τραγούδι* του Ζαμπέτα. Λίγο πριν φύγω από την Αθήνα, διάβασα ένα παλιότερο κείμενο και έκτοτε παραμιλάω «πήρα των αστεριών το φως /χρυσάφι να σε ντύσω /την αγκαλιά μου άνοιξα, την αγκαλιά μου άνοιξα /εκεί για να σε κλείσω». Περπατάω σε άδεια από τουρίστες και ντόπιους στενά, ακούω το τραγούδι [...]

Read Full Post »